Koron(k)a wraca do gry. Moda dworska i romantyczny eskapizm jako najgorętszy trend na 2026 rok
Maria Antonina była delulu. Wiele jej dworskich koleżanek po fachu też. Romantyzowały swoją codzienność – jak dzisiaj generacja Z. Zmęczona technologicznym boomem odkrywa analogowość, teatralne gesty i kostium z epoki. Dworskie perypetie inspirują projektantów i reżyserów. W 2026 roku wszystko będzie romantyczne.
Jak zdobyć 88 milionów euro w cztery minuty? Wspiąć się w niedzielny poranek po drabinie teleskopowej do Luwru i chwycić na chybił trafił biżuterię należącą do korony Francji, a następnie uciec na skuterze. Brzmi jak scenariusz na nowy film z George’em Clooneyem, a w rzeczywistości to jedna z największych fars w historii ochrony Luwru. 19 października z Galerii Apolla w zachodnim skrzydle muzeum skradziono osiem królewskich klejnotów datowanych od XVIII do XIX wieku, w tym m.in. tiarę i broszkę cesarzowej Eugenii, szmaragdowy naszyjnik i kolczyki cesarzowej Marii Luizy oraz szafirowy zestaw królowej Marii Amelii i królowej Hortensji. Ta historia jest naznaczona odpowiednią dozą dramatyzmu — dokładnie taką, jaką kochał dwór. Dwór w czasach kryzysu - dlaczego tęsknimy za nim właśnie teraz? Ale nie takiego PR-u potrzebował Luwr, w dodatku tuż przed rozpoczęciem jednego z największych projektów modernizacyjnych — Nouvelle Renaissance, czyli gigantycznej odnowy muzeum. W styczniu zostanie ogłoszony zwycięzca konkursu. Do 2031 roku projekt ma rozłożyć olbrzymi ruch zwiedzających, budując nowe wejście przez kolumnadę Perraulta we wschodniej fasadzie pałacu. Jego zadaniem będzie także rewitalizacja budynku oraz działania mające zapewnić lepszą ekspozycję i zabezpieczenie zbiorów. Luwr, dziś najważniejsze muzeum świata, które rocznie odwiedza 8,7 miliona turystów, pełnił funkcję oficjalnej rezydencji francuskich władców aż do 1682 roku. Zanim przepych dotarł za sprawą Ludwika XIV do Wersalu, to tutaj odbywały się najwystawniejsze w Europie bale i maskarady, a niczym na wybiegu haute couture prezentowano najmodniejsze stroje, peruki i biżuterię. Zachowało się kilka anegdot: ta, w której Franciszek I nakazał przygotowanie gościom jabłek pokrytych jadalnym złotem; maskarada Ludwika VIII, który przebrał się za „zwykłego szlachcica” (czuję, że byłby hitem na TikToku); czy bal Ludwika XIV, który w blasku setek świec tańczył w złotej sukni. Ten ekshibicjonizm trwał w najlepsze aż do 1793 roku, kiedy to wraz ze ścięciem Marii Antoniny wielka dworska bańka pękła na zawsze. Historia pokazuje jednak, że co kilka lat tęskno nam do tamtych czasów. Im większy kryzys dotyka naszą codzienność, tym bardziej chcemy zanurzyć się w burżuazyjnym śnie, podziwiać analogowe rzemiosło, a przede wszystkim wrócić do czasów bezkonkurencyjnych romansów. To o tym będzie 2026 rok. Od Leonarda da Vinci do Jonathana Andersona – Luwr jako scena mody Kilka tygodni wcześniej oczy na Luwr zwróciły jeszcze dwa wydarzenia. Debiutancki pokaz Jonathana Andersona dla Diora oraz start wystawy o stylu i popkulturowym wpływie jednej z największych it-girls XVIII wieku — Marii Antoniny. Po kolei. Brytyjczyk, przejmujący stery we francuskim domu mody, postanowił zaprezentować kolekcję w ogrodach Tuileries, a scenografią pokazu uczynić odwróconą hologramową piramidę autorstwa Luca Guadagnino. W zasadzie to, co Anderson pokazał na wybiegu, pod względem intelektualnym nie różniło się tak dramatycznie od założeń jego poprzedniczki, Marii Grazii Chiuri, która w ostatniej kolekcji dla Diora również chciała zreinterpretować dworską modę. O ile Chiuri stawiała na mroczniejszy, poważniejszy wydźwięk czarnych koronek, złotych żakardów czy skór ciętych na kształt zbroi, o tyle Anderson korzysta ze słownika kodów z większą dozą lekkości. Jego dwór jest awangardowy i kolorowy — jak on sam. Przede wszystkim połączył klamrą kompozycyjną męski i damski pokaz tak, że obie kolekcje, choć zaprezentowane z kilkumiesięczną przerwą, mogłyby być pokazywane symultanicznie. Na jednym i drugim wybiegu widzimy te same peleryny, kokardy pod szyją, a nawet kolory, które tworzą wizualne kontinuum. Tym zabiegiem projektant zatarł płeć swoich dworzan i podkreślił uniseksowość ich ubioru. Anderson zgrabnie przytacza cytaty. W sukniach przywołuje panier — rokokowy stelaż, który w czasach Marii Antoniny rozszerzał sylwetkę na boki. Garsonkom dodaje żaboty, męskie dżinsowe kuloty są ukłonem w stronę najpopularniejszych spodni noszonych na dworze, a pastelowe płaszcze stanowią jego autorską wizję szustokoru. Kapelusze — motyw stylizacyjny, który najmocniej przyciągał spojrzenia — są według mnie nawiązaniem do peruk, często niegdyś bardziej wystawnych niż same kreacje. W tym teatralnym show modelki i modele kroczą niczym współcześni royalsi — zresztą nie tylko u niego. U Chanel pojawiają się renesansowe krezy, u Erdema — gorsety, u Saint Laurent — fontazie, u Magdy Butrym — panier, u Simone Rochy — krynolina, u Alexandra McQueena — nawiązania do estetyki elżbietańskiego dworu, a u Versace widzimy daleko posuniętą interpretację stroju rycerskiego. Maria Antonina – pierwsza it-girl i ikona delulu Dworską nostalgię w 2026 roku dodatkowo podsyca wystawa o Marii Antoninie, trwająca do marca w Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie. Korzystając ze slangu generacji Z, moglibyśmy określić królową jako delulu (od delusional). Ekspozycja stanowi studium jej garderoby — lukrowanej pastelowymi kolorami i kokardami. Te modowe wybory (choć oczywiście nie tylko one) doprowadziły kraj do bankructwa — rocznie na suknie wydawała około 800 tysięcy funtów. Styl królowej, znienawidzonej przez historię i pokochanej przez popkulturę, stał się inspiracją dla setek projektów, z których część znalazła się na wystawie. Hołd oddali jej m.in. Vivienne Westwood (FW 1995/1996), John Galliano w Diorze (FW HC 2000/2001), Nicolas Ghesquière w Louis Vuitton (SS 2018), Jeremy Scott w Moschino (FW 2020/2021) czy Olivier Rousteing w Balmain (Pre-Fall 2022). Na wystawie kontrastują ze sobą choćby oryginalne pantofle królowej oraz inspirowane jej stylem modele Manolo Blahnika. Projektant zasłynął nimi w 2006 roku w filmie Maria Antonina Sofii Coppoli, a z okazji 20. rocznicy oscarowej ekranizacji i londyńskiej wystawy stworzył limitowaną kolekcję królewskich pantofli. Ubiór jako strategia władzy i komunikacji społecznej – Dziś moda dworska nie jest już tylko symbolem przepychu. To także sposób na skupienie uwagi i sprzeciw wobec powierzchowności. Detal wymaga czasu, precyzji i spojrzenia, które nie ucieka po sekundzie scrollowania – mówi Joanna Hoffmann, badaczka mody i autorka kanału Freakery na YouTubie. Dwór był teatrem codzienności. To, co dzisiaj widzimy w social mediach, w zasadzie niewiele różni się od XVIII-wiecznych realiów. Odgrywamy role, zakładamy maski, aspirujemy, wreszcie – kreujemy swoją tożsamość. O tym m.in. traktuje trwająca do lutego wystawa „Niech nas widzą” na Zamku Królewskim w Warszawie. Moda dworska to nie błahostka. To poważne narzędzie władzy i autoprezentacji, bo ubiór świadczył o miejscu w hierarchii społecznej, zamiarach czy osiągnięciach. Na ekspozycji dialog między modą a sztuką prowadzi 250 obiektów datowanych od XVI wieku, w tym dzieła wypożyczone z muzeów krajowych, zagranicznych (np. paryskiego Luwru) oraz z prywatnej kolekcji haute couture Adama Leja. – Historia stroju to nieprzerwany ciąg strategii widzialności. Opowieść o tym, jak bardzo pragniemy i jak bardzo lękamy się być dostrzeżeni – mówi dr Jarosław Trybuś, zastępca dyrektora ds. muzealnych i programowych Zamku Królewskiego. Ważnym wątkiem jest pokazanie zmiany znaczenia wielu elementów ubioru, np. gorsetu – kiedyś przedmiotu opresyjnego wobec kobiecego ciała, dziś elementu akcesoryjnego. – Moda dworska powróciła na wybiegi, bo w głębi duszy chcemy żyć wolniej, celebrować chwile, zachwycać się rzemiosłem, spacerować bez celu i chodzić na romantyczne kolacje – tłumaczy kolekcjoner mody Adam Leja. Romantyzowanie codzienności jako trend lifestyle’owy „Romantyzowanie codzienności” to fraza-klucz do zrozumienia tego fenomenu. W social mediach modne stało się udawanie, jakby życie było sceną z filmu. Na czym to polega? Na pieczeniu ciasta w wystawnej kreacji, bieganiu w deszczu przez łąki, czytaniu książki na kocu w parku, skupieniu w trakcie parzenia matchy – a to wszystko w rytmie ścieżki dźwiękowej z ulubionego rom-comu. – Zmęczeni technologią sięgamy po rzeczy namacalne: kupujemy klisze, słuchamy winyli, robimy cyfrowe detoksy. Historia i rzemiosło dają poczucie przynależności i kontroli, których brakuje w cyfrowym świecie. Podobny mechanizm działał w latach 80. – w zamożnych krajach technologiczny boom sprawił, że moda i styl życia skręciły w stronę przepychu. Zupełnie tak jak teraz popkultura chętnie sięgała po filmy kostiumowe, czego przykładem mogą być nagrodzone Oscarem „Niebezpieczne związki” – mówi Hoffmann. Everything is romantic, czyli popkultura w trybie eskapizmu „Everything is romantic” – śpiewa Charli XCX w trailerze najnowszej adaptacji „Wichrowych wzgórz” z Jacobem Elordim i Margot Robbie. Ekranizacja, nasycona seksualnym podtekstem, w reżyserii Emerald Fennell pojawi się w kinach na walentynki. Ta premiera to zaledwie przedsmak romantycznego boomu, który czeka nas w 2026 roku. W kolejce czekają netfliksowe remaki najpopularniejszych historii Jane Austen – m.in. „Duma i uprzedzenie” (w roli Elizabeth Bennet: Emma Corrin) oraz „Rozważna i romantyczna” (jako Elinor Dashwood obsadzono Daisy Edgar-Jones). Wielki powrót klasyków literatury XIX wieku to jeden z przejawów popularności socialmediowego trendu regencycore, który rośnie w siłę od pierwszych ekranizacji perypetii rodziny Bridgertonów. Liczba nawiązań do kostiumów z epoki to tak naprawdę dobitny komentarz do współczesności. – Twórcy sięgają do historii nie tylko dla efektu estetycznego – chcą ją opowiedzieć na nowo, świadomie zmieniając znaczenia społeczne, klasowe i kulturowe – mówi Hoffmann. „Bridgertonowie”, którzy w 2026 roku powrócą z czwartym sezonem, pokazują dwór inkluzywny, otwarty na każdy kolor skóry i orientację seksualną. Nie taki, jaki był, ale taki, jakim byśmy chcieli go widzieć. – W czasie epidemii samotności klasyczne, kostiumowe romanse sygnalizują potrzebę odnalezienia w przeszłości czegoś w rodzaju mapy uczuć: wiary w miłość i pełnych rozmachu gestów. Ekranizacje słynnych książek to także odtrutka na tzw. sloptimism, czyli lekkostrawne, miałkie treści, które mają dać nam dopaminowego kopa. Z jednej strony może i chcemy być delulu – wierzyć, że mimo napływu niepokojących informacji wszystko będzie dobrze. Z drugiej to sygnał, że tęsknimy za światem, w którym emocje są jasne, a narracja czytelna – kontynuuje Joanna Hoffmann. Romantyzm wizualny, choćby tylko powierzchowny, to recepta nowych generacji na przetrwanie. Odtrutka na rozmowy z chatbotami, nieskończone scrollowanie i brak poczucia sensu.
Premierowo na ELLE.pl: Zimowa kolekcja Justyny Chrabelskiej to romantyczna podróż do Zakopanego
Inspiracją dla jesienno-zimowej kolekcji Justyny Chrabelskiej był nostalgiczny krajobraz okolic Zakopanego. Nawiązaniem do białych, puszystych owiec schodzących z hal w trakcie redyku są ubrania z wełny parzonej – dopasowane bluzki, spodnie cygaretki, spódnica midi czy kurtka wiązana w talii paskiem – które wyglądają doskonale połączone w całość. W kolekcji kontrastuje z nimi brunatny i czekoladowy zamsz – ukłon w stronę ulotnej, złocistej, jesiennej aury. Chrabelska wykonała z niego romantyczne minispódnice, mikropelerynki czy gorsety.
– Tworzenie nowej kolekcji to zawsze okazja, aby sięgnąć do własnych archiwów – mówi projektantka. – W kolekcji AW25 oznacza to reinterpretacje wielu moich charakterystycznych motywów, takich jak geometryczne wycięcia Triangle i Petal czy klasyczne falbanki – kontynuuje. Wycięcia Petal, czyli w kształcie płatka, to znak charakterystyczny Justyny, który warszawskie fashionistki rozpoznają po jednej nutce. Właśnie dzięki nim proste ubrania Chrabelskiej nabierają lekko figlarnego charakteru. Wśród nowości, na które od razu zwróciłyśmy uwagę, są rozkloszowane kurtki anoraki i inne, bardziej sportowe elementy wykonane z bawełnianego płótna, jak krótkie topy z wysokim kołnierzem, spodnie o kształcie balloon czy dziewczęce akcesoria, jak torebki obszyte falbankami. – Moje ulubione rzeczy z kolekcji to kurtka z kapturem i pasująca do niej torebeczka z falbanką, która jest miniwersją torby na laptop z 2008 roku, a także wieczorowa sukienka z wełny parzonej z nadbudowanymi ramionami, którą stworzyłam dla siebie już w 2009 roku, a teraz trafiła do sprzedaży – opowiada. Kolekcja jest dostępna na www.justynachrabelska.com. Zdjęcia : Gosia Turczyńska /GIFTED Modelka : Magdalena Włodyka/ United for Models Makeup & Hair: Olga Nejbauer Makeupartist Buty: Mako Studio: Pin Up View Gallery on the source website
Przyszłość mody i technologii: Dorota Szulc i Ada Sokół o współpracy, AI i równowadze między naturą a nowymi technologiami
Przyszłość ma kobiecą twarz. Z takiego założenia wyszliśmy, przygotowując listopadowe ELLE. Do współpracy zaprosiliśmy dwie twórczynie, które w świecie nowych technologii upatrują sprzymierzeńca. Nasze okładki uchwyciła w obiektywie Dorota Szulc, a tę w wersji kolekcjonerskiej i digital oraz sesję beauty „Piękna istota” stworzyła graficzka 3D Ada Sokół.
Początek lata. Myślami wszyscy leżą na plaży, a my w centrum biznesowego Mokotowa zastanawiamy się, jak będzie wyglądać przyszłość. Czy nad Warszawą będą latać osobowe samoloty? Czy będziemy mieć wszczepione chipy? Czy naszej urodzie będą towarzyszyć nanourządzenia? Jak będziemy ubrani? Jak będzie wyglądało miasto? Debatujemy. Redakcja oraz Ada Sokół i Dorota Szulc. Żadna z nich nie wyobraża sobie swojej twórczości bez nowych technologii, ale używają ich rozsądnie. Postanowiliśmy połączyć wiedzę i intuicję dziewczyn, by stworzyć numer, który patrzy na przyszłość z uśmiechem. Ada i Dorota do tej pory się nie znały, ale jednogłośnie dołączyły do eksperymentu. Zaczęliśmy od sesji w Pałacu Kultury i Nauki, który w tym roku obchodzi 70. urodziny. Dorota stworzyła edytorial i dwie okładki do wydania drukowanego. Na jednej modelka Zuza Bryk pozuje na tle historycznego budynku, którego jednak nie widzimy wprost, tylko jego zakrzywione, lustrzane odbicie. Na drugiej bohaterka pozuje w futurystycznym czepku, w bliskiej pozie, we wnętrzach pałacu. Angelika Warlikowska: Jaki miałaś pomysł, robiąc zdjęcie na okładkę listopadowego wydania ELLE? Dorota Szulc: Tworząc koncepcję, rozmawialiśmy o tym, by pokazać, jak może wyglądać pałac za kolejnych 70 lat. Zadanie, które dostałam, to zaszczyt, nie da się ukryć, że to jeden z symboli Warszawy. Odbyłyśmy bardzo kreatywną rozmowę z Adą Sokół i redakcją ELLE. Postanowiliśmy umieścić pałac w krzywym zwierciadle. Interpretacji może być dużo, ale ja zauważam, że rzeczywistość dookoła nas jest płynna, mniej pewna niż kiedykolwiek. To nie są fundamenty, do których jesteśmy przyzwyczajeni i na których możemy się oprzeć. To, co było nam znane, zmienia właśnie formę, stąd to zniekształcenie. Jak technologia pomogła Ci w pracy nad tymi okładkami? AI posługiwałam się podczas przygotowań i w postprodukcji. Sztuczną inteligencją zaczęłam się interesować dwa i pół roku temu. Jest moim wsparciem na co dzień. Chat GPT to dla mnie potężne narzędzie, traktuję go trochę jako całodobowego asystenta do burzy mózgów. Z kolei AI stosuję do obróbki zdjęć, ale tak naprawdę wykonuję te same czynności co wcześniej, tylko wykorzystanie AI w programach, których używam, skróciło mój czas pracy o połowę. Burze mózgów z Chatem GPT? Możesz go poprosić o zderzenie swoich pomysłów, robić to w nieskończoność, odbijając się od ścian, które sama sobie ustawisz. I tymi ścianami mogą być konkretne style, referencje. Ja lubię czerpać z inspirujących mnie twórców. To pozwala mi zmodyfikować własny pomysł. Nie jestem omnibusem i sądzę, że kiedy artysta/twórca zaczyna uważać się za nieomylnego, to moment zguby. Efekt rozmowy z Chatem GPT to nie jest moja gotowa odpowiedź, analizuję to, co on ze mną robi. Jak z rzutem monetą. Jeśli nie potrafię podjąć decyzji, wykorzystuję ten sposób nie po to, żeby wygrało to, co wypadnie, tylko żeby zobaczyć, jak się z tym czuję. To samo robię z pomysłami w Chacie GPT, zanim zderzę je z ludźmi, z którymi współpracuję. On daje mi odpowiedzi, a ja się z nimi zgadzam lub (zazwyczaj) nie. I to nadaje kierunek, nawet jeśli pokazuje, którymi drogami nie chodzić. Co myślisz o podkręcaniu produktywności? Niepopularna opinia: kocham produktywność. Uważam, że nie wszystko potrzebuje takiego samego mojego zaangażowania. Dzisiaj znalazłam supercytat: „Twórz jak dziecko, edytuj jak naukowiec”. Jeśli tę część bycia naukowcem potrafię skrócić, osiągając założone, konkretne efekty, mogę włożyć więcej energii w proces tworzenia. Jak Ci się współpracowało z Adą? Jest wybitną artystką. Fakt, że tworzy wszystko z niczego, bo to zaczyna się w jej głowie, sprawia, że sama w sobie jest silnikiem. Jest doceniana jako jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich artystek na świecie. Stąd też duży zaszczyt, żeby z nią pracować. Kiedy Ada wpadła na plan, od razu załapałyśmy nić porozumienia. W przestrzeniach pałacu trochę odebrało nam mowę. Mimo że nikt by się tego nie spodziewał po socjalistycznym budynku, poczułyśmy, że te wnętrza w pewnym sensie mają odniesienie do „Diuny”, może trochę do „Łowcy androidów”. Stałyśmy, patrzyłyśmy i snułyśmy scenariusze. Tak robią dzieci i to było świetne w tym procesie kreatywnym. Co myślisz o popularnym wśród niektórych osób lęku, że AI zabierze nam pracę? To nie jest tak, że sztuczna inteligencja stawi się do pracy. Do tej analogowej, którą wykonujemy cały czas, musi stawić się człowiek. Pisanie promptów do sztucznej inteligencji, generowanie obrazów ma swoje plusy i minusy, ale w tym aspekcie, o którym mówię, wymaga dużo czynnika ludzkiego. Niezbędna w tym całym procesie jest analiza, bo bezmyślne użycie tego to jest nasze największe zagrożenie. Sztuczna inteligencja nie przybyła z kosmosu. To ludzki wytwór. Strach przed AI nie wynika z różnicy pokoleń, ale z poziomu znajomości technologii. Boimy się tego, czego nie znamy, i chyba trochę stanu moralności gatunku ludzkiego. A wydaje mi się, że dla mnie i dla Ady AI jest trochę jak młotek do wbicia gwoździa. Zadaniem Ady, cały czas obecnej na planie zdjęciowym, było przekształcenie okładek w wersję digital. Jej futurystyczna wizja sięgała daleko poza ustalony projekt, dlatego powierzyliśmy jej też okładkę kolekcjonerską i sesję otwierającą dział urody. Tutaj współpracowała z artystą Zulu Kuki, który uchwycił w obiektywie modelkę Adriannę Zajdler, a Ada, bazując na rozmowie z Claude AI, zaprojektowała i wymodelowała w programach 3D nanotechnologiczne urządzenia, które będą dbać o nasze zdrowie i urodę. Przedstawiła je na zdjęciach z sesji, tworząc futurystyczną wizję piękna. W jaki sposób technologia pomogła Ci w pracy nad okładkami ELLE? Ada Sokół: Ona jest kwintesencją mojej pracy. Wszystko tworzę w 3D lub AI, czyli w wirtualnej rzeczywistości. Bez technologii nie byłabym w stanie realizować swoich prac, bo to nie jest malowanie lub jakiekolwiek inne tradycyjne medium. Choć uwielbiam rysować i do dziś większość obiektów, które potem modeluję wirtualnie, na początku jest szkicowanych ołówkiem. A sztuczna inteligencja, korzystasz z niej? Teraz już bardziej, bo czuję, że wszystkie programy do tworzenia rzeczy wizualnych w AI dają mi w końcu więcej kontroli – czekałam na to ponad trzy lata. Produkowanie grafik 3D jest czasochłonne. Często zajmuje tyle, co wykonanie scenografii w rzeczywistości, a dodatkowo dochodzi długi proces renderowania. AI ostatnio znacząco mi wszystko przyspieszyło. Do moich prac z 3D potrzebuję 32-kilowego komputera, a gdy korzystam z AI, wystarczy laptop. Mam dzięki temu większą mobilność i lepszy komfort pracy. Czym jest renderowanie? To czas, w którym kamera (w programie 3D) musi obliczyć na mojej wizualizacji wszystkie odbicia światła na obiektach i dopiero wtedy tworzy realistyczny obrazek. Na animację składa się wiele klatek: sekunda to jest najmniej 25 klatek, czyli na 10 sekund wideo mamy 250 obrazków, gdzie dla każdego z nich oblicza się perspektywę kamery, światła i jego odbicia od wszystkich obiektów. To może brzmieć abstrakcyjnie, ale dlatego renderowanie jest tak powolne. W programach 3D są wbudowane funkcje AI, które przyspieszają je mniej więcej o połowę. Gdy tworzysz grafikę 3D, to bazujesz na umiejętnościach plastycznych, a kiedy tworzysz w AI, to pracujesz słowem? Tak, w AI posługuję się promptami, a także referencjami obrazkowymi, np. moich wcześniejszych prac. W 3D wszystko polega na tworzeniu kadru, umiejscawianiu obiektów w scenografii, ustawianiu kamery, trochę jak praca fotografa. Nie chciałam korzystać z AI za wcześnie, by nie stracić swojego DNA wizualnego. Gdybyś się uparła, to mogłabyś stworzyć z AI to, co zrobiłaś w 3D? Mogłabym, ale zajęłoby mi to dużo więcej czasu. AI paradoksalnie tworzy szybciej, ale ma problem z projektami abstrakcyjnymi, są one zbyt realistyczne. Pracując w 3D, mam pełną kontrolę, dlatego dobieram medium w zależności od tego, co chcę uzyskać. Czyli własnoręczne rzeźbienie w Twoim przypadku wygrywa? Dokładnie. Jest taki moment, w którym powiedziałabyś „stop” nowej technologii? Myślę, że każda nowa technologia ma dobre i złe strony. Historia pokazała, że człowiek zawsze z pozytywnego narzędzia może zrobić coś negatywnego. Przeraża mnie porno AI czy deep faki, ale też wiem, że dzięki AI będziemy tworzyć szybciej szczepionki i roboty, które zoperują dokładniej niż chirurdzy. Dodam, że im więcej używam technologii, tym bardziej uciekam w naturę. Odcinam się od telefonu, wyjeżdżam na weekend bez komputera i spędzam czas z ludźmi. Muszę to jakoś balansować, bo inaczej czułabym się maszyną. Jak Ci się współpracowało z Dorotą? Świat Doroty stoi na fundamentach stworzonych z potrzeby uchwycenia rzeczywistości w jak najpiękniejszy sposób. Z kolei moje uniwersum jest wykreowane z możliwych rzeczywistości, które powstają w mojej wyobraźni. To połączenie naszych wizji jest niezwykle ciekawym i cennym doświadczeniem. Zdradzę też, że od razu złapałyśmy wspólny język i mamy w stosunku do siebie ogrom sympatii.
Demure to najmodniejsza estetyka na jesień 2025. Dlaczego wszystkie dziewczyny chcą się teraz ubierać jak Carolyn Bessette-Kennedy?
Etymologia? Nie jest jasno określona. Proweniencja? Prawdopodobnie francuska. Znaczenie? Bardzo złożone. Kolekcje na jesień–zimę 2025/2026 pokazują, że w tym sezonie wszyscy będziemy chcieli być demure.
Pierwszy raz o demure usłyszeliśmy z TikToka transpłciowej Jools Lebron. „Very demure, very mindful” – mówi influencerka, ubierając się do pracy w klasyczny mundurek. Demure w jej wydaniu oznaczało pewną fałszywą postawę, zakrywanie własnej tożsamości dla dobra systemu. Ale sam trend ewoluował, został przesiany przez miliony interpretacji i tak narodził się cykl „demure office”, czyli pokazywania swoich biurowych stylizacji – z pozoru grzecznych, w istocie zmysłowych. Bo demure to antyteza. Gra przeciwieństw, która zalotnie puszcza oko do odbiorcy. Wyważona i prowokująca. Powściągliwa i wysublimowana. Styl demure opanował wybiegi na sezon jesień-zima 2025/2026 Platforma badawcza WGSN określiła demure jako jedno z najważniejszych słów tego roku, co udowodniły pokazy na jesień–zimę 2025/2026. Przykłady? U Stelli McCartney modelka ma na sobie błękitną marynarkę i garniturowe spodnie. Grzecznie. Ale zapięte pod samą szyję body odsłania kości biodrowe. Niegrzecznie. U Victorii Beckham cały czarny look. Doskonale skrojony płaszcz za kolano. Garniturowe spodnie. Golf o fasonie crop topu subtelnie odkrywa brzuch. Very demure. U Calvina Kleina Kendall Jenner idzie w krótkiej, beżowej halce. Zakrywa ją wielki brązowy, jednorzędowy płaszcz do kostek. Zamiast oczywistych szpilek – skórzane mule, które dodają casualowego charakteru. Demure to ciemnozielona, dzianinowa spódnica i kardigan opadający na ramiona, który odkrywa pudroworóżowy, satynowy stanik na pokazie Prady. Wreszcie to zachowawcza, brązowa garsonka Gucci, do której dodano fioletowe rajstopy. Kim jest „demure girl”? Kogo zatem określamy słowem „demure”? Na przykład Carolyn Bessette-Kennedy, ikonę mody lat 90., którą w 2026 roku poznają wszyscy dzięki „American LoveStory”, czyli obecnie kręconej przez Ryana Murphy’ego ekranizacji jej burzliwego związku z Johnem F. Kennedym Jr., synem Johna Kennedy’ego i Jackie Kennedy Onassis, nazywanym księciem Ameryki. Bessette-Kennedy, nienagannie przemierzająca ulice Nowego Jorku w drodze do pracy w biurze Calvina Kleina, nieświadomie stworzyła kodeks etykiety demure girl, zanim to słowo na dobre weszło do kanonu. Wspomnienia jej najbliższych, zebrane w 257-stronicowy album „CBK: A Life in Fashion” autorstwa Sunity Kumar Nair, odsłoniły światu tę tajemniczą postać świata mody. Wstawała wcześnie rano, najczęściej po imprezie. Szła pod prysznic, związywała mokre włosy klamrą i wychodziła do metra. Mieszkała w East Village, wówczas jednej z tańszych dzielnic Manhattanu. Wspominała, że wracając do domu, mijała bezdomnych i naćpanych, ale nie czuła się niebezpiecznie. Wchodząc do biura, rozpuszczała już suche, pofalowane blond włosy. Nosiła minimum makijażu. Doprowadzała swoje najntisowe cienkie brwi do porządku. Wkładała albo jedną ze swoich ulubionych białych koszul, albo męski sweterek w odcieniu granatu. Była znana z noszenia ołówkowych spódnic za kolano – czy to przypadek, że na pokazach w tym sezonie jest ich o 91 proc. więcej? Najchętniej wybierała uniseksowy model Ann Demeulemeester, który nonszalancko zsuwała z bioder i spinała paskiem. Stylizacje przełamywała japonkami, czółenkami lub dopasowanymi kozakami na słupku. „Gdy wchodziła do pokoju, nie widzieliśmy nikogo poza nią” – mówili współpracownicy. Wes Gordon, dyrektor kreatywny Caroliny Herrery, określił jej styl jako gorący i zimny, minimalistyczny i pragmatyczny, sensualny i zachowawczy jednocześnie. Styl niedopowiedzenia – definicja Carolyn Bessette-Kennedy Demure to niedopowiedzenie, które stroniąca od paparazzich Bessette-Kennedy opanowała do perfekcji, nic dziwnego, że nazywano ją amerykańską księżną Dianą. Demure w jej wydaniu oznaczało oszczędność biżuterii, niewielką liczbę ubrań doskonałej jakości, zachowawczą paletę barw (głównie biel, czerń, granat, beż), jeden luksusowy zegarek (nosiła Tank Cartiera), dopasowane, wełniane płaszcze (uwielbiała te Prady) i kilka par dżinsów o kroju bootcut (Levi’s 517). Jakość była absolutną podstawą jej stylu. W słynnym wywiadzie udzielonym amerykańskiemu „Glamourowi” w 1992 roku powiedziała, że gdy nie stać cię na dobrą jakość, noś tylko czerń, bo ona zakryje wszystkie mankamenty ubrania. Nieakceptowalne było dla niej również logo, dlatego często przytacza się scenę, gdy będąc na zakupach w Pradzie, poprosiła, by z jej kombinezonu narciarskiego usunąć znaczek marki. Do historii przeszły jej stylizacje u boku Kennedy’ego, bo stali do siebie w kontraście niczym Hailey i Justin Bieberowie. Ona – szykowna i posągowa. On – fan sportu, w ubraniach athleisure i czapce z daszkiem założonej tyłem na przód. Z ulic Nowego Jorku na mały ekran Styl tragicznie zmarłej Bessette-Kennedy (wraz z mężem zginęła w 1999 roku w katastrofie lotniczej) w świecie mody jest niczym dobro kulturowe. Właśnie dlatego, gdy wyciekły pierwsze zdjęcia z planu serialu, w internecie zawrzało. Ja sama chwyciłam się wówczas za głowę. Sarah Pidgeon, aktorka wcielająca się w postać Carolyn, miała na sobie camelowy płaszcz, czarny golf i cygaretki w tym samym kolorze oraz dużą torebkę Birkin. Ten opis nie zdradza jednak niuansów. Płaszcz wyglądał jak z taniej sieciówki, torebka jak z witryny nawet nie zwiastuje żadnych śladów użytkowania. Podobnie w kolejnych ujęciach. Satynowa spódnica rodem z poliestru, plastikowa, skórzana marynarka i converse’y. „Błagam, nie” – czytałam tysiące negatywnych komentarzy pod zdjęciami. Takiego zjednoczenia świata mody nie widziałam od dawna. Kilka dni później producent serialu tłumaczył w wywiadzie, że to nie są prawdziwe stylizacje i tak naprawdę chcieli tylko dać trop paparazzim. Podobno beżowy płaszcz, który miała na pierwszych studyjnych zdjęciach, został włożony tylko dlatego, że oryginalny Prady z 1997 roku nie był jeszcze gotowy. „Wydajemy kolosalną kwotę na kostiumy” – zapewnił magazyn „Puck” i dodał, że w serialowej garderobie wiszą skórzane marynarki Calvina Kleina z 1997 roku, multum ubrań Prady, w tym ikoniczna beżowa, ołówkowa spódnica z 1996 roku, sukienka w kwiaty z kolekcji cruise Chanel z 1996 roku czy jej ulubione modele szpilek Carolyn od Manolo Blahnika. Dlaczego tak się czepiamy szczegółów? Bo po Bessette-Kennedy została jedna z największych spuścizn mody, uchwycona na zaledwie kilkudziesięciu zdjęciach stylizacji. Ze światem mody nie ma żartów, jeżeli portretujesz ikonę, zrób to autentycznie – grzmieli komentujący. Mimo zapewnień Murphy’ego fani nie odetchnęli z ulgą, pozostają czujni, a ostateczny rozrachunek nastąpi w dniu premiery. Wielki powrót Calvina Kleina i stylu demure na wybiegi Wielki powrót Calvina Kleina na wybieg po dziewięciu latach nie mógł lepiej zbiec się w czasie z premierą serialu. Pracująca w latach 90. w komunikacji marki Bessette-Kennedy była najlepszą reklamą domu mody określanego wówczas przystanią minimalistek. Calvin Klein w latach swojej świetności nie miał nic wspólnego z obecną komercyjną tandetą. Marka ociekała wysublimowanym seksapilem, a jedną z ulubionych rzeczy Bessette był ikoniczny produkt założyciela, czyli slip dress, w której nawet pojawiła się na swoim ślubie. Drugim charakterystycznym produktem była ołówkowa spódnica, ta słynna, którą w filmie „Diabeł ubiera się u Prady” zamawia Miranda Priestly, notabene kolejne uosobienie bycia demure. Marka Calvin Klein upadła wraz z początkiem XXI wieku i odejściem założyciela. Jak pisze Nicole Phelps na vogue.com: „Żaden z jego następców nie zrozumiał sensualności minimalizmu marki. Francisco Costa był suchy, a Raf Simonsnawet nie był minimalistą” – pisze. Nowa dyrektor kreatywna Veronica Leoni i pierwsza kobieta na czele Calvina Kleina, wydaje się rozumieć, o co chodzi z byciem demure. 41-letnia Włoszka, która dotychczas szkoliła swoje rzemiosło u Jil Sander, The Row i pod czujnym okiem Phoebe Philo w Céline, pokazała diametralnie inną wizję niż dekadę temu Simons. Jej projekty nie ociekały seksapilem niczym z lat 90., nie były jednak ascetyczne jak w The Row. Usadowiły się pomiędzy. Pomiędzy wyjściem do pracy i na randkę. Pomiędzy elegancją a casualem. „Starałam się uchwycić jego (Calvina Kleina) pierwotną energię i stworzyć garderobę, która działa 24/7 — z jednej strony filmową, a z drugiej osadzoną w prawdziwym życiu” – powiedziała za kulisami pokazu. Świadomie czy nieświadomie jej „pomiędzy” było idealnym ucieleśnieniem stylu Bessette-Kennedy. Oczami wyobraźni widzę ją, jak idzie przez Soho w looku numer 10 – gołębiej, strukturalnej marynarce i luźnej, ołówkowej spódnicy – i jak zamawia drinka w barze w looku 50 – w satynowej kurtce i bermudach z tej samej tkaniny. Ale w swoich wyobrażeniach mogę iść dalej. Jak ubierałaby się Carolyn Bessette-Kennedy dziś? Dzisiaj pewnie ubierałaby się u Stelli McCartney, myślę, że mogłyby być przyjaciółkami. Na kolację u boku męża włożyłaby look 32, czyli geometryczną małą czarną z kontrastującymi lakierowanymi kozakami za kolano. Myślę, że doskonale pasowałyby do niej płaszcze projektantki z paskiem na biodrach, a w looku 7, czyli skórzanej, szarej spódnicy za kolano i sweterku polo, chodziłaby do biura. Słynną torebkę Birkin, z którą dziś obnosi się zdecydowanie za dużo osób, wymieniłaby na coś „cichego” od The Row albo Phoebe Philo. Pytanie, czy odnalazłaby się w socialmediowej epoce, w świecie, w którym wszyscy chcieliby wszystko o niej wiedzieć? Czy mogłaby pozwolić sobie na bycie demure i skrywanie się za osłoną niedopowiedzenia?
„Dziś moda – podobnie jak kultura w ogóle – otrzymała misję: chronić naszą tożsamość”- relacja z ukraińskiego tygodnia mody
Podczas tygodnia mody w Kijowie projektanci sadzili kwiaty, oddawali hołd teatrowi, tworzyli ubrania z gazy, a nawet brali ślub na scenie. Kolekcje na przyszłą wiosnę mówią o wolności, dlatego w podsumowaniu zdecydowaliśmy się oddać głos zaprzyjaźnionym z nami Ukraińcom ze świata mody.
Czy moda może być celebrowana w trakcie trwania pełnoskalowej wojny? To pytanie nasuwa mi się na myśl, kiedy dostaję emaila z harmonogramem pokazów od organizatorów Ukraińskiego Tygodnia Mody. Gdy poruszam ten temat w social mediach, widzę dwa obozy. Głosów na tak jest więcej niż na nie, a jednak te negatywne mocno zapadają mi w pamięć – „Podczas wojny nie ma miejsca na modę” - tak można je zsyntezować. Ciekawi mnie fakt, dlaczego dla wielu hasło „moda” wciąż brzmi trywialnie i płytko. Mówimy o sektorze wartym 1,7 biliona dolarów, który pod względem rentowności wyprzedza nawet turystykę, a do tego zapewnia pracę około 430 milionom osób, co stanowi około 11,9% globalnej siły roboczej. Mimo to tydzień mody w Kijowie uznaje się za fanaberię. „Organizując fashion week w Kijowie, pomimo trwającej wojny, chcemy wzmocnić głos Ukrainy na arenie międzynarodowej. Ukraińscy projektanci nieustannie tworzą i rozwijają się, mimo zniszczeń i spustoszenia spowodowanych rosyjską pełnoskalową inwazją. Nasz przemysł mody, podobnie jak cały naród, okazał się niezwykle odporny i niezłomny. W tych trudnych czasach te cechy wysuwają się na pierwszy plan, pomagając nam przetrwać, ocalić i chronić nasze dziedzictwo kulturowe” – mówi mi Iryna Danylevska, założycielka i CEO Ukrainian Fashion Week. Moda to „miękka siła”, wie o tym Ukraina, podobnie jak 70 lat temu Włochy. Wówczas stała się nie tylko narzędziem do odbudowy gospodarki, ale i tożsamości narodu. Ogarnięty zniszczeniami kraj dostrzegł w przemyśle tekstylnym szansę, aby przejąć narrację i z powojennej wejść w progresywną. W 1951 roku Giovanni Battista Giorgini zorganizował we Florencji pierwsze pokazy mody męskiej – Pitti Uomo, które trwają do dzisiaj. Zaprosił na nie kupców i dziennikarzy z USA pokazując, że Włochy to kolebka elegancji, klasy i wysokiej jakości rzemiosła. To dało podwaliny do rozwoju małych rodzinnych manufaktur, które z czasem przerodziły się w wielkie domy mody (jak Gucci, Valentino, Ferragamo). Metka „Made in Italy” nie wzięła się znikąd, to doskonały chwyt marketingowy, który dał Włochom najcenniejszą ze wszystkich walut – poczucie dumy narodowej. O tej samej wymowie jest wystawa o dandyzmie „Superfine: Tailoring Black Style” aktualnie trwająca w Metropolitan Museum of Art. „To opowieść o tym, jaką siłę stanowi strój – może upodlić albo wzmocnić. Dla Afroamerykanów stanowi(ł) istotny język w walce o prawa. Widać to w filmach Django czy Greenbook. W tym drugim główny bohater, pianista Don Shirley, koncertując na Południu Ameryki miał idealnie skrojone garnitury, by pokazać, że jest istotnym artystą, a nie muzycznym tłem” – mówi szefowa działu kultury ELLE Maja Chitro. Dandyzm podkreślał, że moda to społeczno-polityczna broń, szczególnie w walce o ludzką godność. „Ta edycja tygodnia mody poświęcona jest przecięciu mody i kultury, odkrywaniu mocy mody jako kodu kulturowego i sposobu zachowania tożsamości narodowej. Dziś moda – podobnie jak kultura w ogóle – otrzymała misję: chronić naszą tożsamość. Tym uniwersalnym językiem opowiadamy światu o naszej kreatywności, wolności i godności” – mówi Iryna Danylevska. Być może, gdyby nie wojna, to o ukraińskich projektantach pisano by jak o duńskich – cechuje ich spójna słowiańska estetyka i głos, a sam tydzień mody to żadna nowość – odbywa się 57 raz. W sezonie wiosna lato 2026 trwał od 4-8 września i rozpoczął się w Narodowym Muzeum Sztuki im. Bohdana i Warwary Chanenków inaugurującym wydarzenie finałem konkursu dla młodych twórców “A Look into the Future”. (tł. Patrząc w przyszłość). Fuzja mody i sztuki dopełniła się dzięki wystawie „Art and Fashion”, gdzie dziesięciu ikonicznych ukraińskich projektantów zaprezentowało swoje stylizacje inspirowane obrazami, rzeźbami czy grafikami. Wśród nich znaleźli się Frolov, Ksenia Schnaider, Litkovska, Lona Prist, Lysenko Gallery, Nadya Dzyak, Paskal, Poustovit, Vozianov i 91 lab. W całym wydarzeniu wzięło udział około pięćdziesięciu marek, w tym kilkunastu debiutantów jak Amelina, Article, Cover, Damirli, Grains de Verre, Jjsquee, Nazarelli czy Linni Caro. W harmonogramie wydarzenia były zarówno pokazy, kameralne prezentacje jak i immersyjne performance’y – pokazujące kreatywność i artystyczną wolność. Tytuł najgłośniejszego pokazu sezonu zdobyła marka The Coat, ponieważ projektantka w finale wzięła ślub na scenie. Kolekcja zamykająca tydzień mody została poświęcona teatrowi jako symbolowi służby sztuce oraz kobietom – jako ucieleśnieniu piękna i siły, zdolnym chronić życie mimo wszelkich przeciwności. O wypowiedź à propos kolekcji poprosiłam Romana Timofiejewa, dziennikarza mody wcześniej współpracującego z ELLE Ukraina: „The Coat by Katya Silchenko jest jedną z najbardziej emblematycznych marek mody w Ukrainie. Każdego sezonu jej obecność na UFW to wyczekiwany punkt programu. Kolekcja SS26 powraca do kodów domu mody, definiowanych przez zmysłową kobiecość: gorsety, przezroczystości, pióra, frędzle i miękkie krawiectwo. Z premedytacją zrezygnowano z czerni na rzecz żywej palety. Silchenko z równą biegłością pracuje z wełną i skórą, co z jedwabiem i koronką. Sylwetki dopełniły torebki powstałe we współpracy z ukraińską marką Poelle. Po raz pierwszy marka zaprezentowała linię sukni wieczorowych stworzonych z myślą o galowych okazjach, w duchu ponadczasowej elegancji dawnych mistrzów haute couture — Christiana Diora i Cristóbala Balenciagi. To wizja bezkompromisowej wyrafinowanej wytworności i świętowania; odzwierciedlenie tego, czego w tych czasach pragną zarówno projektantka, jak i jej klientki: piękna, które nie ustępuje” – powiedział. Kolejną wartą uwagi kolekcją powstałą na pograniczu sceny i pracowni była Gaptuvalnya. Podczas performance’u marka zaprezentowała kolekcję „Rusałka Dnistrova”, inspirowaną pierwszym ukraińskojęzycznym almanachem z 1837 roku, wydanym we Lwowie przez grupę młodych poetów. Stał się on symbolem przebudzenia narodowego i kulturalnego, pokazując, że język ukraiński nadaje się do literatury i sztuki, a nie tylko do mowy codziennej. Czynną uczestniczką tygodnia mody była stylistka, założycielka szkoły stylizacji PUMP i platformy FÉMATCH, Marina Martyniv, dlatego zapytałam ją, który z pokazów spodobał jej się najbardziej. “Trudno mi wyróżnić jednego twórcę, ponieważ ukraińscy projektanci pracują w trudnych realiach, w tak ciężkim dla Ukrainy czasie. Inspiruję się każdym, kto tworzy mimo wszystko i zawiera w swoich kolekcjach symboliczne treści. Na przykład pokaz-performans "Związek" Lilii Poustovit, inspirowany twórczością ukraińskiego artysty Pawła Makowa, był dla mnie niezwykłym przeżyciem. W barokowych wnętrzach Kijowsko-Mohylańskiej Akademii moda i sztuka spotkały się w intymnym dialogu, w którym ubrania stały się nośnikiem znaczeń, a nie jedynie estetycznym detalem. Najmocniej zapisał mi się finał – modelki z donicami lilii i wspólne sadzenie kwiatów, gest prosty, a pełen nadziei. Ten pokaz utwierdził mnie w przekonaniu, że moda może być językiem emocji i pamięci, a w trudnych czasach staje się silnym głosem narodu” – powiedziała. Ten sam pokaz jako swój ulubiony wytypowała influenserka Alina Frendiy -"Stał się prawdziwym gestem kulturowym, opowieścią o kruchości i sile, o pamięci i odnowie" - napisała. Drugim, który zrobił na niej wrażenie było TG Botanical. Marka wcześniej pojawiła się na tygodniu mody w Kopenhadze, gdzie zachwyciła publiczność. "W Kijowie kolekcję zaprezentowano w ogrodzie botanicznym. Była niezwykle nastrojowa, pełna prawdziwego poczucia jedności z naturą" - powiedziała Frendiy. Sielskość stała się tutaj sennym marzeniem. Jednym z najlepiej ocenianych debiutów był My Theatre autorstwa Darii Bilej. Kostiumografka z 17 - letnim doświadczeniem zarówno w Operze Narodowej jak i Teatrze Dramatycznym im. Iwana Franki, swoją markę założyła rok temu a teraz zorganizowała pierwszy pokaz otwarty przez divę operową Susannę Chakhoyan. „Ten pokaz to moje osobiste odkrycie. Dariia, już wcześniej znana jako artystka, dyrektor kreatywna i kostiumografka, swoją drogę zaczynała w teatrze – i tę teatralną estetykę wyraźnie czuć w DNA jej marki. Kolekcja daleka jest od komercji, ale w dzisiejszym świecie zdominowanym przez sprzedaż, oko naprawdę pragnie złożoności jaką daje moda couture. Detale były absolutnie mistrzowskie, a każda sylwetka urzekała. Gdybym miała wybrać jeden element, byłaby to czarna suknia maxi ozdobiona jedwabnymi apaszkami” – powiedziała mi Ilona Burak, PR Managerka i współzałożycielka kijowskiej agencji Club Mini. O innym interesującym debiucie powiedział mi Roman Timofiejew „Solomia Hryn’kiv to 23-letnia absolwentka School of Art x Craft i laureatka programu grantowego UFW x United for Freedom — wniosła na kijowski wybieg powiew świeżości i oryginalności. Jej 12-sylwetkowa kolekcja Gauze była manifestem kruchości, niedoskonałości i surowej siły. Powstawała poprzez destrukcję, barwienie i eksperymenty rzeźbiarskie, a same ubrania wyglądają jak wydobyte z ruin — podarte, poplamione, naznaczone bliznami. Warstwy faktur przywodzą na myśl zarówno odsłoniętą skórę, jak i ochronny pancerz. Głównym materiałem stała się gaza — jednocześnie dosłowna i metaforyczna: tkanina leczenia, a zarazem ulotna, delikatna i przemijająca”. Nawiązania do wojny pojawiły się niemal na każdym pokazie, ale miały nie tylko wymiar symboliczny, ale i praktyczny, jak na wystawie „Clothing with a Function”, gdzie projektanci pokazali ubrania, dla osób żyjących z obrażeniami odniesionymi w wyniku wojny. Tydzień mody stał się okazją do wyróżnienia projektantów, konstruktorów stylistów, fotografów i modeli, którzy stanęli do obrony Ukrainy, dlatego ich zdjęcia umieszczono w ramach projektu „Galeria Portretów Obrońców”. Po raz kolejny miała miejsce inicjatywa charytatywna „Faces of Heroes”, której celem jest wsparcie obrońców z urazami twarzy spowodowanymi eksplozjami min. Te kilka dni było również momentem, aby spojrzeć w przyszłość, dzięki konferencji poruszającej kluczowe dla ukraińskiej branży wątki, od dostosowywania produkcji w trakcie wojny, przez transformację formatów i geografii sprzedaży, po rozwój skutecznych strategii komunikacji kryzysowej. Sytuacja, która miała miejsce na pokazie Chuprina dobitnie pokazała w jakich warunkach przystało twórcom pracować. Odbył się bez udziału publiczności, tuż po odwołaniu alarmu lotniczego, z powodu kolejnego rosyjskiego ataku rakietowego na stolicę. Sama kolekcja kolekcja SS26, była inspirowana porannym światłem, symbolem nowego początku. „Dla mnie ten tydzień mody to coś więcej niż ubrania – to manifest niezwykłej woli życia, a nie tylko przetrwania” – powiedziała Ilona Burak. View Gallery on the source website
Luksusowe hotele na torach, czyli wielki powrót legendarnego Orient Expresu i nie tylko
Chcesz przenieść się w czasie? To doświadczenie kosztuje, ale jest możliwe. Oferują je luksusowe pociągi sypialniane inspirowane legendarnym Orient Expressem. Zawiozą cię prosto do lat 20. XX wieku. Droga nie będzie najszybsza, ale gwarantuje niezapomniane wspomnienia. nie spiesz się. Tu nie liczy się cel, lecz sama podróż.
67 godzin. Tyle w 1889 roku trwała podróż z Paryża do Stambułu najbardziej luksusowym, a zarazem jedynym bezpośrednim wówczas pociągiem – Orient Expressem. Prędkość 80 km/h, z jaką jechał, była niemal zawrotna. Łączył Europę i Bliski Wschód z przerwami przez 126 lat. Przez ten czas został owiany legendą. Stworzyli i spisali ją tak naprawdę sami podróżni. Śmietanka towarzyska i arystokracja przed- i powojennej Europy. To właśnie podczas podróży Orient Expressem Agatha Christie wpadła na pomysł kryminalnej zagadki, którą w książce „Morderstwo w Orient Expressie” rozwiązywał słynny detektyw Herkules Poirot. Ian Fleming również na bazie własnych doświadczeń osadził tu jedną z części powieści o przygodach Jamesa Bonda, a Zygmunt Freud rozmyślał nad swoimi badaniami. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/09/PUL-INT-19082024-57-8c49f6d.jpg" width="8000" height="6000" alt="Złoty wiek podróżyto okres przypadający na lata 20. i styl art déco. W pociągu British Pullman odrestaurowane wagony z epoki przenoszą w czasie. Mahoniowe wykończenia, intarsje, dekoracyjne tkaniny i zabytkowe lampy są dopełnione przez szkło Lalique i zastawę Williama Edwardsa." title="PUL-INT-19082024-57" /> Złoty wiek podróży Pięciogwiazdkowy hotel na torach przyczynił się do wykreowania „złotego wieku podróży”. Sprawił, że to nie cel był tak istotny, tylko droga sama w sobie. Ale do czasu. Oficjalnie Orient Express zlikwidowano w 2009 roku, a tak naprawdę stracił znaczenie z końcem Roaring Twenties i wybuchem wojny. Pojawiające się w XX wieku coraz szybsze środki transportu uczyniły go reliktem przeszłości. Dopieszczone pod każdym względem 35 wagonów Orient Expressu, zbudowanych przez belgijskiego inżyniera Georges’a Nagelmackersa i jego firmę Compagnie Internationale des Wagons- -Lits, w 1977 roku zaczął skupować na aukcjach James B. Sherwood, amerykański przedsiębiorca i miłośnik luksusowych kolei. Kilka lat później przywrócił blask dawnej legendzie i odrestaurowaną ikonę wypuścił na trasie Londyn–Paryż– –Wenecja pod nazwą Venice Simplon-Orient-Express. Z sukcesem. Brytyjczycy docenili nostalgię do tego stopnia, że firma pod nazwą Belmond zaczęła w swoim portfolio oferować kolejne trasy: po Anglii, Szkocji czy od niedawna Walii. To Sherwoodowi Brytyjczycy zawdzięczają odrestaurowanie luksusowego pociągu British Pullman, kursującego w pierwszej połowie XX wieku w Anglii. Lśniące, fornirowane panele, lampy w stylu art déco rzucające miękkie światło na wypolerowany mosiądz, fazowane szkło, błyszczące, mahoniowe wykończenia i tapicerowane fotele przenoszą podróżnych do lat 20. Każdy wagon nosi własne imię, jak Cygnus, zaprojektowany w 2021 roku przez słynnego reżysera i miłośnika pociągów Wesa Andersona. O to dlaczego luksusowe, vintage’owe podróże stają się coraz bardziej popularne zapytałam Gary’ego Franklina, Wiceprezesa ds. Pociągów i Rejsów w Belmond – „Bardziej niż kiedykolwiek wcześniej ludzie poszukują przestrzeni, by się wyciszyć, zatrzymać i nawiązać więź – zarówno z innymi, jak i ze światem wokół siebie, odkrywając nowy rytm podróży. Podróż pociągiem doskonale wpisuje się w ten trend, oferując wyjątkowe połączenie komfortu, luksusu i swobody podziwiania zapierających dech w piersiach krajobrazów – bez presji i pośpiechu typowego dla tradycyjnych form podróżowania.W tej rozpędzonej epoce przyciągamy szczególny typ podróżnych – tych, którzy świadomie pragną zwolnić tempo. Od zawsze byliśmy w awangardzie tego rodzaju podróży. Pandemia stała się punktem zwrotnym – skłoniła ludzi do refleksji i uświadomiła im, jak ważna jest umiejętność zatrzymania się. W tym czasie podróże pociągiem w niezwykły sposób pobudziły wyobraźnię naszych gości” – powiedział. View Gallery on the source website Grupa Belmond pod swoimi skrzydłami ma nie tylko luksusowe pociągi, lecz także 44 miejsca, wśród których są luksusowe hotele, statki czy restauracje. W 2019 roku została kupiona przez koncern LVMH, pokazując, że wkracza na modowe tory. Do podróży zachęcają tematyczne trasy. Za blisko 500 funtów możesz wypić popołudniową herbatę, zjeść lunch i wziąć udział w rozwiązaniu zagadki kryminalnej lub pojechać do Bath, by zwiedzić tę słynną miejscowość. Koszt trasy z noclegiem zaczyna się od 2500 funtów, a kończy na trzykrotności tej kwoty. Przejazd słynnym Venice Simplon-Orient-Express to już znacznie większy wydatek. Trasa może trwać dwa dni (z Londynu przez Paryż i Weronę do Wenecji) lub pięć (Londyn, Paryż, Budapeszt, Bukareszt, Stambuł) i kosztować nawet 62000 funtów. Choć tak naprawdę, kiedy mowa o luksusie, to górna granica nigdy nie istnieje. Nawet gdy kupisz najdroższy Grand Suite, a pojawisz się na peronie w dżinsach, trampkach, T-shircie i czapce z daszkiem, to wykwintnie ubrany w białą marynarkę z czarnym kołnierzem steward ma prawo powiedzieć ci „adieu”. Słodki powrót legendy Boom, który od kilku lat towarzyszy luksusowym podróżom pociągami, sprawił, że pierwotny właściciel Orient Expressu (przy współfinansowaniu grupy Accor) postanowił po 140 latach pchnąć na tory legendę – wiosną we Włoszech ruszył oryginalny La Dolce Vita Orient Express z 62 miejscami. Oferuje osiem malowniczych tras z północy na południe kraju. Od sielankowych, pagórkowatych krajobrazów Piemontu, przez zachwycające i tajemnicze kanały Wenecji, po wystawne plaże południa. To podróż nie tylko przez 14 historycznych regionów, lecz także włoskie smaki. Menu zostało starannie ułożone przez nagrodzonego trzema gwiazdkami Michelina szefa kuchni Heinza Becka. „Słodkie życie” to tytuł zaczerpnięty ze słynnego filmu Felliniego i dokładnie takie doświadczenie rodem z lat 50. czeka na podróżnych. „Ta dekada hołdowała beztroskiemu życiu, w którym ludzie gonili za ulotnymi przyjemnościami – w wystawnych przyjęciach i leniwych popołudniach. Jednak pod powierzchnią tego hedonistycznego stylu życia kryło się ciche poczucie pustki. Film uwiecznił tę mieszankę elegancji i egzystencjalnych poszukiwań, ukazując świat zarazem czarujący i rozczarowujący, w którym pogoń za pięknem często skrywała głębszą tęsknotę za sensem” – czytam w opisie pociągu. Rzym, w którym dzieje się akcja filmu Felliniego, ma na trasie pociągu wyjątkowe znaczenie. Specjalnie dla gości zatrzymujących się w trakcie „grand tour” w Wiecznym Mieście czeka Orient Express La Minerva, czyli ekskluzywny hotel w XVII-wiecznym pałacu położonym niedaleko Panteonu. Wnętrze zaprojektowane przez architekta Hugona Toro łączy ponadczasowy urok stylu klasycznego i art déco ze współczesną elegancją. View Gallery on the source website Unikatowo urządzone 93 pokoje i apartamenty oddają ikoniczną atmosferę Orient Expressu. Smak Bliskiego Wschodu można poczuć tutaj w strefie wellness stworzonej na wzór łaźni osmańskich. O ile brytyjski Orient Express składa się w większości z oryginalnych wagonów, o tyle La Dolce Vita Orient Express to nowoczesność w duchu vintage. Jego zaprojektowanie zostało powierzone architektom Emilianowi Salci i Brittowi Moranowi. Pociągowi nowoczesnemu pod względem techniki nadali oni autentycznego ducha włoskiego designu lat 50. i 60. Jeśli sentymentalna podróż jest poza twoim zasięgiem, nic straconego. W paryskim Musée des Arts Décoratifs 25 października rozpocznie się wystawa z okazji 100-lecia art déco. Jedna z sekcji jest poświęcona właśnie Orient Expressowi i temu, jak będzie wyglądał w przyszłości, bo w 2026 legenda wróci również na francuskie tory. Rozdział, który wydawał się zamknięty, przeżywa renesans. Nic dziwnego. W dobie pośpiechu wizja powolnej podróży i kontemplacji brzmi… luksusowo. Piszę się na to.
TOP 4 torebki prosto z pokazów jesień-zima 2025, które w tym sezonie będą naszymi it-bags
Co roku na pokazach odbywa się niepisany konkurs piękności. Biorą w nim udział nowe torebki domów mody. Każda chce stanąć na podium i zdobyć tytuł it-bag sezonu. Co dzięki niemu zyskuje? Uwielbienie, oklaski, ale przede wszystkim szansę, by stać się ikoną. Oto tegoroczne nominacje.
Stylowe bagietki, pojemne shopperki, a w sezonie letnim koszyki wykonane z rafii, noszone we francuskim stylu. Pośród torebkowych propozycji łatwo się pogubić, jednak nie mamy wątpliwości że te 4 modele dominujące na światowych pokazach, równie szybko znajdą się w naszych szafach, zasługując na miano nowej it-bag. 1. Chanel 25 - ikona popkultury „She drives me crazy” – nuci w kampanii Chanel Dua Lipa i idzie niczym w teledysku magnetyzującym krokiem po ulicach Manhattanu. Na ramieniu ma najnowszą torebkę Chanel, której została ambasadorką. Model 25 został nazwany rokiem powstania, podobnie jak 70 lat temu słynna Chanel 2.55. Mają wiele wspólnego: pikowanie, złoty łańcuszek przewleczony skórą, ale obie prezentują też ducha swoich czasów. Torebka Chanel 25, jak mówi Dua, „ jest idealna dla kogoś, kto tak jak ja jest ciągle w ruchu”. Kształt półworka sprawia, że staje się studnią bez dna, a imponująca liczba kieszeni sprzyja organizacji. Z pewnością dziś nosiłaby ją Coco. 2. Dior D-Journey - szykowna hybryda Co łączy indyjską aktorkę Sonam Kapoor, mistrzynię olimpijską w tenisie Zheng Qinwen i włoską modelkę Devę Cassel? Wszystkie noszą najnowszą torebkę Dior D-Journey zaprojektowaną tak, by pomieściła absolutnie wszystko. „Znalezienie idealnej torby może być prawdziwym wyzwaniem” – mówi brytyjska aktorka Rosamund Pike w kampanii stworzonej w formie parodii. W spocie reklamowym odpowiedzią na potrzeby wszystkich zapracowanych kobiet staje się przeciwieństwo najsłynniejszych torebek Diora (jak Saddle czy Lady Dior), czyli miękki, prostokątny i noszony „crossbody” model D-Journey, dostępny w wersji skórzanej z motywem cannage czy żakardem Dior Oblique. Wygląda jak elegancka torba treningowa, ale może być noszona również pod ręką niczym wieczorowa kopertówka. Très chic! 3. Chloé Paddington - bohema artystyczna Ikona lat 2000., torebka Paddington od Chloé, pojawia się dokładnie po 20 latach. Ulubienica milenialsów (i Kate Moss!), wskrzeszona przez nową dyrektor kreatywną Chemenę Kamali, jest lżejsza, smuklejsza i miękka niczym broszka. Zapowiada wielki powrót nieusztywnianych torebek w stylu slouchy. Jej charakterystyczną cechą wciąż pozostaje wielka kłódka ze skórzanym logo domu mody, ale zmniejszono liczbę metalowych dodatków, a poza sztywną rączką dodano pasek do noszenia przez ramię. Na pokazie na jesień–zimę 2025/2026 modelki nosiły ją z futrzanymi brelokami, które dodatkowo dodawały jej charakteru boho. Jest dostępna w burgundzie, granacie, brązie albo karmelu. 4. Loewe Madrid - hiszpańskie Hola! Torebka Madrid, nazwana na cześć miasta, w którym 179 lat temu powstał dom mody Loewe, ma szansę stać się obiektem kolekcjonerskim – jest ostatnią zaprojektowaną przez Jonathana Andersona przed odejściem, wieńczy jego 11-letnią rewolucję. Projektant, którego śmiało określa się mianem geniusza, uczynił hiszpańską markę numerem jeden na świecie. Użył do tego dowcipu, kulturalnych odniesień i odważnych form. Model Madrid ma zupełnie inny kształt od swoich poprzedniczek – jest miękkim trapezem z paskami z mnogością regulacji. Odzwierciedla energię stolicy Kastylii, jest elegancka, a zarazem casualowa, barokowa i nowoczesna.
5 trendów street style z kopenhaskiego tygodnia mody, które przechodzą na jesień 2025
Tydzień mody w Kopenhadze ma dwa oblicza - oficjalne i alternatywne. Do pierwszego zaliczymy pokazy, do drugiego wybieg, który dzieje się na ulicach. Niejednokrotnie ten drugi jest o wiele bardziej kreatywny. Moda uliczna nie tylko inspiruje, ale wielokrotnie dyktuje trendy będące później tik tokowym wiralem. W stolicy Danii wypatrzyliśmy razem z Zalando 5 mikrotrendów, które będziemy nosić jesienią.
Elevated sportswear, czyli wyrafinowany sport Athleisure to jedno, ale w tym trendzie chodzi o coś więcej. Idziemy o krok dalej i zamiast grzecznie łączyć legginsy do jogi z marynarką, odważnie miksujemy kontrasty. Pod eleganckie okrycie zakładamy koszulkę piłkarską a do sukienki dodajemy koszykarskie tenisówki wiązane do kostek. „Elevated sportswear” bije rekordy, a na Zalando jego wyszukiwania wzrosły aż o 200%. Jednym z najważniejszych przejawów tego trendu są choćby sneakeriny (hybryda sneakersów i baletek) czy buty trekkingowe zakładane do spodni w kant, które uwielbia Chloë Sevigny. Modern Academia, czyli wracamy do szkoły O ile w przypadku "Elevated sportswear" stawiamy poprzeczkę wyżej, o tyle w przypadku "Modern Academia" idziemy w stronę minimalizmu. Tej jesieni naturalnie powraca chęć noszenia ubrań preppy, ale zamiast krzykliwych varsity jackets i emblematów Ivy League stawiamy na czyste linie, klasyczną kratę i zgaszone barwy. Kopenhaga wyraźnie odrobiła lekcję - insiderzy modowi warstwowo łączyli beżowe marynarki i kardigany z idealnie skrojonymi koszulami, bermudami w kant oraz rozkloszowanymi, midi spódnicami w kratę. Wśród butów królowały penny loafers od Ralpha Laurena, noszone z charakterystycznymi skarpetkami Champion – detal, który domykał całą stylizację. Frog green, czyli nowa odsłona żabki Brat green przeszedł do historii popkultury, ale żegnamy go wraz z nadejściem jesieni. Jego miejsce zajmuje pastelowa zieleń - widzieliśmy ją na pokazach Bottega Veneta i Ferragamo, skąd naturalnie wywędrowała na ulice Kopenhagi. Pojawiła się na efektownych plisowanych bluzkach, jedwabnych sukienkach na ramiączkach i kontrastujących dodatkach - jasnych okularach Apple Ray-Ban czy masywnych pierścionkach La Manso. Frog green ma szansę się stać doskonałym akcentem kolorystycznym w dodatkach, tak jak kilka sezonów temu pop of red. Nam najbardziej podoba się w formie swetra zawiązanego na biodrach. Bold denim, czyli dżins w nieumiarze Denim nigdy nie wychodzi z mody, natomiast zachwycające jest to ile twarzy potrafi przybrać. Jesienią na pewno nie zrezygnujemy z jeansowych stylizacji od stóp do głów. Co więcej, nadamy im jeszcze większego rozmachu i warstwowości. Luźne fasony zdominowały ulice podczas tygodnia mody. Jeansowe spodnie typu parachute zestawiano z krótkimi kurtkami z bufiastymi rękawami, a wysokie, extra luźne jeansy wciągano w puszyste, geometrycznie wzorzyste kamizelki. Hit Kopenhagi? Koronkowa spódnica noszona na szerokich jeansach, która natychmiast dodała stylizacji kobiecego szyku. Animal Kingdom, czyli idziemy w drapieżność Panterki, krowie łatki, skóra węża i dodatki ze sztucznym futerkiem. Miejska dżungla to trend, który ożywi jesienną chandrę. Co powiesz na camelową stylizację z panterkowym płaszczem? Albo elegancki look z torebką imitującą grzywę lwa? Motywy zwierząt są doskonałym akcentem dodającym stylizacji pazura.
Maja Bohosiewicz: „Świadoma moda to taka, która nie biegnie za chwilowym trendem, ale obroni się przez dłuższy czas”
Na Kopenhaskim Tygodniu Mody spotkaliśmy się z Mają Bohosiewicz, założycielką marki dla nowoczesnych minimalistek Le Collet, która właśnie została ambasadorką marki Perwoll. Za kulisami pokazu The Reclaimed Collection rozmawiałyśmy o tym, jak mądrze budować garderobę, dbać i pielęgnować ubrania oraz dlaczego przyszłością zrównoważonej mody jest upcycling.
Na Kopenhaskim Tygodniu Mody spotkaliśmy się z Mają Bohosiewicz, założycielką marki dla nowoczesnych minimalistek Le Collet, która właśnie została ambasadorką marki Perwoll. Za kulisami pokazu The Reclaimed Collection rozmawiałyśmy o tym jak mądrze budować garderobę, dbać i pielęgnować ubrania oraz dlaczego przyszłością zrównoważonej mody jest upcycling. Jak to się stało, że zostałaś ambasadorką Perwolla? Wydaje mi się, że był to bardzo naturalny wybór. Zacznijmy od końca. Uwielbiam prać i bardzo często to pokazuje. Wręcz muszę powiedzieć, że jest to moje guilty pleasure, i jedna z ulubionych aktywności w domu. Po drugie, prowadzę markę modową, która zwraca uwagę na świadome zakupy i budowanie ponadczasowego stylu. Po pierwsze, jestem zasięgową influencerką i moim celem jest szerzenie świadomości. W jaki sposób w Le Collet podchodzicie do zrównoważonej mody? Wiesz co, to jest bardzo trudny temat. Nie ma żadnych regulacji prawnych jeszcze, które mogłyby nam w tym pomóc i wszyscy trochę idziemy po omacku. Ja staram się razem z działem produkcji bardzo świadomie dobierać tkaniny. I nie mam tutaj na myśli: Bawełna tak, poliester absolutnie nie. Nie chcę być źle zrozumiana, ale to dana rzecz warunkuje jakiej tkaniny powinniśmy użyć. Stawiamy na naturalne składy, ale wbrew pozorom poliester jest czasem potrzebny, aby rzecz stała się bardziej wytrzymała i dłużej nam posłużyła. Świadoma moda to taka, która nie biegnie za chwilowym trendem, ale obroni się przez dłuższy czas. I ja bardzo staram się i bardzo bym chciała, żeby w przyszłości w ogóle Le Collet miał tylko taką bazę i raz na jakiś czas trendujące smaczki. Są rzeczy, które z tej mody po prostu nigdy nie wychodzą: spodnie w kant, oversize’owa lub dopasowana marynarka czy biały t-shirt. Gdybyś miała podać 3 filary dobrego dbania o ubrania to wymieniłabyś... Numer jeden kupowanie jakościowych rzeczy, bo jakość nigdy nie wyjdzie z mody. Numer dwa odpowiednia pielęgnacja i dbanie o tkaniny na co dzień. Numer trzy dawanie ubraniom nienoszonym nowego życia, na przykład poprzez upcycling. Skoro pranie to Twój konik, zdradź nam kilka cennych rad o pielęgnacji ubrań? Zdecydowanie. Gdy moje ulubione t-shirty zaczynają szarzeć, zamiast kupić nowe, piorę je w detergencie Perwolla do bieli i problem z głowy. W Polsce lubimy prać długo i namiętnie a w zasadzie nasze ubrania najbardziej lubią krótkie obroty i zimną wodę. Złe pranie niestety wpływa na żywotność ubrań - kurczą się, niszczą, blakną. Ale to bardzo ciekawe, że nie wszystkie rzeczy wymagają prania. Wełniane swetry mogą być na przykład tylko i wyłącznie wietrzone lub wystawiane na mróz. Podobnie dżinsy, tak naprawdę im rzadziej je wrzucasz do pralki tym lepiej. A największy modowy grzech? Kupowanie w masowych sieciówkach, które widząc popyt produkują w nadmiarze. Nadprodukcja to jeden z największych problemów świata mody, jak sobie z tym radzicie w Le Collet, pamiętam, że na początku kupowaliście materiały z deadstocku, czyli takie, których nie użyły duże domy mody? Bardzo często robimy takie dropy, szczególnie jeśli mamy jakieś wysokiej jakości rzeczy, czyli np. Tailoring - płaszcze, marynarki, garnitury, bo je się szyje z wełen i kaszmirów. To są bardzo drogie tkaniny, które kosztują normalnie około 30-60 euro za metr, jeżeli dodasz do tego transport i szycie w Polsce, które muszę powiedzieć, jest jednym z droższych, to cena końcowa produktu byłaby ogromna. Dlatego szukamy takich deadstocków z domów mody, ponieważ te ceny są dużo lepsze i my możemy zaproponować klientkom na przykład marynarkę z trzech rodzajów wełny, w tym kaszmir, alpaka i jedwab, za cenę poniżej 2000 zł. Normalnie musiałaby kosztować okolicach 4 tysięcy. Czego nauczyło Cię prowadzenie własnej marki? Wiesz co, dało mi dużo doświadczenia a propos w ogóle dbania o ubrania, ale też takiego mojego wewnętrznego szafowego minimalizmu. I są we mnie dwa wilki, bo jeden wilk to mój dział sprzedaży, który mi mówi, co musimy uszyć, żeby zrobić odpowiedni obrót. I drugi wilk, który chce uszyć tylko co potrzebne, aby niepotrzebnie nie budować potrzeby kompulsywnego posiadania nowości. Porozmawiajmy o modzie z drugiego obiegu. Jesteśmy za kulisami pokazu Perwoll The Reclaimed Collection. W tym roku tematem są pozostawione bagaże na lotnisku. Rocznie znajduje się ich 1,8 milionów a w środku jest ponad 27 milionów ubrań. Na pokazie zobaczyliśmy właśnie ubrania z walizek przerobione przez projektantkę Victorię Lee. W jednej ze stylizacji pozujesz w kampanii, opowiedz mi o niej. Uważam, że w ogóle koncepcja jest bardzo ciekawa. Victoria przejrzała walizki, wyprała ubrania w Perwollu, potwierdzam bo pięknie pachniały, a następnie uszyła stylizację dla każdego ambasadora. Ja akurat miałam wielkie szczęście, ponieważ mi trafił się wyjątkowy top z jedwabiu, asymetryczny, bardzo modowy i szerokie, długie, lniane spodnie. Victoria opowiedziała mi, że żyła trochę w świecie marzeń, myślała, że gdy otworzy walizki znajdzie miliony pięknych, vintage rzeczy, ale potem zdała sobie przecież sprawę, że jeżeli ktoś zostawia i porzuca walizkę na lotnisku, to najprawdopodobniej w środku są zużyte t-shirty a nie sukienki Vivienne Westwood. Na wybiegu pojawiły się topy uszyte z krawatów albo sukienki z ręczników. Polskę reprezentowała Weronika Sączawa ( IG @komunikatywnie), która po wybiegu przeszła w klasycznej, czarnej marynarko-sukience z wycięciem na plecach. Wyglądała wspaniale! Co stanie się z ubraniami po pokazie? Tu niespodzianka, będzie je można kupić na Sellpy. W Le Collet również zaczęliście upcyclingować ubrania prawda? Tak, upcyclingowaliśmy naszą marynarkę, która wiedzieliśmy, że już pewnie więcej się nie sprzeda. Była w 100% z wełny, wiedzieliśmy, że ma super jakość, ale wrzucenie jej na wyprzedaż w niższej cenie nie pokryłoby nawet kosztów produkcji. Wpadliśmy na pomysł współpracy z Neat Vintage. Dziewczyny znalazły starą tkaninę z firanki i dorobiły do marynarki kokardki. To była pierwsza tego typu współpraca. Ale u nas bardzo często rzeczy, które nie zostały hitem sprzedaży, są przerabiane na coś innego. Z długich spodni robimy szorty, z długiej marynarki robimy krótką z jakimś wiązaniem, sukienkę przerabiamy na bluzkę i spódnicę. To jest super. Wiesz, że nawet Chanel teraz zakłada markę, która będzie upcyclingować pozostałe materiały? Wspaniałe! Absolutnie, natomiast zdajesz sobie sprawę, że jeszcze kilka lat temu żyliśmy w świecie, w którym jeżeli coś się nie sprzedało, to po prostu było palone? Wiesz co, ja nie do końca w ogóle chciałabym chyba o tym wiedzieć, bo bym już nie zasnęła nigdy w nocy. Cieszę się, że poszerzamy świadomość i jesteśmy w takim miejscu jak Kopenhaski Tydzień Mody, który nie tylko pokazuje piękne rzeczy, ale przede wszystkim odpowiedzialne.
Szafa ELLE: Natalia Kusiak. Co w garderobie ma podcasterka i influencerka, która uwielbia słoneczne destynacje?
Latem wygrzewa się w Europie, zimą migruje do Australii. Natalia Kusiak do szczęścia najbardziej potrzebuje słońca, wody i dobrego bikini. Autorka książek, podcasterka i influencerka ma zawsze spakowaną walizkę.
U mnie jest 10.00 rano i właśnie weszłam do re­dakcji. U Natalii 16.00 i zaraz wychodzi na plażę z partnerem i przyjaciółmi. Zdzwaniamy się na wy­wiad. Ja w Warszawie, ona we Fremantle niedaleko Perth w Australii. Na zachodnie wybrzeże powoli przychodzi jesień, to czas, by zmienić kontynent. – Uciekam przed zimnem – mówi Natalia. Prawie 120 tysięcy obserwujących na Instagramie regularnie śledzi jej podróżnicze posty, wegańskie przepisy i po­rady dotyczące relacji. Jest autorką jednego z najpo­pularniejszych podcastów „Pierwsza randka”, który założyła, gdy po rozstaniu powoli zaczynała znowu się umawiać i zdała sobie sprawę, że zasady gry cał­kowicie się zmieniły. Do Polski wraca promować swoją książkę o tym samym tytule. To zbiór najciekaw­szych rozmów, które przeprowadziła w podcaście. Od pewnego czasu styl Natalii zupełnie się zmienił. – Wydaje mi się, że przez wiele lat w moim wyglą­dzie funkcjonowała zasada: wszystko wszędzie naraz. Czasami to działało, ale czasami była klęska urodzaju. Rok temu zrobiłam do podcastu wywiad z Sylwią Antoszkiewicz, założycielką szkoły Inside Your Style. Alex Kawałko, która ją skończyła, pomo­gła mi zorganizować szafę i myślenie o stylu. Po ana­lizie okazało się, że mam 65 T-shirtów z napisami. Zrobiłyśmy sporą rewolucję, ponieważ zależało mi na tym, żeby ubierać się jak dorosła kobieta, a nie jak nastolatka z ADHD. Wiesz, co jest najciekawsze? To wymagało ode mnie zmiany wewnętrznych przekonań, a nie tylko tego, co miałam w szafie. Wspólnie stworzyły­śmy styl, który jest dużo spój­niejszy i o wiele spokojniejszy. Nazwałyśmy go Confident Harmony – opowiada Natalia. Teraz nie ma już ani jednego T-shirtu z napisami, są za to do­pasowane sukienki, marynarki z szerokimi ramionami, baletki, które stara się nosić znacznie częściej niż sneakersy, i okrycia wierzchnie, które lubi kolekcjo­nować. Wśród ulubionych jest skórzana kurtka vintage od mamy. Z kolei najbardziej niezbędnym elementem jej szafy są bikini. W Australii to część dress code’u. – Kobiety są tu o wiele bardziej casualowe. Nie spotyka się ich czę­sto w marynarkach, raczej wplatają w swoje stylizacje plażowe elementy – opowiada Natalia. Z każdym pobytem odkrywa no­wych lokalnych projektantów i marki. – Lubię Brie Leon, bo szyje akcesoria z ekologicz­nych materiałów. Assembly Label tworzy mi­nimalistyczną kapsułową modę, a najpięk­niejsze są jej czarne sukienki. Wynn Hamlyn to z kolei marka z Nowej Zelandii ze swetra­mi i z topami o pięknych, rzeźbiarskich kształ­tach. Mam od niej wiele rzeczy, o których marzyłam – mówi. Natalia analogicznie mo­głaby wymienić polskie marki, które poleca ludziom zaczepiającym ją na lotniskach czy na ulicy. – Najczęściej pytają, jakich perfum używam. Ostatnio tłumaczyłam gitarzyście Duy Lipy, że pachnę polskimi ziemniakami od Bohoboco – śmieje się Natalia, która pol­skiej marce perfumiarskiej jest wierna od lat – ma całą gamę jej perfum. Gdy do influen­cerki przyjeżdżają do Warszawy znajomi zza granicy, zabiera ich na zakupy na Mokotowską i Koszykową. Pokazuje im wtedy swoje ulubione butiki polskich projektantów. – Le Petit Trou noszę od pierwszej kolekcji. Mam sentyment do Lebrand, bo występowałam jako modelka w jed­nej z pierwszych kampanii Pauliny Pyszkiewicz (za­łożycielki marki – przyp. red.). Lubię torebki Chylak i Mako, bardzo podoba mi się nowa La Mania, a na lato najlepsze są ubrania Muuv – białe dżinsy tej marki mam i w Warszawie, i we Fremantle. Uważam, że pod względem mody nie mamy się czego wstydzić! – mówi. Jej relacja z ubraniami jest bardzo rozsądna i wyważona. Na swoich listach ży­czeń nie ma rzeczy od projektantów, nie odkłada pieniędzy na chanelkę. – Mam taką polską, oszczędną naturę. Ale znalazłam na to sposób. Na perełki poluję w second-handach. Na przykład w Paryżu udało mi się trafić na szpilki Yves Saint Laurent za dobre pieniądze czy białe dżinsy tego sa­mego domu mody – opowiada. Oszczędności woli wydawać na podróże. Na jej mapie marzeń jest miesiąc w Tokio. Chciałaby tam chwilę pomieszkać, zgubić się, nauczyć języka. – Japonia jest po prostu 10 sezonów przed wszystkimi. Kiedyś mi się wyda­wało, że Nowy Jork jest taki. Nie ma przyjemniejszej rzeczy w Tokio, niż usiąść z kawą czy jedzeniem i gapić się na przechodzących ludzi. Nie ma drugie­go takiego miejsca na świecie – mówi.