Te książki zobaczymy na ekranach w 2026 roku. Lista zapowiada się imponująco
Ekranizacje książek w 2026 roku zapowiadają się wyjątkowo mocno. Do kin trafi nowa „Lalka” Bolesława Prusa, Netflix pokaże finałową część „Stu lat samotności”, a w Polsce ruszają prace nad adaptacją „Gołoborza” Macieja Siembiedy. Oto tytułu, na które warto czekać.
Rok 2026 coraz wyraźniej układa się pod znakiem literatury. Filmowcy i platformy streamingowe sięgają zarówno po klasykę, jak i współczesne bestsellery, a lista zapowiedzianych adaptacji wygląda jak gotowy kalendarz dla widzów, którzy lubią sprawdzać, jak znane książki działają na ekranie. Wśród najgłośniejszych tytułów są polskie produkcje, wielkie międzynarodowe projekty i seriale, które już przed premierą budzą emocje. „Lalka” Bolesława Prusa: wielki powrót klasyki do kin Najważniejszą polską zapowiedzią pozostaje „Lalka”. Nowa ekranizacja powieści Bolesława Prusa ma wejść do kin 30 września 2026 roku. Za produkcję odpowiada Gigant Films, a dystrybutorem jest Kino Świat. Twórcy zapowiadają film z dużym rozmachem, osadzony w XIX-wiecznej Warszawie i przygotowywany jako jedna z najbardziej prestiżowych polskich premier najbliższych lat. To wybór oczywisty, ale też ryzykowny. „Lalka” należy do tych książek, które każdy zna przynajmniej z nazwy, a wielu widzów ma wobec niej bardzo konkretne wyobrażenia. Historia Stanisława Wokulskiego, Izabeli Łęckiej, społecznych ambicji, niespełnionej miłości i klasowego napięcia nadal ma jednak ogromny potencjał ekranowy. Dobrze opowiedziana może przestać być tylko szkolną lekturą, a stać się filmem o obsesji, awansie, pieniądzach i samotności, czyli tematach bardzo współczesnych. View oEmbed on the source website Warto dodać, że „Lalka” wróci nie tylko w wersji kinowej. Równolegle powstaje także serialowa adaptacja powieści, która trafi na Netflix. Nowymi Wokulskimi zostali Marcin Dorociński w filmie i Tomasz Schuchardt w serialu, co już teraz ustawia oba projekty w centrum rozmów o polskiej klasyce na ekranie. View oEmbed on the source website „Sto lat samotności”: Netflix wraca do Macondo W 2026 roku na Netfliksie pojawi się też kontynuacja „Stu lat samotności”, serialowej adaptacji powieści Gabriela Garcíi Márqueza. Druga część została zapowiedziana na sierpień 2026 roku i ma domknąć historię rodu Buendíów i powrót do Macondo, miejsca, które przez dekady uchodziło za niemal niemożliwe do wiernego przeniesienia na ekran. Pierwsza część serialu była jednym z najważniejszych literackich projektów Netfliksa ostatnich lat. Zdjęcia realizowano w Kolumbii, a twórcy współpracowali z rodziną pisarza, co miało podkreślić wagę lokalnego kontekstu i atmosfery realizmu magicznego. Drugi sezon zapowiada finał tej opowieści: bardziej mroczny, dojrzały i skupiony na konsekwencjach historii, która od początku była opowieścią o pamięci, dziedziczeniu i samotności. View oEmbed on the source website Dla widzów to jedna z najważniejszych premier streamingowych 2026 roku. Nie tylko dlatego, że chodzi o adaptację literackiego arcydzieła, ale także dlatego, że Netflix rzadko mierzy się z klasyką na tak dużą skalę. „Gołoborze” Macieja Siembiedy: polski folk noir trafi na ekran Wśród polskich zapowiedzi bardzo ciekawie wypada „Gołoborze” Macieja Siembiedy. Rozpoczęły się prace nad ekranizacją bestsellerowej powieści, a projekt od początku ma mocny punkt wyjścia: świętokrzyskie legendy, rodzinne tajemnice, zemsta i historia regionu spleciona z prywatnym dramatem bohaterów. To materiał, który może dobrze zadziałać na ekranie. „Gołoborze” ma w sobie kryminalny nerw, mroczny klimat i lokalność, która nie jest tylko dekoracją. Jeśli adaptacja zachowa atmosferę książki, może stać się jednym z ciekawszych polskich tytułów gatunkowych najbliższych lat. W czasach, gdy widzowie chętnie sięgają po historie osadzone w konkretnych miejscach i oparte na lokalnych mitologiach, „Gołoborze” ma duży potencjał. Na razie projekt jest na etapie prac nad ekranizacją, więc na szczegóły obsady czy datę premiery trzeba jeszcze poczekać. Sama informacja o adaptacji wystarczyła jednak, by tytuł znalazł się wśród najważniejszych polskich zapowiedzi literacko-filmowych. „Odyseja” Homera: Christopher Nolan bierze na warsztat mit Wśród światowych zapowiedzi najgłośniej wybrzmiewa „Odyseja” Christophera Nolana. Film ma trafić do kin 17 lipca 2026 roku. Reżyser po sukcesie „Oppenheimera” sięga po jedno z najważniejszych dzieł literatury zachodniej: historię Odyseusza wracającego do domu po wojnie trojańskiej. Film ma być realizowany z myślą o kinowym widowisku w największej skali. W obsadzie zapowiadani są m.in. Matt Damon, Tom Holland, Anne Hathaway, Zendaya, Robert Pattinson, Lupita Nyong’o i Charlize Theron. Już sam zestaw nazwisk sprawia, że „Odyseja” wyrasta na jedną z najbardziej wyczekiwanych premier 2026 roku. View oEmbed on the source website To może być także jeden z najciekawszych testów dla współczesnego kina: czy antyczny epos da się opowiedzieć językiem wielkiego blockbustera tak, by zachować jego ciężar, a jednocześnie przyciągnąć widzów, którzy znają tę historię bardziej z kulturowych skojarzeń niż z lektury Homera. „Obcy” Alberta Camusa: klasyka egzystencjalizmu w czerni i bieli Do klasyki wraca też François Ozon, który przygotowuje adaptację „Obcego” Alberta Camusa. Film ma trafić do dystrybucji we wrześniu 2026 roku, choć konkretna data premiery może różnić się w zależności od rynku. Powieść należy do najważniejszych francuskich tekstów XX wieku, a historia Meursaulta od lat pozostaje jednym z najważniejszych literackich portretów obojętności, absurdu i moralnego wyobcowania. Nowa wersja ma stawiać na wierność wobec oryginału, oszczędne dialogi i czarno-białe zdjęcia. W głównej roli pojawia się Benjamin Voisin. To projekt z innego rejestru niż „Odyseja” czy „Mesjasz Diuny”: bardziej kameralny, intelektualny i oparty na napięciu między formą a tematem. View oEmbed on the source website „Mesjasz Diuny”: Denis Villeneuve wraca do świata Franka Herberta Rok 2026 przyniesie też powrót do uniwersum „Diuny”. Denis Villeneuve przygotowuje ekranizację „Mesjasza Diuny”, czyli kolejnej powieści Franka Herberta. Po sukcesie dwóch poprzednich filmów oczekiwania są ogromne, bo to właśnie „Mesjasz” komplikuje mit Paula Atrydy i pokazuje ciemniejszą stronę władzy, kultu jednostki oraz politycznych konsekwencji mesjanizmu. W obsadzie mają powrócić m.in. Timothée Chalamet, Zendaya i Jason Momoa, a wśród nowych nazwisk pojawia się Robert Pattinson. Premiera zapowiadana jest na grudzień 2026 roku. To jedna z tych adaptacji, które mogą przyciągnąć zarówno fanów literatury science fiction, jak i widzów traktujących „Diunę” jako wielkie widowisko kinowe. View oEmbed on the source website „Duma i uprzedzenie”: Netflix szykuje nową wersję klasyki Jane Austen Na liście ekranizacji 2026 roku jest też nowa „Duma i uprzedzenie”. Netflix przygotowuje sześcioodcinkowy miniserial na podstawie powieści Jane Austen. W rolach głównych wystąpią Emma Corrin jako Elizabeth Bennet i Jack Lowden jako pan Darcy, a w obsadzie znaleźli się także Olivia Colman, Rufus Sewell i Fiona Shaw. View oEmbed on the source website To kolejna adaptacja historii, którą widzowie znają bardzo dobrze, ale do której filmowcy wracają regularnie. W przypadku Austen liczy się jednak nie tylko fabuła, ale ton: napięcie społeczne, ironia, spojrzenia, niedopowiedzenia i cały świat zasad, w którym uczucia muszą przedzierać się przez konwenanse. Netflix będzie musiał znaleźć sposób, by opowiedzieć tę historię świeżo, ale bez zgubienia jej klasycznego uroku. „Biblioteka o północy”, „Jutro, jutro i znów jutro” i inne bestsellery na ekranie W zapowiedziach pojawiają się także adaptacje współczesnych bestsellerów. „Biblioteka o północy” Matta Haiga ma dostać ekranizację z Florence Pugh jako producentką wykonawczą i odtwórczynią głównej roli. To historia Nory Seed, która trafia do miejsca pomiędzy życiem a śmiercią i może sprawdzić, jak wyglądałyby jej alternatywne życia. Na ekran ma trafić również „Jutro, jutro i znów jutro” Gabrielle Zevin, opowieść o przyjaźni, twórczości i świecie gier wideo. W filmowej adaptacji zapowiadana jest Daisy Edgar-Jones. Z kolei Apple TV+ pracuje nad serialową wersją „Mężów” Holly Gramazio, historii kobiety, której kolejni mężowie pojawiają się na strychu. Lista zapowiedzianych ekranizacji pokazuje jedno: literatura wciąż jest dla kina i platform streamingowych jednym z najbezpieczniejszych, ale też najbardziej atrakcyjnych punktów wyjścia. Klasyka daje prestiż i rozpoznawalność, bestsellery gwarantują zainteresowanie czytelników, a lokalne historie, takie jak „Gołoborze”, pozwalają budować mocny klimat i wyrazisty świat. Rok 2026 zapowiada się więc jako sezon, w którym widzowie będą mogli wybierać między wielką klasyką, mrocznym polskim kryminałem, serialowym realizmem magicznym, kostiumowym romansem i widowiskowym science fiction.
„Jesteś przewrażliwiona”. I dobrze. Nie musisz przepraszać za to, że czujesz więcej
Ile razy słyszałaś te zdania? „Jesteś przewrażliwiona”. „Przecież nic takiego się nie stało”. „Nie płacz już”. „Weź się w garść”. „Inni mają gorzej”. „Czemu tak wszystko przeżywasz”.
Jakbyś przez całe życie nosiła w sobie jakiś błąd fabryczny, który wszyscy wokół widzą wyraźnie, tylko ty nie możesz go naprawdę dostrzec i naprawić. Jakbyś czuła za dużo i za głęboko, i były to rzeczy, za które powinnaś przepraszać. Jakby intensywność twojego przeżywania była czymś kłopotliwym – dla innych, dla sytuacji, dla przestrzeni, w której akurat przyszło ci być. Przez lata uczysz się przepraszać za to, że płaczesz na filmach. Za to, że potrzebujesz ciszy po głośnym wieczorze. Za to, że nie możesz po prostu „odpuścić” czegoś, co komuś innemu zajęło pięć minut. Uczysz się tłumaczyć, minimalizować, chować. Mówić „wszystko w porządku”, kiedy nie jest. Uśmiechać się na imprezie, zamiast powiedzieć, że od godziny czujesz się tak, jakbyś przebiegła maraton – choć przyszłaś tylko na spotkanie z kilkoma osobami i rozmowy były całkiem zwyczajne. A co jeśli to nie jest błąd? Świat jest głośniejszy, gdy się go naprawdę słyszy Osoby wysoko wrażliwe – i tak, to pojęcie funkcjonujące w psychologii, nie wymówka – często przetwarzają informacje głębiej niż większość ludzi. Nie bardziej dramatycznie. Głębiej. To różnica, której nie widać na zewnątrz, ale która zmienia wszystko od środka. W psychologii mówi się o sensory processing sensitivity, czyli wrażliwości przetwarzania sensorycznego. Elaine i Arthur Aron opisali tę cechę w badaniu z 1997 roku, wskazując, że jest ona częściowo niezależna od introwersji i emocjonalności. Innymi słowy: osoba wysoko wrażliwa nie musi być introwertyczna ani „po prostu bardziej emocjonalna”. To nie zestaw nawyków ani wyuczone zachowanie. Nie coś, czego możesz się odzwyczaić, jeśli tylko bardziej się postarasz. W literaturze często pojawia się szacunek, że wysoka wrażliwość dotyczy mniej więcej jednej piątej populacji. Nie jest więc rzadkim wyjątkiem, tylko jednym z naturalnych wariantów reagowania na bodźce i środowisko. Jeśli w twoim biurze pracuje dwadzieścia osób – statystycznie kilka z nich może przeżywać świat podobnie jak ty. Po prostu nie mówią o tym głośno. Bo być może nauczyły się tego samego: że lepiej nie mówić. Warto też dodać jedną ważną rzecz: wysoka wrażliwość nie jest diagnozą medyczną ani zaburzeniem psychicznym. To cecha, która może być zasobem, ale przy nadmiarze bodźców i braku regeneracji bywa też źródłem przeciążenia. Różnica między zasobem a przeciążeniem często nie leży w samej cesze, tylko w warunkach, w których trzeba z nią funkcjonować. Hałas w open space’ie, który dla innych jest po prostu tłem, dla osoby wysoko wrażliwej bywa fizycznym zmęczeniem kumulującym się przez cały dzień. Film, który ktoś obejrzał i zapomniał, wraca do ciebie nocą. Czyjś zły nastrój w pokoju wyczuwasz, zanim ktokolwiek zdąży go nazwać. Nieuzasadniony komentarz od szefa? Jeszcze tydzień analizujesz, czy coś nie było twoją winą. Ktoś zatrąbił na ciebie samochodem? Może zająć ci dobę, zanim naprawdę to odpuścisz. Badanie fMRI przeprowadzone przez zespół Bianki Acevedo w 2014 roku sugeruje, że u osób z wysoką wrażliwością silniej angażują się obszary mózgu związane między innymi z uwagą, integracją informacji sensorycznych i reakcją na emocje innych ludzi. To dobrze tłumaczy, dlaczego atmosfera w pokoju albo czyjś ton głosu potrafią zostać z tobą na długo – nie dlatego, że „przesadzasz”, ale dlatego, że twój mózg naprawdę przetwarza więcej. Głębiej i dłużej. To wyczerpujące. Nie ma sensu udawać, że nie. Ale jest w tym też coś, o czym mówi się znacznie rzadziej. To, co boli, potrafi też zachwycać Wysoka wrażliwość nie działa wybiórczo. Nie można jej doświadczać tak, żeby odcinała tylko trudne rzeczy, a przepuszczała przyjemne. Jeśli bardziej odczuwasz ból, bardziej odczuwasz też radość. Jeśli głębiej przeżywasz konflikty, głębiej przeżywasz też bliskość. Jeśli film o chorym psie potrafi sprawić, że nie śpisz pół nocy, ten sam mechanizm powoduje, że zachód słońca nad morzem działa na ciebie jak coś niemal metafizycznego – podczas gdy większość ludzi po prostu robi zdjęcie na Instagrama i idzie dalej. Podobnie jest ze sztuką. Osoba wysoko wrażliwa potrafi zatrzymać się w muzeum przed jednym obrazem na dłużej, nie dlatego, że próbuje analizować kompozycję, ale dlatego, że coś naprawdę ją poruszyło: kolor, światło, gest dłoni, samotność postaci stojącej tyłem. Dla kogoś innego to może być tylko ładne płótno. Dla niej – emocja, która zostaje w ciele jeszcze długo po wyjściu z galerii. Badacze środowiskowej wrażliwości podkreślają, że większa reaktywność nie musi oznaczać wyłącznie większej podatności na stres. W sprzyjających warunkach osoby bardziej wrażliwe mogą też silniej korzystać ze wsparcia, dobrych relacji i pozytywnych doświadczeń. W literaturze naukowej pojawia się pojęcie modelu „for better and for worse" – głębiej boli, ale też głębiej odżywia. Dosłownie: te same osoby, które mocniej reagują na trudne doświadczenia, mocniej też reagują na dobre. Piękna muzyka może cię poruszyć do łez. Szczere „dziękuję" od kogoś bliskiego zostaje na długo. Chwila prawdziwego kontaktu z drugą osobą – taka, przy której większość mówi „miło było pogadać" i wraca do telefonu – dla osoby wysoko wrażliwej może być prawdziwym, fizycznym odczuciem bycia widzianą. Osoby wysoko wrażliwe mają bogatsze życie wewnętrzne. Nie bardziej skomplikowane – bogatsze. Częściej odczuwają wzruszenie w teatrze, w muzeum. Głębiej angażują się w rozmowy – nie te o pogodzie, tylko te prawdziwe, przy których większość i tak zaczyna ziewać po kwadransie. Szybciej wyczuwają, kiedy ktoś blisko nich nie ma się dobrze. Są pierwszymi, które zapytają, czy wszystko w porządku – i które naprawdę chcą to wiedzieć. To nie jest słabość. To jest rodzaj inteligencji emocjonalnej, której nie da się nauczyć na kursie. „Jesteś przewrażliwiona" – to zdanie wiele kosztuje Problem nie leży w samej wrażliwości. Problem leży w tym, co przez lata z nią robimy – albo raczej, co nam z nią robią. Kiedy dziewczynka płacze i słyszy „nie płacz”, uczy się, że jej emocje są kłopotliwe. Kiedy nastolatka mówi, że coś ją boli, a w odpowiedzi dostaje „inni mają gorzej”, uczy się, że jej odczucia nie mają wartości. Kiedy dorosła kobieta reaguje intensywniej niż „powinna” i słyszy „jesteś przewrażliwiona”, zaczyna przepraszać za to, że w ogóle czuje. I właśnie to jest naprawdę kosztowne. Nie sama wrażliwość – ale wysiłek wkładany przez całe życie w jej tłumienie. Ten wysiłek jest niewidoczny dla otoczenia, ale doskonale znany każdej osobie wysoko wrażliwej. To codzienne napięcie między tym, co się rzeczywiście czuje, a tym, co „wypada” poczuć. To szybkie przeliczanie: czy moja reakcja jest proporcjonalna? Czy nie przesadzam? Czy znowu wszyscy będą musieli na mnie czekać, aż dojdę do siebie? To tłumienie łez w pracy, bo „nie czas i miejsce”. To unikanie pewnych tematów rozmów, żeby nie uruchomić czegoś, z czym trudno będzie się pozbierać do końca dnia. To wybieranie przyjęć urodzinowych zamiast sobotniej ciszy – nie dlatego, że się chce, ale dlatego, że odmowa wymagałaby tłumaczenia. Latami można żyć z przekonaniem, że ta cecha jest wadą, którą trzeba jakoś obejść. Że lepiej byłoby być „normalną” – czyli mniej czującą. Że gdyby tylko udało się to wyregulować, wreszcie przestałoby boleć, nużyć, przytłaczać. Tyle że to nie działa. Wrażliwości nie da się wyłączyć. Można ją ignorować, tłumić i nosić jako ciężar. Albo zacząć traktować jak część siebie, która – przy odpowiednich warunkach – może być siłą i wspaniałą cechą, otwierająca na przeżywanie całego wachlarz emocji. Nie wyglądasz na zmęczoną. I właśnie w tym problem Osoby wysoko wrażliwe rzadko wyglądają na zmęczone. Zazwyczaj funkcjonują sprawnie, są empatyczne, często świetne w pracy, niezawodne w relacjach. Uważne na detale, które inni pomijają. Wnikliwe w ocenach. Dobre w rozwiązywaniu złożonych problemów, bo głęboka analiza jest dla nich czymś naturalnym. Ale za tym sprawnym funkcjonowaniem kryje się codzienna praca: filtrowanie bodźców, regulowanie emocji, tłumaczenie sobie, że się nie „przesadza”. Przekonywanie się, że można wrócić z supermarketu bez poczucia totalnego przeciążenia po tym, jak kolejka była długa, muzyka za głośna, a ktoś odpowiedział nieprzyjemnym tonem. Brzmi jak drobiazg? Dla osoby wysoko wrażliwej suma takich drobiazgów przez cały dzień może oznaczać wieczorne wyczerpanie. Nie dlatego, że jest słabsza. Dlatego, że przetwarza więcej – i płaci za to inną cenę niż reszta. Potrzeba wyciszenia po intensywnym dniu nie jest kaprysem. Potrzeba ciszy, samotności, estetycznego otoczenia i własnego rytmu to higiena układu nerwowego. Tak samo konieczna jak sen czy jedzenie. Osoby wysoko wrażliwe naprawdę potrzebują swoich „jaskiń” – miejsc i chwil, w których świat robi się cichszy i można przetworzyć to, co zgromadziło się przez ostatnie godziny. I dobrze jest to wiedzieć. Nie po to, żeby się tłumaczyć – po to, żeby przestać. Wysoka wrażliwość w praktyce, czyli z czym naprawdę trzeba sobie radzić Powiedzieć, że wysoka wrażliwość jest zaletą, to prawda – ale niepełna. Trzeba też uczciwie powiedzieć, co bywa trudne i co wymaga strategii, a nie tylko dobrego nastawienia. Zmiany. Nawet te pozytywne. Nowa praca, nowe mieszkanie, nowy związek – wszystko to może być ogromną porcją bodźców naraz. Osoby wysoko wrażliwe często potrzebują więcej czasu, żeby się do nich przystosować i zacząć czerpać z nich przyjemność. Nie dlatego, że są mniej odważne. Dlatego, że adaptacja kosztuje je więcej energii. Konflikty. Kłótnia z bliską osobą jest przykra dla każdego, ale dla osoby wysoko wrażliwej bywa prawdziwym przeciążeniem – emocjonalnym i fizycznym. Silna empatia sprawia, że jednocześnie czuje własne emocje i wchodzi w emocje drugiej strony. To wyczerpujące podwójnie. Stąd czasem tendencja do tłumienia własnych potrzeb, żeby tylko nie eskalować. A to na dłuższą metę prowadzi do frustracji i poczucia niewidzialności. Środowisko pracy. Open space’y, głośne zebrania, szybkie tempo decyzji pod presją czasu – wszystko to jest zaprojektowane raczej pod osoby, które przetwarzają bodźce inaczej. Osoba wysoko wrażliwa w takim środowisku nie musi być mniej skuteczna. Może być po prostu bardziej zmęczona po tym samym dniu. I często ukrywa to tak dobrze, że nikt nie wie. Sen i rytm. Brak snu u osoby wysoko wrażliwej nie jest po prostu zmęczeniem. To często wyraźne pogorszenie zdolności do regulowania emocji i filtrowania bodźców. Sen nie jest luksusem. Jest podstawą. Ale wszystko to da się okiełznać. Nie wyeliminować – okiełznać. Poznać swoje progi przeciążenia. Wiedzieć, jakie środowisko daje energię, a jakie ją odbiera. Nauczyć się prosić o czas i przestrzeń bez przepraszania za to, że się ich potrzebuje. Zrozumieć, że intensywność przeżywania nie jest synonimem niestabilności. To po prostu inny rytm, który wymaga innego zarządzania. Są rzeczy, które osoby wysoko wrażliwe robią lepiej I warto powiedzieć to wprost. Osoby wysoko wrażliwe są często wyjątkowo dobrymi słuchaczami. Nie dlatego, że tak postanowiły. Dlatego, że naprawdę słyszą. Nie tylko słowa, ale ton, pauzę, zmianę tempa, to, czego ktoś nie powiedział. Potrafią wyczuć, że coś jest nie tak z przyjaciółką, zanim ona sama znajdzie na to słowa. Są uważne na niesprawiedliwość. Krzywda innych – nawet obca, nawet symboliczna – dotyka ich realnie. To sprawia, że często angażują się tam, gdzie inni wzruszają ramionami. Nie przechodzą obojętnie. Pamiętają, co kogoś boli. Wracają do tego, bo nie potrafią inaczej. Mają silnie rozwiniętą inteligencje emocjonalną. Błędy – własne i cudze – przeżywają głęboko, ale to też oznacza, że rzadko przechodzą nad nimi do porządku dziennego. Zależy im na naprawieniu tego, co poszło nie tak. Ich przeprosiny brzmią prawdziwie, bo zwykle są prawdziwe. Dobrze odnajdują się w pracy twórczej, analitycznej i wszędzie tam, gdzie głębokość myślenia jest wartością. W zawodach wymagających wrażliwości na człowieka – psychologii, dziennikarstwie, opiece, edukacji, sztuce – wysoka wrażliwość nie jest dodatkiem do zestawu umiejętności. Często jest jedną z najważniejszych. I wreszcie: są lojalne. Nie z obowiązku, ale dlatego, że relacje przeżywają głęboko i traktują poważnie. Jeśli kogoś wpuszczają do swojego życia – wpuszczają naprawdę. Z tego samego powodu często są uznawane za zbyt ostrożne albo po prostu chłodne. Wysoka wrażliwość to nie jest coś, z czym trzeba się „pogodzić”. To coś, z czym można – i warto – nauczyć się żyć bez wstydu. Przez lata mogłaś słyszeć, że czujesz za dużo. Że reagujesz za mocno. Że powinnaś bardziej się kontrolować, mniej przejmować, szybciej odpuszczać. Jakbyś była wadliwą wersją kogoś spokojniejszego, bardziej zrównoważonego, łatwiejszego w obsłudze. Tymczasem możesz być po prostu inaczej skalibrowana. Twój układ nerwowy przetwarza więcej – i w trudnych warunkach kosztuje cię to więcej niż innych. Ale kiedy zaczynasz rozumieć własny sposób reagowania, przestajesz traktować siebie jak problem do rozwiązania. Zaczynasz szybciej zauważać, gdzie naprawdę kończy się twoja energia. Wiesz, które spotkania cię karmią, a po których wracasz do domu z poczuciem pustki. Rozpoznajesz ludzi, przy których oddychasz swobodniej, i tych, przy których zaczynasz kontrolować każdy gest, ton i słowo. Coraz rzadziej mylisz spokój z nudą, napięcie z ekscytacją, a przeciążenie z „normalnym zmęczeniem”. To może być jeden z największych darów wysokiej wrażliwości: nie spektakularna intuicja, nie romantyczne „czucie więcej”, tylko coraz lepszy kontakt ze sobą. Z własnymi granicami. Z własnym rytmem. Z tym, co jest naprawdę twoje, a co tylko długo próbowałaś udźwignąć, żeby nikomu nie było niewygodnie. Następnym razem, gdy ktoś powie ci „jesteś przewrażliwiona”, możesz odpowiedzieć, że wiesz. I że to jedna z lepszych rzeczy, które ci się przytrafiły.
Jeansy z wysokim stanem i lekkim rozszerzeniem to hit lata 2026. Aneta Kręglicka nosi je w wersji quiet luxury
Są takie jeansy, które nie potrzebują przepychu, żeby wyglądać luksusowo. Wystarczy dobry krój, odpowiedni odcień denimu i elegancka stylizacja.
Aneta Kręglicka doskonale wie, jak działa ta zasada. W najnowszym looku postawiła na jeansy z wysokim stanem i lekko rozszerzaną nogawką, czyli fason, który w 2026 roku ma szansę zastąpić zarówno rurki, jak i bardzo szerokie modele baggy. Modelka i była Miss World pojawiła się w zestawie, który idealnie wpisuje się w estetykę quiet luxury, ale bez sztywności i przesadnej formalności. Biała koszula o kopertowym kroju, jeansy, duże czarne okulary przeciwsłoneczne i delikatna biżuteria. Niby prosto, ale właśnie w tej prostocie kryje się cały efekt. Jeansy flare, które robią sylwetkę Najważniejszym elementem tej stylizacji są oczywiście jeansy. Nie rurki, nie bardzo szerokie baggy i nie klasyczne proste nogawki. Aneta Kręglicka wybrała model z wysokim stanem i subtelnym rozszerzeniem u dołu. To fason, który w 2026 roku wraca na modowy radar, bo łączy wszystko, czego szukamy dziś w denimie: wygodę, elegancję i korzystny wpływ na proporcje. Wysoki stan pięknie podkreśla talię, wydłużona nogawka optycznie wysmukla nogi, a delikatny flare równoważy sylwetkę. To nie są przerysowane dzwony w stylu lat 70., ale ich nowocześniejsza, bardziej codzienna wersja. Miękka linia nogawki sprawia, że jeansy wyglądają lekko, kobieco i elegancko, nawet jeśli nosimy je w bardzo prostym zestawie. Skomponuj podobną stylizację: View Burdaffi on the source website Aneta Kręglicka nosi denim w stylu quiet luxury Stylizacja Anety Kręglickiej jest świetnym przykładem na to, jak nosić jeansy elegancko, ale bez przesady. Zamiast dopasowanej koszuli wybrała biały model o nowoczesnym, lekko architektonicznym kroju. Kopertowy przód, szerokie mankiety i wiązanie w talii sprawiają, że klasyczna biel wygląda znacznie ciekawiej. View Burdaffi on the source website To właśnie ten detal zmienia cały charakter stylizacji. Koszula nie jest biurowa ani zachowawcza. Ma w sobie luz, ale nadal wygląda bardzo elegancko. W połączeniu z jeansami z wysokim stanem tworzy efekt smukłej, uporządkowanej sylwetki, bez potrzeby dodawania paska czy mocnych akcesoriów. Całość dopełniają duże czarne okulary przeciwsłoneczne i subtelny naszyjnik. Buty pozostają niemal ukryte pod długą nogawką, co dodatkowo wydłuża nogi. To jeden z tych prostych trików, które stylistki stosują od lat: im dłużej nogawka opada na but, tym bardziej wydłużona wydaje się sylwetka. W 2026 roku właśnie takich jeansów będziemy szukać najczęściej. Wysokich w talii, lekko rozszerzanych, wygodnych i eleganckich bez wysiłku. Bo jeśli jeden fason potrafi wydłużyć nogi, podkreślić talię i wyglądać dobrze zarówno z koszulą, jak i z prostym T-shirtem, trudno o lepszą inwestycję do garderoby.
To koniec ery adidas Samba? Latem 2026 będziemy nosić „dad sneakers” w stylu Agnieszki Dygant
„Dad sneakers” wracają jako najmocniejsza alternatywa dla minimalistycznych butów, które przez ostatnie sezony nosiłyśmy niemal do wszystkiego.
Przez ostatnie lata adidas Samba królowały w szafach minimalistek. Ich prosty design, zamszowe wstawki i retro charakter idealnie wpisywały się w estetykę „quiet luxury”. Ale moda, jak to moda, lubi zaskakiwać. Wiosną i latem 2026 w miejsce płaskich, stonowanych modeli wchodzą buty o zupełnie przeciwnych cechach: masywne, wielokolorowe i odważnie retro „dad sneakers”. Nie chodzi jednak o to, żeby całkowicie pożegnać klasykę. Chodzi raczej o zmianę proporcji i nastroju. Po sezonach zdominowanych przez smukłe, niskoprofilowe sneakersy moda znów potrzebuje czegoś bardziej wyrazistego. „Dad sneakers” dodają stylizacji charakteru w sekundę, dobrze wyglądają z jeansami, szerokimi spodniami, sukienkami i prostymi kompletami. Są mniej grzeczne niż Samba, ale właśnie dlatego tak dobrze pasują do luźniejszych zestawów. „Dad sneakers” wracają wiosną 2026 na modowy radar Trend „dad sneakers” to nic innego jak powrót do estetyki lat 90. i wczesnych 2000., kiedy buty sportowe były przede wszystkim... funkcjonalne. Grube podeszwy, wyraziste panele w kontrastowych kolorach, widoczna amortyzacja i nonszalancki styl – to właśnie one. Na wybiegach pojawiły się u Balenciagi, w kolekcjach New Balance czy w najnowszych propozycjach od marki Salomon. Stylistki są zgodne: te sneakersy nie mają wtapiać się w stylizację – one mają ją definiować. Co ciekawe, „dad sneakers” to także odpowiedź na rosnące zapotrzebowanie na komfort. W przeciwieństwie do płaskich Samb, masywne modele oferują lepszą amortyzację, wsparcie stopy i są idealnym wyborem na długie spacery po mieście. Nie bez powodu pokochały je mieszkanki Kopenhagi, Seulu i Nowego Jorku – miast, gdzie codzienne przemierzanie ulic to norma. View Burdaffi on the source website Jak nosić „dad sneakers”? Lekcja stylu od Agnieszki Dygant Agnieszka Dygant od lat udowadnia, że ma wyczucie trendów, zachowując przy tym swój niewymuszony, bardzo miejski styl. W stylizacji aktorka pokazała, jak nosić masywne sneakersy w codziennym wydaniu, bez efektu sportowego total looku. Buty Balenciaga zestawiła z jasnymi jeansami o luźnym kroju, brązowym futrzanym okryciem, prostym golfem i kultową torebką Louis Vuitton. Całość uzupełniły przeciwsłoneczne okulary, które dodały stylizacji nonszalancji. Najważniejsza lekcja z tego looku? „Dad sneakers” najlepiej wyglądają wtedy, gdy nie próbujemy ich ukryć. W stylizacji Agnieszki Dygant to właśnie one przełamują miękkie faktury, jasny denim i retro charakter futrzanej kurtki. Dzięki temu całość wygląda aktualnie, wygodnie i bardzo „off duty”. To zestaw, który łatwo odtworzyć na co dzień. Wystarczą szerokie jeansy, krótka kurtka lub oversizowa marynarka, prosty top i masywne sneakersy. Takie buty dodają charakteru nawet najprostszym elementom garderoby i sprawiają, że stylizacja wygląda mniej oczywiście niż w przypadku klasycznych, minimalistycznych modeli.
Przedpremierowo na ELLE: Nowa kolekcja NAGO przenosi nas do letniego ogrodu i redefiniuje romantyzm w codziennej garderobie
Kremowa biel, organiczna bawełna i łabędź jako symbol delikatności - nowa kolekcja polskiej marki NAGO łączy letni romantyzm z codzienną funkcjonalnością, którą będziesz chciała nosić długo po sezonie.
Są kolekcje, które wyglądają jak kadr z letniego snu. „Swan Whisper” od NAGO jest właśnie jedną z nich. Pachnie rozgrzanym ogrodem, świeżą trawą i kwiatami, ma w sobie coś z wakacyjnej pocztówki, coś ze ślubnej garderoby panny młodej i coś bardzo współczesnego. Bo choć kremowa biel, falbany, ażurowe dzianiny i motyw łabędzia mogłyby brzmieć jak przepis na czysty romantyzm, Patrycja Jabłkowska, właścicielka i projektantka marki, nadaje im codzienny, lekko nonszalancki charakter. To kolekcja dla tych, które lubią ubrania z historią. Takie, które nie kończą życia po jednej okazji, tylko zostają w szafie na dłużej. Raz noszone do satynowej spódniczki, innym razem do prostych jeansów, balerin albo ulubionej letniej sukienki. Łabędź w roli głównej Najmocniejszym symbolem kolekcji jest łabędź. Pojawia się na dzianinowych projektach, ale nie w dosłowny, bajkowy sposób. Jest subtelny, miękki, trochę jak motyw ze starej koronkowej serwetki znalezionej w szufladzie u babci. To właśnie ten retro detal sprawia, że „Swan Whisper” ma w sobie nostalgię, ale nie wygląda staroświecko. W kolekcji znalazł się kardigan z organicznej bawełny wykończony retro guzikami, oversizowy sweter z łabędziem oraz kremowe, ażurowe kardigany z motywem koronki. To rzeczy, które wyglądają jak stworzone do noszenia o poranku na gołe ramiona, do białej sukienki albo satynowej mini. Dzianinową część kolekcji uzupełniają chusteczki na głowę wykonane z tej samej przędzy. Mały, ale wymowny detal, dokładnie taki, który w tym sezonie potrafi zrobić całą stylizację. Wystarczy dodać go do prostego letniego zestawu, żeby całość nabrała wakacyjnego, lekko vintage’owego klimatu. Zosia z „Pana Tadeusza”, ale w wersji 2026 W kolekcji wyraźnie słychać literackie echo. Falbany przy koszuli i spódniczce oraz biała żakardowa sukienka przywołują obrazy Zosi z „Pana Tadeusza”, tej dziewczęcej niewinności, która nigdy tak naprawdę nie wyszła z mody. NAGO interpretuje ją jednak po swojemu. Zamiast kostiumowości jest lekkość. Zamiast przesady, subtelny detal. Zamiast stylizacji tylko „na okazję”, ubrania, które naprawdę można nosić w zwykły dzień. Kremowa koszula z falbaną i spódniczka z lnianej tkaniny najlepiej streszczają nastrój całej kolekcji. Można je założyć na kawę, spacer, niedzielny obiad albo letnie spotkanie, które zaczyna się po południu, a kończy długo po zachodzie słońca. Bieliźniana lekkość, satyna i perłowe guziki Romantyczny charakter „Swan Whisper” budują też bieliźniane elementy. Kremowa bluzeczka na ramiączkach z ażurowej bawełny i longsleeve wykończony guziczkami z masy perłowej mają w sobie delikatność, która nie potrzebuje wielu dodatków. NAGO nie rezygnuje też z bardziej zmysłowych akcentów. W kolekcji pojawia się satynowa wiskozowa sukienka oraz satynowa mini spódniczka, które wprowadzają delikatny połysk i miękkość. To propozycje dla tych, które lubią romantyczny klimat, ale chcą dodać mu więcej kobiecości. Prawdziwym kontrapunktem dla falban i ażurowych dzianin jest retro taliowana marynarka z poduszkami w ramionach i krytymi guzikami. Ma w sobie elegancję, ale nie jest zachowawcza. Można nosić ją do białej sukienki, potraktować jako element ślubnej stylizacji albo przełamać prostymi jeansami. I właśnie w tej uniwersalności tkwi siła kolekcji. Jak nosić „Swan Whisper”? Choć „Swan Whisper” ma wyraźnie ślubny, romantyczny rys, została zaprojektowana tak, żeby żyć dalej, długo po sezonie i daleko poza jedną okazją. Kremowa marynarka świetnie zagra z prostymi jeansami. Ażurowe kardigany ożywią letnie sukienki z poprzednich kolekcji. Satynowa mini i koszula z falbaną otworzą się na codzienne zestawy z sandałami, balerinami albo płaskimi klapkami. To kolekcja, którą można nosić w całości jako spójną opowieść o lecie, delikatności i dziewczęcości. Ale można ją też rozłożyć na pojedyncze elementy i miksować z tym, co już jest w szafie. W obu przypadkach efekt będzie ten sam: lekki, romantyczny i bardzo aktualny.
Polityczny moralitet, który ogląda się ze ściśniętym gardłem. „Nasienie świętej figi” to jeden z najbardziej wstrząsających filmów ostatnich lat
„Nasienie świętej figi” Mohammada Rasoulofa to film o rodzinie, która rozpada się pod wpływem politycznego terroru. Film zdobył uznanie w Cannes, otrzymał nominację do Oscara i był realizowany w warunkach realnego zagrożenia dla twórców.
Są filmy, które opowiadają o represji z dystansu. I są takie, które pokazują, jak system wchodzi do domu, siada przy stole i zaczyna mówić głosem ojca, męża, urzędnika, człowieka przekonanego, że „tak trzeba”. „Nasienie świętej figi” Mohammada Rasoulofa należy do tej drugiej kategorii. To wstrząsający polityczny moralitet, rodzinny dramat i thriller psychologiczny w jednym. Film, po którym długo nie da się wrócić do wygodnego przekonania, że przemoc państwa dzieje się gdzieś daleko, poza prywatnym życiem. O czym jest film „Nasienie świętej figi”? Akcja rozgrywa się w Teheranie, w czasie protestów po śmierci Mahsy Amini. Iman, dotąd zwykły urzędnik, awansuje na sędziego śledczego trybunału rewolucyjnego. Z pozoru to początek lepszego życia: wyższy status, większe pieniądze, nowe mieszkanie, społeczny presti. Szybko okazuje się jednak, że nowe stanowisko wiąże się z presją, podporządkowaniem i udziałem w działaniach systemu, który bezwzględnie tłumi sprzeciw. W domu Imana narasta napięcie. Jego żona Najmeh próbuje utrzymać rodzinę w ryzach i unikać konfliktów. Ich córki, Rezvan i Sana, coraz wyraźniej odrzucają oficjalną narrację państwa i śledzą w internecie informacje o protestach. To, co dzieje się na ulicach Teheranu, zaczyna bezpośrednio wpływać na ich codzienne życie. View oEmbed on the source website Rasoulof pokazuje rodzinę w momencie pęknięcia. Ojciec coraz mocniej identyfikuje się z aparatem władzy, matka próbuje zachować porządek, a córki nie chcą dłużej udawać, że przemoc i strach są normalną częścią rzeczywistości. Z rodzinnego dramatu stopniowo wyłania się thriller psychologiczny o kontroli, lojalności i cenie milczenia. Dlaczego „Nasienie świętej figi” jest tak wstrząsające? Film działa najmocniej dlatego, że pokazuje polityczną przemoc nie jako abstrakcyjne zjawisko, ale jako coś, co przenika zwykłe życie. System nie jest tu obecny tylko w sądzie, na ulicy czy w komunikatach państwowych mediów. Wchodzi do domu bohaterów, wpływa na ich rozmowy, decyzje i wzajemne zaufanie. Najbardziej niepokojące jest to, jak szybko prywatna przestrzeń zamienia się w miejsce podejrzeń. Dom, który powinien być bezpieczny, zaczyna przypominać przedłużenie państwowej kontroli. Iman, próbując chronić swoją pozycję, coraz częściej zachowuje się wobec bliskich jak przedstawiciel systemu, a nie jak ojciec i mąż. „Nasienie świętej figi” nie ucieka też od brutalnego kontekstu protestów. W filmie pojawiają się autentyczne nagrania z demonstracji i represji publikowane w mediach społecznościowych. Dzięki temu historia nie traci kontaktu z rzeczywistością. To nie jest tylko fikcyjny dramat o jednej rodzinie, ale opowieść osadzona w bardzo konkretnym momencie współczesnej historii Iranu. Protesty po śmierci Mahsy Amini są kluczowym tłem filmu Akcja filmu rozgrywa się w czasie masowych protestów po śmierci Mahsy Amini w 2022 roku. 22-letnia Iranka została zatrzymana przez policję moralności za rzekomo nieprawidłowe noszenie hidżabu. Jej śmierć wywołała falę demonstracji i stała się symbolem sprzeciwu wobec represyjnego systemu oraz walki o prawa kobiet. Rasoulof pokazuje, jak różnie bohaterowie reagują na te wydarzenia. Starsze pokolenie próbuje trzymać się oficjalnych komunikatów i unikać ryzyka. Młodsze bohaterki widzą w internecie obrazy, których nie da się pogodzić z propagandą państwa. Ten konflikt informacyjny staje się jednym z najważniejszych tematów filmu. Rezvan i Sana nie są biernymi obserwatorkami. Ich sprzeciw rośnie razem z napięciem na ulicach. Dla nich protesty nie są odległą polityką, ale częścią własnego życia. To właśnie kobiety w filmie najmocniej odsłaniają pęknięcie między strachem a potrzebą wolności. Film powstawał w tajemnicy, a reżyser musiał uciekać z Iranu Wokół „Nasienia świętej figi” od początku było głośno nie tylko ze względu na temat, ale też okoliczności powstania. Mohammad Rasoulof realizował film w tajemnicy, ponieważ od lat pozostaje w konflikcie z irańskimi władzami. Reżyser został skazany na osiem lat więzienia, chłostę, grzywnę i konfiskatę mienia. Ostatecznie uciekł z Iranu i przedostał się do Europy. Ta informacja mocno wpływa na odbiór filmu. „Nasienie świętej figi” nie jest bezpiecznym komentarzem tworzonym z dystansu. To kino zrobione przez artystę, który sam poniósł konsekwencje sprzeciwu wobec systemu. Dlatego oskarżycielski ton filmu nie brzmi jak publicystyczna poza, ale jak świadectwo. Konsekwencje dotknęły także osoby związane z produkcją. Część twórców i aktorów musiała mierzyć się z presją władz, przesłuchaniami i ograniczeniami w podróżowaniu. W tym kontekście międzynarodowy sukces filmu ma szczególne znaczenie. Nagrody i międzynarodowe uznanie dla „Nasienia świętej figi” „Nasienie świętej figi” zostało pokazane w Cannes, gdzie zdobyło specjalną nagrodę jury. Film otrzymał również nominację do Oscara w kategorii najlepszy film międzynarodowy jako niemiecki kandydat. W polskich kinach jego premiera miała miejsce 7 marca 2025 roku. Po kinowej premierze „Nasienie świętej figi” trafiło także do streamingu. Film można obecnie znaleźć online m.in. w serwisach Player, CANAL+, HBO Max i Polsat Box Go, a także wypożyczyć lub kupić w wybranych platformach VOD, takich jak Rakuten TV czy Pilot WP. Uznanie krytyków nie dziwi, bo Rasoulof łączy tu dramat rodzinny, thriller i kino polityczne w bardzo spójną całość. Film jest długi i momentami ciężki w odbiorze, ale jego siła polega właśnie na narastającym napięciu. Zamiast prostego podziału na dobrych i złych dostajemy opowieść o tym, jak system niszczy ludzi od środka i jak łatwo strach może zostać pomylony z odpowiedzialnością. Czy warto obejrzeć „Nasienie świętej figi”? To zdecydowanie jeden z tych filmów, które trudno oglądać obojętnie. „Nasienie świętej figi” jest wstrząsające nie dlatego, że epatuje przemocą, ale dlatego, że pokazuje jej mechanizmy bardzo blisko codzienności. Najmocniejsze sceny rozgrywają się nie tylko na ulicy, lecz także w mieszkaniu, przy rodzinnych rozmowach i w momentach, gdy bohaterowie zaczynają patrzeć na siebie z podejrzliwością. Rasoulof stworzył film o rodzinie, politycznym zniewoleniu i kobiecym sprzeciwie. To kino wymagające, ale ważne, bo pokazuje, że represyjny system nie kończy się na instytucjach. Może wejść do domu, przejąć język bliskich osób i zmienić rodzinne relacje w pole walki.
Zakazany romans z najlepszym przyjacielem matki. Nowy brytyjski miniserial wciąga od pierwszego odcinka
Na Disney+ trafił nowy brytyjski miniserial, który zaczyna się od układu tak niezręcznego, że trudno nie kliknąć „odtwórz”. Steve, najlepszy przyjaciel Alice, wdaje się w romans z jej 26-letnią córką Izzy.
Punkt wyjścia tej historii brzmi jak gotowy przepis na emocjonalną katastrofę. Dla niego to miłość, dla Izzy świadomy wybór, dla Alice, prawdziwy koszmar. W jednej chwili jej najbliższa relacja przyjacielska i więź z córką zaczynają się sypać. „Alice i Steve” - romans, który od początku pachnie katastrofą Serial „Alice i Steve” nie potrzebuje wielkiego twistu, żeby złapać uwagę. Wystarczy punkt wyjścia: dojrzały mężczyzna zaczyna spotykać się z córką swojej najlepszej przyjaciółki. Teoretycznie wszyscy są dorośli, praktycznie, nikt nie wychodzi z tej sytuacji bez szwanku. Alice (Nicola Walker) patrzy na tę relację z mieszaniną szoku, złości i bezradności. Steve (Jemaine Clement) nie zachowuje się jak ktoś, kto chce przeprosić i zniknąć z pola widzenia. Izzy (Yali Topol Margalith) też nie zamierza dać sobie wmówić, że jest dzieckiem, które nie wie, co robi. I właśnie dlatego ten konflikt tak dobrze działa. Nikt nie ma tu całkowitej racji, ale każdy ma wystarczająco dużo argumentów, by doprowadzić resztę do szału. View oEmbed on the source website Serial szybko przestaje być opowieścią tylko o zakazanym romansie. Bardziej interesuje go to, co taki związek robi z ludźmi wokół. Z przyjaźnią, która nagle okazuje się krucha. Z macierzyństwem, które nie zawsze potrafi odpuścić kontrolę. Z dorosłością, która w teorii daje prawo do własnych decyzji, ale w praktyce nie chroni przed konsekwencjami. Nicola Walker gra kobietę, której świat wymyka się z rąk Najmocniejsza jest tu Nicola Walker. Jej Alice nie jest tylko zranioną matką ani zazdrosną przyjaciółką. To kobieta, która nagle traci kontrolę nad wszystkim, co wydawało jej się stabilne. Walker świetnie pokazuje ten moment, gdy troska zaczyna mieszać się z gniewem, a gniew z desperacją. Jemaine Clement jako Steve ma w sobie coś irytująco spokojnego. Niby wie, że przekroczył granicę, ale nie zachowuje się jak winowajca. To sprawia, że jeszcze trudniej go jednoznacznie ocenić. Z kolei Izzy, grana przez Yali Topol Margalith, nie jest tu tylko „córką Alice” ani pretekstem do rodzinnej awantury. Serial daje jej głos, nawet jeśli nie zawsze każe nam się z nią zgadzać. W tle pojawiają się Daniel, mąż Alice, jej matka oraz Dom, brat Izzy, ale najważniejsze i tak zostaje to napięcie między trzema osobami. Matką, córką i mężczyzną, który wszedł dokładnie tam, gdzie nie powinien. „Alice i Steve” zachwycili w Cannes „Alice i Steve” zostali wyróżnieni tytułem Najlepszego Serialu na 9. edycji festiwalu CANNESERIES, która odbyła się w Cannes we Francji w dniach 23–28 kwietnia 2026 roku. To nagroda, która podkręca temperaturę oczekiwań, bo w tym przypadku szum nie wynika wyłącznie z kontrowersyjnego układu między bohaterami, ale też z rozpoznawalnego brytyjskiego tonu: inteligentnego, niepokornego i zadziornie współczesnego. Za stworzenie i scenariusz serii odpowiada Sophie Goodhart, a reżyserią zajął się Tom Kingsley. Produkcję przygotowało Clerkenwell Films. Ten zestaw dobrze tłumaczy charakter serialu: lekkość spotyka się tu z emocjonalnym ciężarem, a komedia nie łagodzi dramatu, tylko często jeszcze mocniej go podbija. To nie jest lekki romans na poprawę humoru „Alice i Steve” mogą brzmieć jak prowokacyjna komedia romantyczna, ale szybko robi się z tego coś bardziej kwaśnego. Serial nie próbuje udawać, że różnica wieku i rodzinny kontekst to tylko pikantny szczegół. Przeciwnie, cały czas przypomina, że ta relacja ma swoją cenę. Są tu momenty zabawne, ale śmiech często więźnie w gardle. Są sceny czułości, ale trudno oglądać je bez myślenia o tym, kogo po drodze ranią bohaterowie. I właśnie dlatego ten miniserial wciąga. Nie daje łatwej odpowiedzi i od pierwszego odcinka pokazuje, że ta historia nie skończy się bez strat. Cały sezon „Alice i Steve” jest już dostępny na Disney+. Sześć krótkich odcinków wystarczy, żeby wejść w ten emocjonalny bałagan i sprawdzić, czy zakazana relacja może być czymś więcej niż początkiem katastrofy.
Na Netflix wraca jeden z najlepszych seriali kryminalnych wszech czasów. „Absolutnie uzależniający”
18 czerwca Netflix ponownie otwiera drzwi do świata Dextera Morgana. Na platformę ma trafić komplet ośmiu sezonów kultowego serialu, czyli łącznie 96 odcinków z Michaelem C. Hallem w roli głównej
To powrót produkcji, która zadebiutowała w 2006 roku i bardzo szybko stała się jednym z najważniejszych kryminałów telewizyjnych XXI wieku. Dla jednych była przełomową opowieścią o antybohaterze, dla innych, serialem, który trudno było wyłączyć po jednym odcinku. „Dexter” wraca na Netflix. 96 odcinków mrocznego kryminału w sam raz na długi maraton W czasach, gdy w serwisach streamingowych dominują krótkie sezony i szybkie premiery, powrót pełnej wersji „Dextera” brzmi jak zaproszenie do klasycznego serialowego maratonu. Osiem sezonów pozwala wejść w tę historię bez pośpiechu, od pierwszego spotkania z bohaterem po kolejne etapy jego coraz bardziej skomplikowanej moralności. To nie jest kryminał, który opiera się wyłącznie na zagadce i pościgu za sprawcą. Tu napięcie buduje się inaczej, powoli, konsekwentnie i z coraz większym dyskomfortem. View oEmbed on the source website Dexter Morgan pracuje jako analityk śladów krwi w Miami Metro Police. Za dnia pomaga rozwiązywać sprawy morderstw, nocą sam zabija. Nie wybiera jednak przypadkowych ofiar. Kieruje się kodeksem, który pozwala mu tropić tych, którzy wymknęli się sprawiedliwości. To właśnie ten niepokojący paradoks, seryjny morderca ukrywający się po stronie prawa, sprawił, że serial od lat fascynuje widzów i wymyka się prostym kategoriom. Widzowie od lat wracają do tego serialu. Wysoka ocena mówi sama za siebie „Dexter” wciąż utrzymuje bardzo mocną pozycję wśród seriali kryminalnych. W serwisie IMDb ma ocenę 8,6/10, a poszczególne odcinki, zwłaszcza z najmocniejszych sezonów, nadal należą do tych, które widzowie wspominają z największym napięciem. W opiniach fanów regularnie powraca zachwyt nad konstrukcją postaci, klimatem Miami i rolą Michaela C. Halla, który stworzył jedną z najbardziej rozpoznawalnych kreacji w historii telewizji. To właśnie Hall jest jednym z głównych powodów, dla których „Dexter” nie zestarzał się jak wiele produkcji z tego okresu. Gra bohatera chłodno, precyzyjnie i z pozornym spokojem, ale pod tą kontrolą cały czas czuć pęknięcie. Dexter bywa uprzejmy, zabawny i niemal zwyczajny, a jednocześnie nosi w sobie mrok, którego nie da się oswoić. Serial najmocniej działa wtedy, gdy pokazuje jego podwójną naturę. To nie jest serial bez skaz, ale właśnie dlatego wciąż budzi emocje Kultowy status „Dextera” nie oznacza, że widzowie są zgodni co do wszystkiego. Ostatnie sezony od lat wywołują dyskusje, a finał oryginalnej serii należy do tych zakończeń, które wciąż dzielą fanów. Dla jednych był rozczarowaniem, dla innych naturalnym domknięciem historii bohatera, który nigdy nie miał szans na proste odkupienie. Trudno jednak odmówić serialowi jednego: nawet w słabszych momentach potrafił przyciągać uwagę i prowokować do rozmów. Pełna dostępność ośmiu sezonów może więc działać jak idealna okazja do własnego rewatchu. Bez presji dawnych opinii, bez czekania na kolejne emisje, z możliwością sprawdzenia, które wątki nadal robią największe wrażenie, a które po latach wypadają inaczej. Dla nowych widzów to z kolei szansa, by zobaczyć, skąd wziął się fenomen Dextera Morgana i dlaczego ta postać tak mocno zapisała się w popkulturze. Uniwersum Dextera nadal żyje Powrót oryginalnego „Dextera” na Netflix ma dodatkowe znaczenie, bo ta historia wcale nie została zamknięta w przeszłości. W ostatnich latach powstały kolejne produkcje rozbudowujące uniwersum, w tym „Dexter: New Blood”, „Dexter: Zmartwychwstanie” oraz prequel „Dexter: Grzech pierworodny”. Dla osób, które chcą uporządkować całą opowieść, klasyczna, ośmiosezonowa seria pozostaje najlepszym punktem startu. To tu zaczyna się kodeks, relacja z Debrą, praca w Miami Metro Police i cały mechanizm, który później wraca w kolejnych odsłonach. Bez znajomości oryginału trudno w pełni zrozumieć, dlaczego Dexter Morgan stał się tak ważną postacią dla współczesnego serialu kryminalnego.
Jacob Elordi niczym James Bond. Nowa kampania Bleu de Chanel wygląda jak luksusowy film akcji
Sejf, pościg, nocne miasto i flakon perfum, który przechodzi z rąk do rąk jak najcenniejszy łup. Nowa kampania Bleu de Chanel L’Exclusif z Jacobem Elordim nie przypomina klasycznej reklamy zapachu - wygląda jak krótki film akcji w najbardziej stylowej odsłonie.
Chanel od dawna wie, że perfumy sprzedaje się nie tylko przez nuty zapachowe. Sprzedaje się je przez fantazję. Przez obraz, nastrój, gest, spojrzenie, przez obietnicę tego, kim można się stać po jednym ruchu atomizera. W przypadku Bleu de Chanel L’Exclusif ta fantazja ma formę filmu akcji. Nie ma tu spokojnego spaceru po pustej plaży ani melancholijnego patrzenia w dal. Jest sejf, włamanie, pościg i Jacob Elordi, który wygląda tak, jakby właśnie znalazł się w najbardziej eleganckim heist movie sezonu i jest gotów zaryzykować wszystko dla obiektu pożądania. Tym obiektem jest flakon zapachu skrywający intensywną bursztynowo-drzewną kompozycję. View oEmbed on the source website Akcja zaczyna się nocą, we wnętrzu zawieszonym między thrillerem a snem. Bohater porusza się jak ktoś prowadzony przez instynkt. Zbliża się do sejfu, słyszy muzykę, ale działa tak, jakby nic poza celem nie miało znaczenia. Czy go otworzy? Oczywiście. Zrobi to z łatwością kogoś, kto nie czeka na pozwolenie. W tym momencie kampania zaczyna grać z konwencją kina akcji. Flakon Bleu de Chanel L’Exclusif staje się przedmiotem pożądania, trofeum i alter ego bohatera. Symbolizuje nie tylko zapach, ale też pewien stan ducha: gotowość do ruchu, niezależność, odwagę i urok kogoś, kto nie traktuje życia jak scenariusza napisanego z góry. Za kamerą stanął Alfonso Cuarón, reżyser „Romy” i „Grawitacji”, a to od razu zmienia skalę projektu. Nowa kampania Chanel nie jest zwykłym klipem z ładnym światłem. Jest filmową opowieścią, w której flakon perfum staje się obiektem pożądania, trofeum, pretekstem do gry i symbolem wolności. Jacob Elordi jako bohater, który nie musi niczego udowadniać Najciekawsze jest to, jak kampania pokazuje męskość. Jacob Elordi nie gra tu chłodnego zdobywcy ani klasycznego macho. Jest raczej kimś, kto porusza się z pewnością. Ma w sobie spryt, autoironię i luz. Jego bohater nie walczy o dominację, tylko wchodzi do gry, bo sama gra go pociąga. Kiedy bohater zdobywa flakon, kampania nie kończy się triumfem. Na scenie pojawia się kobieta, równie zwinna i odważna. Przejmuje zapach, uruchamia pościg, wymusza reakcję. Nagle historia przestaje być opowieścią o jednym mężczyźnie i jego łupie. Zmienia się w choreografię pragnienia. Alfonso Cuarón reżyseruje pierwszą kampanię akcji w historii zapachów Chanel Nowy film Bleu de Chanel L’Exclusif to ważny moment w historii reklam zapachów Chanel. Marka od niemal pół wieku zaprasza do współpracy wielkich filmowców. Jednym z punktów odniesienia pozostaje „La Piscine” Ridleya Scotta dla N°5 z 1979 roku. Tym razem jednak Chanel po raz pierwszy celebruje zapach w formule filmu akcji. To estetyczna zmiana, ale też znak czasu. Thomas du Pré de Saint Maur, Global Head of Creative Resources for Chanel Fragrance & Beauty, buduje opowieść o męskości przez ruch, humor, inteligencję i pragnienie. Pościg staje się metaforą wolności, a flakon nie jest po prostu luksusowym przedmiotem, lecz symbolem możliwości, które przechodzą z rąk do rąk.
„Już dawno tak bardzo nie czekałam na nowy serial”. Najsłynniejszy wróg Sherlocka Holmesa dostaje własną historię
Powstaje serial „Moriarty”, czyli współczesna opowieść o najsłynniejszym przeciwniku Sherlocka Holmesa. Tym razem geniusz zbrodni ma być profesorem psychologii kryminalnej z Uniwersytetu w Durham, który po godzinach kontroluje przestępczy świat północnej Anglii.
Profesor Moriarty od lat pozostaje jedną z najbardziej fascynujących postaci w świecie Sherlocka Holmesa. Nie jest zwykłym złoczyńcą, ale kimś znacznie groźniejszym: intelektem równym detektywowi, człowiekiem, który rozumie zbrodnię jak matematyczne równanie. Nic dziwnego, że twórcy wciąż wracają do tej figury. Teraz Moriarty ma dostać własną historię w nowym serialu przygotowywanym przez Fremantle i Archery Pictures. O czym będzie serial „Moriarty”? Nowa produkcja ma przenieść postać Moriarty’ego do współczesności. Bohater będzie prowadził podwójne życie: oficjalnie jako szanowany profesor psychologii kryminalnej na Uniwersytecie w Durham, nieoficjalnie jako geniusz zbrodni stojący za wyrafinowanymi przestępstwami w północnej Anglii. Punkt zwrotny nastąpi wtedy, gdy jego podziemne imperium zostanie zaatakowane przez groźnego rywala. Moriarty nie wybierze jednak ucieczki ani działania z ukrycia. Zrobi coś znacznie bardziej ryzykownego: dołączy do policji jako konsultant, by pokonać przeciwnika przy użyciu prawa, jednocześnie ukrywając własną tożsamość. To pomysł, który od razu daje serialowi mocny haczyk. Największy wróg Sherlocka Holmesa znajdzie się po stronie śledczych, ale tylko pozornie. Będzie pomagał policji, wiedząc o zbrodni więcej niż ktokolwiek inny, bo sam od lat jest jej architektem. Moriarty i detektyw Imogen Burrows stworzą niepokojący duet W serialu ważną rolę ma odegrać także detektyw Imogen Burrows, stoicka funkcjonariuszka z Yorkshire. To właśnie z nią Moriarty stworzy zespół określany jako przerażający. Ten duet może okazać się jednym z najciekawszych elementów produkcji, bo opiera się na napięciu między pozorami a prawdą. Burrows będzie pracować z człowiekiem, który teoretycznie pomaga policji, ale w rzeczywistości ukrywa przed nią swoją najciemniejszą stronę. Moriarty z kolei będzie musiał pilnować każdego gestu, każdej decyzji i każdej informacji, żeby nie zdradzić, kim naprawdę jest. W takiej układance najciekawsze pytanie brzmi nie tylko: kto złapie przestępcę? Ale też: kto pierwszy przejrzy grę Moriarty’ego? Kto pracuje nad serialem „Moriarty”? Za projekt odpowiadają Fremantle i Archery Pictures. Nad scenariuszem mają czuwać Christopher Cornwell i Oliver Lansley. Produkcja jest opisywana jako współczesna reinterpretacja klasyki w formule crime procedural, czyli serialu opartego na śledztwach, sprawach kryminalnych i pracy policji. Na razie nie wiadomo, kto zagra główną rolę. To jedna z największych niewiadomych, bo Moriarty to postać, która w każdej adaptacji przyciąga uwagę aktora równie mocno jak sam Sherlock. W przeszłości wcielali się w niego m.in. Andrew Scott, Jared Harris, Ralph Fiennes, Laurence Olivier, John Huston i Eric Porter. Dlaczego Moriarty wciąż fascynuje? Siła tej postaci polega na tym, że Moriarty nigdy nie był wyłącznie „tym złym”. To raczej ciemne odbicie Holmesa: równie inteligentny, równie precyzyjny, ale pozbawiony moralnych hamulców. Właśnie dlatego dobrze nadaje się na bohatera własnej historii. Nie trzeba pytać, czy jest niebezpieczny. Ciekawsze jest to, jak daleko może się posunąć, kiedy musi chronić własne sekrety. Nowy serial wpisuje się też w trwające zainteresowanie uniwersum Sherlocka Holmesa. Niedawno na Prime Video zadebiutował „Młody Sherlock”, w którym Hero Fiennes Tiffin gra Sherlocka, a Dónal Finn wciela się w Moriarty’ego. Nowa produkcja ma jednak przesunąć punkt zainteresowania: zamiast kolejnej historii o detektywie dostaniemy opowieść o jego najsłynniejszym przeciwniku. I właśnie ten pomysł brzmi najbardziej obiecująco. Serial „Moriarty” może pokazać, co dzieje się wtedy, gdy geniusz zbrodni zakłada maskę człowieka prawa. A taka gra, jeśli zostanie dobrze poprowadzona, może być znacznie ciekawsza niż kolejna klasyczna walka dobra ze złem.