Modne fryzury na letnie festiwale – od „boho waves” Sienny Miller po minimalistyczną taflę Sylwii Butor
Sezon letnich festiwali w pełni, a my miałyśmy okazję otworzyć go razem z Schwarzkopf w słonecznej Barcelonie. Dzięki temu doświadczeniu i wiedzy ekspertów oraz ambasadorek marki dowiedziałyśmy się o najlepszych tipach na stylizację letnich fryzur i o to, jak zadbać o włosy w tym czasie.
Na zaproszenie marki Schwarzkopf miałyśmy okazję wziąć udział w wyjątkowym wydarzeniu. Z okazji festiwalu muzycznego Primavera, którego jednym z partnerów jest marka beauty, eksplorowałyśmy zarówno teren i strefę Schwarzkopf, jak i byłyśmy częścią całodniowego eventu Schwarzkopf Experience, gdzie nie zabrakło ekspertów brandu oraz ambasadorek – zarówno z Polski, jak i z zagranicy. Na miejscu czekały na nas panele dyskusyjne, a nasz ulubiony to zdecydowanie Sienna Miller, która podzieliła się swoimi tipami na idealną festiwalową fryzurę. Spoiler: nie istnieje taka. Do boho fal, które stały się jej znakiem rozpoznawczym i które idealnie współgrają z koszulą w kratę, białym topem oraz jeansowymi szortami i masywnymi botkami, używa pianki Schwarzkopf. Zapytana o to, co robi, kiedy jej fryzura podczas festiwalu zepsuje się, powiedziała, że… nie przejmuje się tym i bawi dalej. Zapisałyśmy to w notatniku drukowanymi literami. Schwarzkopf Experience – pielęgnacja jest równie ważna co stylizacja włosów Podczas Schwarzkopf Experience, który miał miejsce w Barcelonie w pięknie wybudowanej specjalnie na tę okazję konstrukcji, składającej się z aż trzech pięter, eksperci marki chętnie dzielili się swoją profesjonalną wiedzą i to było doświadczenie najbardziej zapadające w pamięć. Relaksacyjny masaż głowy, badanie kondycji skóry głowy i rozkładanie poszczególnych produktów marki na czynniki pierwsze. Odkrycie tego wyjazdu? Zdecydowanie linia Scalp Balance – od szamponu przez serum po spray do skóry głowy z ochroną SPF 20. Te produkty są przeznaczone dla każdego rodzaju włosów i zdecydowanie niezbędne w codziennej rutynie. Jeżeli miałybyśmy wskazać jedną rzecz, która najbardziej zapadła nam w pamięć z całodniowego eventu marki Schwarzkopf, to zdecydowanie to, że pielęgnacja ważna tak samo jak stylizacja włosów. „For Every You” – czyli pielęgnacja włosów dla każdej wersji siebie Na evencie spotkałyśmy również ambasadorkę marki – Swantje, która zdradziła nam swoje pielęgnacyjne tipy i jak zmieniło się jej podejście w kwestii dbania o włosy. „Włosom nie poświęcałam uwagi. Po prostu były. Dzięki współpracy ze Schwarzkopf zaczęłam dostrzegać ich potencjał i zrozumiałam, że jeśli poświęci się im trochę czasu, można osiągnąć świetne efekty”. Tym bardziej, że są one odbiciem tego, jak aktualnie się czujemy – mogą odzwierciedlać nastrój, a czasem osobowość. „Hasło <<For Every You>> jest bardzo trafne. Czasem czuję się seksownie, czasem bardziej na luzie. W ofercie są produkty na każdy nastrój i każdą wersję siebie” – dodaje Swantje. Na pytanie o absolutny must-have pielęgnacyjny na lato wskazała kosmetyki z serii Gliss Total Repair. Sprawdzą się one przy częstych podróżach oraz wysokich temperaturach np. gdy często używa się lokówki lub prostownicy. „Maska do włosów raz w tygodniu, żeby uniknąć rozdwojonych końcówek. I olejek do włosów oraz mały eliksir, który można wrzucić do torebki i nałożyć na włosy, żeby dodać im blasku”. Jeśli chodzi o wskazówki, jak sprawić by pielęgnacja była jeszcze bardziej skuteczna Swantje zdradziła, że myje włosy nie codziennie a co drugi dzień. „Odkąd stosuję taką rutynę ich kondycja bardzo się poprawiła. Dla mnie to idealne rozwiązanie. Trzeba znaleźć w tym własny rytm”. Poza tym unika ciasnych fryzur i gumek typu scrunchie, ponieważ mogą powodować łamanie się włosów. Raz w tygodniu przed myciem stara się dodatkowo olejować końcówki, by wyglądały zdrowo. Ambasadorka przyznała, że latem oprócz standardowej pielęgnacji, stosuje również produkty SPF do skóry głowy, które często są pomijane, a są najskuteczniejszym sposobem uniknięcia oparzeń w okolicach przedziałka. Podczas wakacyjnych podroży nie rozstaje się także z suchym szamponem, zwłaszcza w miniaturowej wersji oraz perfumami do włosów o subtelnym zapachu. Boho waves, messy buns i warkocze w każdym wydaniu Lato to nie tylko czas wyjazdów i podróży, ale również festiwali, których w okresie wakacyjnym jest masa. Podczas eventu Schwarzkopf Experience zapytałyśmy stylistę – Kevina Śrubowskiego, jakie fryzury oraz outfity będą królowały podczas tegorocznych otwartych scen. „Trendy znowu zataczają trochę koło, bo odchodzimy już od tych idealnie prostych włosów albo pięknych loków, a wracamy znowu do vibu boho. Warkocze, biżuteria na włosach, no i widzę, że coraz częściej pojawia się gra kolorem”. Dodatki w postaci chusty cały czas są w cenie, a idealnie równe slick buny zamiast na festiwalach, zdaniem Kevina będą pojawiać się na czerwonych dywanach. Tym samym powracają warkocze, sploty, messy buny i długie fale w stylu Sereny van der Woodsen z „Plotkary”. W dużym skrócie latem 2026 króluje effortless look, a dziewczyny jako inspiracje pokazują zdjęcia Kendall Jenner w białym t-shircie i prostych jeansach, do których świetnie sprawdzi się luźny, niedbały kok albo kucyk oraz biżuteria. „Coraz częściej chcemy być ubrani, a nie przebrani, jeśli chodzi zarówno o ubiór, jak i o włosy. Chcemy wyglądać jak my” – dodaje Kevin. Zadałyśmy podobne pytanie Swantje, jaką fryzurę ona wybrałaby na festiwal. „Plażowe fale mogą wydawać się trochę banalne, ale myślę, że najlepiej do mnie pasują. Lubię też dodać kilka warkoczyków, żeby fryzura wyglądała bardziej festiwalowo. Myślę, że syrenie fale i boho bardzo do siebie pasują. To mój ulubiony efekt”. Jak dbać o włosy na letnim festiwalu? Wyjątkowe stylizacje, spektakularne fryzury, ale i mało snu oraz ograniczona pielęgnacja. Jako dwa najczęstsze błędy pielęgnacyjne Kevin wskazał: brak termoochrony i SPF na skórę głowy. Nie warto pomijać tych dwóch kroków zwłaszcza latem, gdy skóra głowy jest narażona na słońce praktycznie przez cały czas. „Pamiętam, jak kiedyś na Malcie bardzo poparzyłam sobie przedziałek we włosach. To było strasznie bolesne” – wspomina Swantje.
Wiktor Niezgoda: „Idealny run club powinien być inkluzywny i stawiać bieganie na pierwszym miejscu” [WYWIAD]
Run cluby, influencing, designerskie kolekcje sportowe. Nie da się nie zauważyć, że bieganie weszło do mainstreamu. Po części stało się nawet pretekstem do chwytliwych kampanii marketingowych. Moda na bycie fit? Potrzeba bycia częścią społeczności? Czy kubek kawy wyglądający lepiej w sportowym outficie? Na te pytania stara się odpowiedzieć Wiktor Niezgoda.
Aleksandra Jóźwiak: Czy bieganie naprawdę jest dla każdego? Wiktor Niezgoda: Bieganie jest dla każdego. Każdy może założyć buty i wyjść na przebieżkę – czy to szybką, czy wolną, dokładnie tak, jak chce. Więc jeżeli lekarz nie stwierdził żadnych przeciwwskazań, to uważam, że naprawdę tak – bieganie jest dla każdego. Czyli według Ciebie to najprostszy i najbardziej dostępny sport? Na początku tak. Oczywiście im dalej w las, tym pojawia się więcej „to zależy” – i to jest w ogóle bardzo biegowa odpowiedź, która pasuje do wielu rzeczy. Ale próg wejścia jest stosunkowo niski. Na samym początku jedyne, czego potrzebujesz, to chęć no i na pewno przydadzą się też dobre buty. Dopiero potem dochodzą wszystkie rzeczy związane ze sprzętem, świadomym treningiem i tak dalej. Natomiast start jest naprawdę prosty – możesz po prostu założyć buty i wyjść pobiegać. Twoim zdaniem trudniej jest zacząć czy wytrwać? Myślę, że wytrwać. Nawyki nie tworzą się od razu i wiele osób bardzo szybko rezygnuje. Często dlatego, że nie do końca rozumieją, co się dzieje w ich treningu. Bardzo dużo osób biega po prostu za szybko. Jeżeli każdy trening wygląda tak, że kończysz go totalnie zmęczony, nie jesteś w stanie oddychać i masz poczucie, że to jest tylko niekomfortowy wysiłek, to trudno to polubić. Tym bardziej że nie widzisz od razu efektów. Więc masz sytuację, w której poddajesz się wysiłkowi, a jednocześnie nie dostajesz szybkiej nagrody – i to może bardzo zniechęcać. Wydaje mi się, że wiele osób zaczyna bez planu i bez świadomości, jak powinien wyglądać trening, żeby dawał zarówno efekty, jak i przyjemność. Najczęściej widzę właśnie to: bieganie za szybko i rzucanie się od razu na głęboką wodę. A to sprawia, że nie jesteśmy w stanie zbudować nawyku, bo ten trening zwyczajnie nie daje frajdy. Natomiast jestem przekonany, że kiedy już nauczysz się biegać spokojniej, wprowadzać nowe bodźce treningowe – spokojne wybiegania z mocniejszymi jednostkami – i złapiesz rytm, to naprawdę trudno się od tego oderwać. Te endorfiny po treningu robią swoje. Z jednej strony niski próg wejścia, z drugiej – kontuzje. To trochę pułapka? Rozumiem to podejście. Ja nie jestem fizjoterapeutą, więc nie chcę mówić, że wiem wszystko, ale z obserwacji widzę jedną rzecz: większość amatorów chce za dużo, za szybko. Próg wejścia jest niski, bo nie potrzebujesz dużo sprzętu – wychodzisz i biegniesz. Ale jednocześnie mamy ogromną ekspozycję na bieganie w social mediach. Widzimy ludzi, którzy biegają szybko, wyglądają świetnie, wszystko wydaje się lekkie i przyjemne. I wtedy podświadomie zakładamy, że u nas też tak będzie od razu. A potem wychodzisz, łapiesz zadyszkę, bolą cię nogi, przeciążasz się. Ciało, które nie jest przygotowane na taki wysiłek, reaguje bólem, naciągnięciami, a czasem kontuzją. Dlatego bardzo łatwo jest się tym zachłysnąć i zrobić sobie krzywdę. Uważam, że warto zaczynać stopniowo. Sprawdzić, poczytać, zorientować się, z czym to się je. Jest mnóstwo dobrych źródeł, trenerów, materiałów. Nie każdy musi od razu pracować z trenerem, ale jeżeli ktoś chce podejść do tego poważniej, to to naprawdę zmienia bardzo dużo. Bo problem pojawia się wtedy, kiedy wchodzisz w coś bez wiedzy, a jednocześnie masz wobec siebie wysokie oczekiwania — albo porównujesz się do wyidealizowanego obrazu z internetu. Jak myślisz, skąd wzięła się ogromna popularność biegania? Bieganie było popularne wcześniej, ale bardziej niszowo. Teraz weszło do mainstreamu i to bardzo szeroko. Może to mieć coś wspólnego z ogólną tendencją do zwracania uwagi na zdrowy styl życia. Bycie zdrowym, fit, stało się modne – jest propagowane wszędzie. Młodsze pokolenie przestaje pić alkohol i zaczyna się ruszać. A jak już mówiłem bieganie ma stosunkowo niski próg wejścia. Widzimy, co się dzieje – run cluby są wszędzie, marki tworzą własne społeczności, ludzie biegają w różny sposób: szybciej, wolniej, dla wyników, dla przyjemności. Trudno wskazać stricte jedną przyczynę. Myślę, że to suma kilku rzeczy. Po pierwsze - właśnie tej tendencji społeczeństwa do ruchu, po drugie niski próg wejścia. Po trzecie - otwarcie się na amatorów i duża dostępność oraz widoczność w postaci eventów, różnych form startów typu trail, ultra, sztafety. No i w różnych miejscach - od asfaltu po lasy czy bezdroża. Może też osoby bardziej rozpoznawalne zaczęły o tym mówić i pokazywać, że to jest fajne. A reszta ludzi to podłapała. Do tego dochodzi aspekt społeczny – spotykanie się na treningi, bieganie i potem wspólna kawa. To jest bardzo atrakcyjne. Z drugiej strony mamy też osiągnięcia sportowe, które robią wrażenie i inspirują. To wszystko razem tworzy efekt kuli śnieżnej. I nagle pojawia się „moda na bieganie”. Możemy zauważyć, że bieganie weszło też do świata mody, bo to już nie są tylko techniczne ubrania, tylko pojawiają się marki premium, design, estetyka. Bieganie staje się częścią stylu życia. I to widać – coraz więcej marek wchodzi w ten segment, powstają nowe kolekcje, nowe produkty. To się napędza. To teraz kontrowersyjne pytanie – run cluby: hot or not? To zależy. Są run cluby, które są bardziej produktem marketingowym niż miejscem do biegania – i to widać. Jest tam więcej brandingu niż realnej pracy treningowej. Ale są też takie, które naprawdę dbają o biegaczy – jest rozgrzewka, ktoś prowadzi trening, ktoś patrzy na technikę, pomaga dobrać tempo. Ja osobiście uważam, że te drugie są najbardziej wartościowe. Jednocześnie wiem, że nie każdy chce trenować „na serio”. Dla wielu osób bieganie to bardziej forma spędzania czasu, społeczność. I to też jest okej. Natomiast idealny run club powinien być inkluzywny i stawiać bieganie na pierwszym miejscu. Bez oceniania, bez presji. Czy bieganie to nadal sport indywidualny? Tak się wydaje, ale w praktyce – szczególnie w treningu – jest bardzo społeczny. Profesjonaliści też trenują razem. I to działa. W grupie łatwiej zrobić trening, jest wsparcie, motywacja, poczucie przynależności. Ja też tego doświadczyłem – w grupie po prostu biega się lepiej. Masz poczucie misji w tym, co robisz w social mediach? Myślę, że to wychodzi naturalnie. Ja po prostu mam ogromną zajawkę i chcę się nią dzielić. Nie chcę mówić, że edukuję, bo nie jestem profesjonalnym trenerem ani specjalistą. Ale chcę pokazywać, że bieganie może być fajne, dostępne i że wpływa nie tylko na ciało, ale też na głowę. I jednocześnie staram się uczulać ludzi, żeby nie szukali odpowiedzi na wszystko w internecie. Dostaję bardzo dużo pytań – o buty, treningi, ale też o rzeczy medyczne. I wtedy zawsze odsyłam do specjalistów. Bo to jest ważne. Co powiedziałbyś osobie, która chce zacząć? Zacznij powoli. I rób mniej, niż myślisz, że powinieneś. Marszobiegi są świetne na start. To naprawdę działa. Potem warto zainwestować w dobre buty, ale dobrane pod ciebie, nie modne. I mieć jakiś plan. Nie musi być skomplikowany, ale warto wiedzieć, co się robi. A trening siłowy? Jest bardzo ważny, głównie jako prewencja kontuzji. Bieganie to w gruncie rzeczy powtarzalny ruch, możemy porównać go do ciągłego skakania na jednej nodze, tylko na przemian – to może być obciążające dla ciała. Trening siłowy pomaga to zbalansować i wzmocnić nasze nogi, przygotowując je do wysiłku. Sam trening siłowy nie musi być skomplikowany – ale warto go wprowadzić, nawet raz w tygodniu. Na koniec chciałam zapytać: co najbardziej lubisz w bieganiu? Pokonywanie siebie. Lubię sprawdzać swoje granice, zobaczyć, jak daleko mogę zajść. Pamiętam, jak pierwszy raz przebiegłem 5 km — to było dla mnie ogromne doświadczenie. Potem 10, potem kolejne dystanse. Były błędy, były kontuzje, ale to wszystko było częścią procesu. A potem przychodzi moment, kiedy „klika”. Biegniesz, czujesz lekkość, wszystko się zgadza. I to jest ten moment, w którym naprawdę można się zakochać w bieganiu.
Nie mieszkanie, samochód ani pensja. Zetki mówią, że klasę średnią zdradza dziś zupełnie inny szczegół
Dla jednych klasa średnia to własne mieszkanie, samochód i wakacje raz w roku. Dla pokolenia Z coraz częściej oznacza coś mniej oczywistego: spontaniczny city break, czy pracę z laptopem z dowolnego miejsca, W 2026 roku pojęcie klasy średniej coraz trudniej zamknąć w jednej definicji, bo stabilność finansowa nie zawsze wygląda dziś tak samo jak jeszcze dekadę temu.
Według sondażu CBOS z klasą średnią w Polsce utożsamia się ponad 75 proc. obywateli. Sam termin nie jest jednak łatwy do precyzyjnego określenia, bo nie chodzi wyłącznie o zarobki. Przynależność do tej grupy wyznaczają także poziom wykształcenia, styl życia, status zawodowy, stabilność finansowa i aspiracje społeczne. W największym uproszczeniu klasa średnia to grupa, która ma względnie bezpieczną sytuację materialną, dostęp do edukacji i opieki zdrowotnej, możliwość oszczędzania, inwestowania w rozwój dzieci oraz korzystania z dóbr i usług wyższego rzędu. Co to oznacza w praktyce i w dzisiejszych czasach? Okazuje się, że poza dochodami coraz większe znaczenie mają niuanse. Według przedstawicieli pokolenia Z po jednym szczególnym zachowaniu można rozpoznać, czy ktoś należy do klasy średniej. Nie tylko zarobki określają przynależność do klasy średniej Trudno definiować klasę średnią wyłącznie przez pryzmat pensji, ale dochody pozostają ważnym punktem wyjścia. Najnowsze dostępne dane Głównego Urzędu Statystycznego dotyczące rozkładu wynagrodzeń w gospodarce narodowej pokazują, że w listopadzie 2025 roku mediana wynagrodzeń miesięcznych brutto wyniosła 7432 zł. Oznacza to, że połowa zatrudnionych otrzymała wynagrodzenie nie wyższe niż ta kwota, a druga połowa nie niższe. Jeśli zastosować metodę Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, według której do klasy średniej zalicza się gospodarstwa domowe osiągające od 75 proc. do 200 proc. mediany krajowej, orientacyjne widełki zaczynają się od ok. 5574 zł brutto miesięcznie i sięgają ok. 14 864 zł brutto. To oczywiście wyliczenie uproszczone, bo o faktycznym komforcie życia decydują także koszty utrzymania, miejsce zamieszkania, liczba osób w gospodarstwie domowym, kredyty, zobowiązania i styl życia. W 2026 roku ta różnica jest szczególnie widoczna. Ta sama pensja może oznaczać zupełnie inny poziom komfortu w małym mieście, inny w Warszawie, Krakowie czy Wrocławiu, a jeszcze inny w przypadku osób wynajmujących mieszkanie lub spłacających kredyt hipoteczny. Dlatego coraz częściej o przynależności do klasy średniej mówi się nie tylko przez pryzmat tego, ile ktoś zarabia, ale też tego, ile realnie zostaje mu po opłaceniu podstawowych kosztów życia. Same zarobki nie wyczerpują jednak tematu. Serwis NaTemat.pl przeprowadził sondaż wśród przedstawicieli pokolenia Z i zapytał ich, co według nich decyduje o przynależności do klasy średniej. Młodzi wskazywali nie tylko na wysokość pensji, ale też na codzienne nawyki i styl życia. W odpowiedziach pojawiły się m.in. brak konieczności zastanawiania się nad wydawaniem pieniędzy na bieżące potrzeby, wybieranie mniej oczywistych miejsc na spotkania zamiast sieciowych kawiarni, korzystanie z kilku platform streamingowych jednocześnie czy płacenie za wygodę bez poczucia winy. Dla młodych coraz ważniejsza staje się nie tylko stabilność, ale też swoboda wyboru. Co ciekawe, zakup mieszkania nie zawsze jest już dla nich najważniejszym symbolem statusu. Pokolenie Z i młodzi milenialsi nie lubią być przywiązani do jednego miejsca, dlatego własne lokum bywa dla nich bardziej elementem planu finansowego niż jednoznacznym wyznacznikiem przynależności do klasy średniej. W czasach pracy zdalnej, rosnących cen nieruchomości i wysokich kosztów kredytów mobilność może być dla nich równie ważna jak posiadanie adresu „na własność”. Weekend w Barcelonie zamiast własnego M. Tak Zetki rozpoznają klasę średnią Jednym z najważniejszych aspektów statusu są według Zetek podróże. Dla starszych milenialsów symbolem stabilizacji mogły być wakacje raz, a najlepiej dwa razy w roku, koniecznie za granicą. Dla pokolenia Z liczy się jednak nie tylko sam fakt podróżowania, ale sposób, w jaki się to robi. Brak ograniczeń związanych z miejscem zamieszkania, dostęp do pracy zdalnej i większa mobilność sprawiają, że city break stał się jednym z nowych symboli klasy średniej. Nie chodzi wyłącznie o weekendowy wyjazd, ale o lekkość, z jaką ktoś o nim mówi. Dla jednej osoby trzy dni w Barcelonie, Paryżu czy Rzymie oznaczają miesiące planowania i odkładania pieniędzy. Dla innej to spontaniczna decyzja podjęta po sprawdzeniu lotów i wolnego poniedziałku w pracy. „Poznasz czyjś poziom finansowy po tym, w jaki sposób mówi o weekendowych wyjazdach. Na przykład trzy dni w Barcelonie czy Paryżu, dla kogoś to może być normalny wydatek. A ktoś inny powie, że to droga wycieczka”, wyznała 27-letnia Agnieszka w rozmowie z serwisem NaTemat.pl. Właśnie ta swoboda, zdaniem młodych, zdradza finansowy komfort. Jeżeli ktoś może bez większego stresu wyskoczyć na city break, zarezerwować lot, nocleg i kolację na miejscu, dla pokolenia Z jest to jeden z najbardziej czytelnych sygnałów przynależności do klasy średniej. W 2026 roku ten wyznacznik może być jeszcze bardziej aktualny niż wcześniej. Rosnące koszty życia sprawiają, że spontaniczne przyjemności coraz częściej stają się testem finansowego bezpieczeństwa. Klasa średnia nie oznacza więc wyłącznie wysokiego dochodu na papierze, ale też możliwość korzystania z pieniędzy bez ciągłego poczucia, że każdy dodatkowy wydatek narusza domowy budżet. To pokazuje, że współczesna definicja klasy średniej coraz rzadziej opiera się wyłącznie na mieszkaniu, samochodzie i stabilnym etacie. Dla młodych równie ważna jest wolność: finansowa, zawodowa i geograficzna. Nie chodzi więc tylko o to, ile pieniędzy wpływa co miesiąc na konto, ale o to, czy można z nich korzystać bez ciągłego poczucia ograniczenia.
Kaśka Sochacka: „Kiedyś to, że jestem wrażliwa, wydawało mi się słabością. Dzisiaj jest moją siłą” [WYWIAD]
Kaśka Sochacka wraca na koncertową mapę lata i zagra na wszystkich przystankach festiwalu Erste Letnie Brzmienia. Z tej okazji rozmawiamy z artystką o emocjach, które zapisuje w piosenkach, wrażliwości, która z czasem stała się jej siłą, i o tym, dlaczego scena wciąż daje jej poczucie wielkiego szczęścia.
Aleksandra Jóźwiak: Czy pamiętasz pierwszą piosenkę, jaką napisałaś i emocje, jakie ci wtedy towarzyszyły? Kaśka Sochacka: Pamiętam moment w dzieciństwie, w którym odkryłam w domu klawisz - organy Unitra Ultra B12. Leżały w sypialni rodziców. To był mój pierwszy kontakt z instrumentem. Niesamowite wrażenie zrobiło na mnie to, że naciśniecie jednego klawisza prowadziło do powstania dźwięku - nie mówiąc już o trzech na raz. Wymyślałam sobie wtedy jakieś swoje pierwsze melodie. A jak wygląda twój proces twórczy dziś? Bardzo różnie. Czasem zaczyna się od jednej myśli, którą zapisuję w notatniku. Niektóre rzeczy od razu się rozwijają, a inne muszą sobie trochę poleżeć i dojrzeć. Bywa, że jest to jedno zdanie, które później rozbudowuję - wtedy w tworzeniu piosenki wychodzę od słów. Czasem z kolei pojawia się melodia. Wtedy odpalam dyktafon i nagrywam coś, co jeszcze nie ma słów, tzn. jest tam jakiś bliżej nieokreślony język, trochę „English pigeon”. Dopiero później podchodzę do tekstu. Są też takie dni, kiedy siadam w domu albo w studiu, odpalam program i zaczynam komponować. Od razu trochę produkuję piosenkę – dodaję bas, jakiś klawisz, gitarę, bębny. Powstaje aranż. Później szukam melodii albo dokładam tekst, który emocjonalnie pasuje do tego, co już stworzyłam. Przeczytałam kiedyś, że masz w szufladzie mnóstwo schowanych tekstów. To prawda? Tak. Mam bardzo dużo wierszy. Kiedyś pisałam przede wszystkim wiersze i myślę, że to o nie chodziło w tych wypowiedziach. Niektóre z nich przerobiłam później na piosenki, inne zostały po prostu wierszami i pewnie już nimi zostaną. Obecnie dużo piszę i czasem sama nie wiem, czy to już jest piosenka, czy jeszcze wiersz. Jedno bardzo płynnie przechodzi w drugie. Potencjalna piosenka nagle staje się wierszem i odwrotnie. Ale do samego pisania zawsze było mi bardzo blisko. Masz w tym wszystkim jakąś rutynę? Wyznaczone momenty, kiedy siadasz i pracujesz? Nie mam rutyny, raczej chwytam momenty, w których coś do mnie przychodzi albo mnie inspiruje i wtedy zaczynam działać. Wyjątek stanowi czas, kiedy jestem w procesie tworzenia konkretnego materiału – tak było przy ostatnich miesiącach pracy nad każdą płytą – wtedy pracuje codziennie, wiem, że muszę usiąść i pisać teksty, a piosenki śnią mi się po nocach. Twoje teksty są bardzo osobiste. Czy muzyka jest dla ciebie formą terapii? Nie da się ukryć, że trochę tak jest. Za każdym razem, kiedy siadam do pisania, jestem zaskoczona tym, co ze mnie wychodzi. I bywają momenty, kiedy tego po prostu nie lubię. Czyli brzmi trochę jak terapia. Trochę tak. A później pojawia się wstyd. Myślę sobie: „Boże, przecież to jest o mnie”. Stresuje mnie taki ekshibicjonizm emocjonalny. Ale potem powoli wykluwa się odwaga i jestem gotowa wziąć to wszystko na klatę. Czuję się przez to silniejsza. Nigdy nie napisałam czegoś, co byłoby oderwane ode mnie, wszystko co w piosenkach, mam w sobie. Czasem mieszam wersy, czasem układam je trochę jak w Tetrisie, ale to nadal są moje prawdziwe emocje i z każdą z nich muszę się jakoś ułożyć, co nie jest od razu takie proste. A jak się czujesz z tym, że twoje osobiste doświadczenia stają się dla innych językiem do opowiadania własnych emocji? Niesamowicie. To pokazuje, że w tym, co przeżywamy, nie jesteśmy samotni, przydarzają nam się podobne rzeczy. Skala może być inna, okoliczności też, ale emocje są uniwersalne. Dotarło to do mnie po pierwszej płycie. Po występach wychodziłam podpisywać płyty i bardzo często przy tym krótkim spotkaniu pojawiała się chwila rozmowy, a z nią - konkretna, ludzka historia. To było niezwykłe, bo z jednej strony spotykają się przecież obcy sobie ludzie, a z drugiej - przez wzgląd na wrażliwość - jakoś jednak sobie bliżsi. Wydajesz się osobą bardzo wrażliwą. Jak taka wrażliwość odnajduje się w wymagającym świecie, jakim jest branża muzyczna? Myślę, że pomaga mi dystans. Jeszcze zanim zaczęło się to wszystko dziać, słyszałam dużo historii o branży i o tym, że razem z sukcesami pojawiają się też trudniejsze rzeczy. Pamiętam, że pewnego wieczoru w Jazzboy, kiedy zaczynałam, Kortez powiedział mi coś bardzo ważnego – że muszę zadbać o własne BHP, bo nikt tego za mnie nie zrobi. I jestem mu za to ogromnie wdzięczna. To było ważne ostrzeżenie i cenna wskazówka. Mam też poczucie, że to wszystko wydarzyło się w dobrym momencie mojego życia. Kiedy skończyłam trzydziestkę, byłam bardziej świadoma siebie, miałam konkretny system wartości. Wcześniej też pojawiały się różne szanse, ale często intuicyjnie się z nich wycofywałam. Dzisiaj myślę, że po prostu nie byłam wtedy gotowa. Czyli wszystko wydarzyło się w swoim czasie. Tak. W idealnym. Powiedziałaś kiedyś, że różni ludzie wydobywają z nas różne wersje siebie. Czy muzyka wydobyła z ciebie jakąś wersję, której wcześniej nie znałaś? Muzyka definiuje mnie od lat. W życiu zmienia się wszystko – miejsca, relacje, etapy – a ona od zawsze była moją stałą, moim azymutem. Ale przez ostatnie pięć lat faktycznie poznałam inną wersję siebie. I bardzo ją lubię. To jest wersja, która ma w sobie więcej beztroski, bo mogę robić to, co kocham. To ogromne szczęście budzić się rano i naprawdę chcieć robić rzeczy. Czasem wieczorem nie mogę się doczekać poranka, bo mam koncert albo idę do studia robić coś, czym bardzo się jaram. Wspomniałaś wcześniej o wstydzie, który czasem pojawia się przy pisaniu. Czy są jeszcze emocje, których nie opowiedziałaś w swoich piosenkach? Całe mnóstwo. A jest coś, co kiedyś uważałaś za swoją słabość, a dziś widzisz w tym siłę? Jestem bardzo czuła na emocje innych ludzi, chłonę je jak gąbka. Jestem przykładem „people pleasera”. Wchodzę w emocje głębiej, niż to wygodne. W związku z tym więcej i mocniej przeżywam. Kiedyś wydawało mi się, że to moja słabość. Dzisiaj myślę, że to siła. Oczywiście, że nadal zdarza mi się zawstydzić, kiedy napiszę wers, który za bardzo mnie odsłania. Ale nie wstydzę się już samej swojej wrażliwości, tego, że mnie coś porusza bardziej, że jestem w tym delikatna. Czego nauczyły cię relacje z innymi ludźmi? Na pewno tego, że przy każdym człowieku jesteśmy trochę inną wersją siebie. Przez ostatnie lata poznałam mnóstwo ludzi i każda z tych relacji czegoś mnie o sobie samej nauczyła. Nauczyłam się też asertywności i stawiania granic. Mam też spory problem z podejmowaniem decyzji, ale dowiedziałam się, że na pewno wiem, czego nie chcę. A to już bardzo dużo. Nauczyłam się też słuchać intuicji. Mam poczucie, że ona nigdy mnie nie zawiodła. To taki cichy głos, który łatwo zagłuszyć, ale warto się go trzymać. Ufasz sobie? Staram się. Chociaż jestem osobą, która bardzo dużo analizuje. Ostatnio jednak szukam w sobie większej odwagi, bo podążanie za intuicją często prowadzi właśnie tam, gdzie trzeba być odważnym. Nadal uważasz, że największą wartością sztuki jest to, że zbliża ludzi? Tak. Najlepiej, gdy zbliża nas do samych siebie. Piękne jest to, że ktoś może usłyszeć piosenkę i nagle coś zrozumieć, coś sobie wybaczyć albo poczuć potrzebę zmiany. To są bardzo mocne rzeczy. Kiedy wypuszczam piosenki, one przestają należeć tylko do mnie. Dla mnie to zamknięte historie, które później zaczynają żyć własnym życiem w innych ludziach. To jest magia. Przed tobą intensywny sezon koncertowy. Jak dbasz o siebie w takim czasie? Miałam kilka miesięcy przerwy, bardzo tego potrzebowałam. W zeszłym roku byłam mocno przebodźcowana, dużo się działo i musiałam złapać oddech. Pierwszy koncert po tej przerwie był dla mnie ogromną niewiadomą. Bałam się nawet tego, czy nadal będę się dobrze czuła na scenie. Ale okazało się, że tęskniłam za tym bardziej, niż myślałam. Dziś staram się dbać o to swoje BHP – wysypiać się, dobrze jeść, nie pędzić na złamanie karku. To brzmi banalnie, ale naprawdę działa. Kiedy regularnie śpię, chodzę na pilates, ćwiczę i dobrze się odżywiam, to nagle mam więcej energii, lepiej się czuję i inaczej myślę. Przez ostatnie pięć lat żyłam właściwie w ciągłym biegu i twórczym szale. To było piękne, ale nie było tam za dużo miejsca na odpoczynek. Co czuje wrażliwa osoba, która wychodzi na scenę i słyszy tłum śpiewający jej bardzo osobiste teksty? Pamiętam pierwszy koncert po przerwie. Leciało intro, muzycy wychodzili na scenę, a ja stałam jeszcze z boku i miałam flashback do momentu, kiedy siedzę w domu w dresach i komponuję kolejne motywy na syntezatorze, wyobrażając sobie, jak to kiedyś będzie brzmiało i wyglądało. W tamtym czasie był u mnie tata, pomagał przy remoncie. Pewnego wieczoru puściłam mu to intro na słuchawkach i byłam ciekawa jego reakcji. Nagrałam jak się kołysze i mówi „no, super, podoba mi się!”. I nagle jesteśmy kilka miesięcy później i to się naprawdę dzieje. Intro wybrzmiewa na sali koncertowej, mój zespół wychodzi na scenę… No i tata też to słyszy z tych wielkich głośników… Wychodzę, zaczynam śpiewać i słyszę ludzi śpiewających moje piosenki. Jakie to uczucie? Olbrzymie szczęście. Wdzięczność. Wzruszenie. Bo zdaje sobie sprawę, że równie dobrze mogłabym przecież śpiewać te same piosenki dla pięciu osób albo dla nikogo. Istnieją takie alternatywne rzeczywistości. Cieszę się, że jestem właśnie w tej. A co dziś daje ci największe poczucie spokoju? Dom. Rodzina. Bliscy. To tam wszystko zwalnia i nagle głowę zajmują proste, spokojne rzeczy. Chociaż kiedy jestem w wirze koncertów, to bywa to tak ekscytujące, że powrót do domu potrafi być trudny. Ale kiedy wszystkiego jest za dużo, dom działa jak coś, co mnie otula. A chyba właśnie tego najbardziej potrzebujemy – żeby czasem coś nas po prostu utuliło. Trudno wrócić z życia w trasie do codzienności? Na początku było bardzo trudno. Nigdy nie zapomnę trasy z Kortezem. Zaśpiewałam wtedy po raz pierwszy „Wiśnię” podczas sześciu koncertów z rzędu a kiedy wróciłam do domu, kompletnie nie wiedziałam, co się ze mną dzieje. Następnego dnia spałam chyba do szesnastej, co nigdy mi się nie zdarza To nie chodziło nawet o ciało, tylko bardziej o głowę. Człowiek nadal jest tam, na scenie, mimo że fizycznie już wrócił do domu. Dzisiaj chyba już lepiej sobie z tym radzę. Potrafię znowu naprawdę być w domu.
Jedyna wnuczka Audrey Hepburn też jest artystką, ale nie poszła w ślady słynnej babci. Jak dzisiaj wygląda i kim jest Emma Ferrer?
Kim jest wnuczka Audrey Hepburn? Emma Ferrer to uznana artystka, która ma również doświadczenie w modelingu. Rok temu jej życie przewróciło się do góry nogami, gdy została laureatką prestiżowej nagrody Nobile Painting Prize.
W tym artykule: Emma Ferrer to jedyna wnuczka Audrey Hepburn. Kim jest? Emma Ferrer kontynuuje pracę swojej babci, Audrey Hepburn Ikona stylu, symbol kobiecości lat 60. XX wieku i legenda popkultury. Audrey Hepburn, która na stałe zapisała się w kartach historii, zdobyła popularność dzięki takim filmom jak “Sabrina” i “Śniadanie u Tiffany’ego”, i oczarowała miliony. Pomimo trudnego dzieciństwa (aktorka wychowywała się bez ojca i pod okupacją hitlerowskich Niemiec), zdobyła serca widzów i wykreowała niezapomniane filmowe postaci. Jej styl do dziś naśladują kobiety na całym świecie, a złożony wizerunek, pełen skrywanych tajemnic, dla wielu pozostaje źródłem niewyczerpanych inspiracji. Z jednej strony potrafiła być dziewczęcą romantyczką, z drugiej uwodzicielską femme fatale. W jej bohaterce ze “Śniadania u Tiffany’ego” zakochali się wszyscy, a słynne sceny i dialogi wciąż są przywoływane. Była profesjonalistką w pracy i uczuciową kobietą w życiu, która dbała o prywatność i rodzinę. Od zgiełku Hollywood uciekała do Szwajcarii, miała dwoje dzieci z różnych małżeństw: Sean Hepburn Ferrer ze związku z Melem Ferrerm (rozwiedli się w 1968 roku) oraz Luca Dotti z małżeństwa z włoskim psychiatrą Andreą Dottim. Emma Ferrer to jedyna wnuczka Audrey Hepburn. Kim jest? Rok po śmierci Audrey Hepburn, która odeszła w 1993 roku w wieku 63 lat z powodu nowotworu jelita grubego, w Szwajcarii urodziła się jej jedyna wnuczka, Emma Ferrer. Dorastała we Włoszech i często podróżowała do Hiszpanii, gdzie czerpała artystyczne inspiracje. Od zawsze wykazywała zainteresowanie malarstwem, dlatego jako 18-latka zapisała się na studia na Akademię Sztuk Pięknych we Florencji i tym samym została jedną z najmłodszych studentek, jakie kiedykolwiek przyjęto na ASP. Po ukończeniu szkoły Ferrer przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie pracowała w galeriach sztuki współczesnej jako kurator i międzynarodowy łącznik artystów. W międzyczasie zaczęła zajmować się również modelingiem. W 2014 roku podpisała kontrakt z międzynarodową agencją modelek Storm, która reprezentowała m.in. Kate Moss i Carę Delevingne. Chociaż ma na koncie sesje do światowych tytułów, w tym do “ELLE” czy “Harper’s Bazaar”, jej serce skłania się w stronę malarstwa, dlatego po kilku latach Emma wróciła do swojego domu we Włoszech, oddając się artystycznej praktyce. Niedawno została również laureatką prestiżowej nagrody Nobile Painting Prize. Emma Ferrer kontynuuje pracę swojej babci, Audrey Hepburn Mimo tego, że Emma Ferrer nie miała okazji poznać swojej słynnej babci, dba o jej dorobek artystyczny i pielęgnuje pamięć o Audrey Hepburn. 30-letnia malarka określa swoją babcię jako “wieczne źródło inspiracji dla mnie i dla reszty świata”. Przy okazji premiery dokumentu o ikonie filmu i stylu “Audrey: More Than An Icon”, która miała miejsce w 2021 roku, jej wnuczka wyznała, że “miała ona pragnienie wielkiej miłości i właśnie za tym goniła”. Emma nie miała okazji poznać Audrey Hepburn, ponieważ urodziła się rok po jej śmierci, ale kontynuuje jej pracę i zgłębia historię życia. Mimo tego, że Ferrer nie poszła w ślady słynnej Audrey i nie została aktorką (chociaż ma za sobą romans z filmem i drugoplanową rolę w thrillerze psychologicznym „The Man In The Attic”), to – podobnie jak jej babcia – angażuje się w pracę charytatywną na rzecz UNICEF-u.
Nima Jalali, Salt&Stone: „Nie mogłem znaleźć marki, która miałaby wszystko, czego szukałem, więc postanowiłem stworzyć ją sam” [WYWIAD]
Były snowboardzista stworzył markę specjalnie z myślą o tych, dla których dbanie o ciało jest równie ważne, co dbanie o umysł. Salt&Stone to połączenie orientalnych zapachów, naturalnych składników i designu. Od niedawna marka jest dostępna również w Polsce.
Ikoniczne zapachy, zaawansowane formuły, estetyka, a wszystko to w zgodzie z naturą. Marka Salt&Stone została stworzona z myślą o osobach, dla których dbanie o ciało jest równie ważne co o umysł. Kosmetyki powstają z naturalnie pozyskiwanych składników, zapewniając głębokie nawilżenie, regenerację oraz aromatyczny rytuał. Kompleksowo dbają o skórę, co jest szczególnie istotne, gdy jest ona narażona na wymagające warunki. Dlatego idealnie sprawdzą się do codziennej pielęgnacji dla osób aktywnych sportowo i fanów intensywnych zapachów, bo to właśnie dla nich zostały stworzone. Marka Salt&Stone od niedawna dostępna w sklepach Sephora Założycielem marki jest Nima Jalali, który przez lata profesjonalnie zajmował się snowboardem. Praca na stoku wiązała się z ekstremalnymi warunkami: intensywne słońce, przenikliwy wiatr i niska temperatura. To właśnie wtedy zrozumiał, że tradycyjna pielęgnacja skóry nie odpowiada na potrzeby osób z aktywnym stylem życia. Postanowił stworzyć markę, która będzie łączyła design, funkcjonalność, zmysłowość, a jednocześnie nadąży za tempem codzienność, czasami w trudnych warunkach. Nima Jalali opowiedział nam o historii marki, zdradzając czym się kierował, gdy ją zakładał. View Burdaffi on the source website Rozmowa Aleksandy Jóźwiak z Nimą Jalalim, założycielem marki Salt&Stone Twoje doświadczenie w sportach ekstremalnych bezpośrednio wpłynęło na powstanie Salt & Stone. Jak myślisz, czego tradycyjna pielęgnacja skóry nie rozumiała w kontekście potrzeb aktywnego stylu życia? Nima Jalali: W tej kategorii brakowało marki, która potrafiłaby jednocześnie odpowiedzieć na potrzeby wydajności i dobrostanu związane z aktywnym stylem życia. W tamtym czasie nawet produkty o czystych składach, które faktycznie działały, nie oferowały dopracowanego doświadczenia — zapach i design często były traktowane drugoplanowo. Nie mogłem znaleźć marki, która miałaby wszystko, czego szukałem, więc postanowiłem stworzyć ją sam, nie idąc na kompromisy w kwestii składników, skuteczności, zapachu czy designu. Salt & Stone łączy wysokowydajne formuły z wyrazistymi, dopracowanymi kompozycjami zapachowymi. Czy uważasz, że współczesna pielęgnacja powinna wpływać nie tylko na skórę, ale także na nastrój? Zdecydowanie tak. Odpowiednia rutyna nadaje ton temu, jak czujesz się na początku dnia, i sprawia, że codzienne, drobne czynności — jak prysznic czy aplikacja dezodorantu — stają się czymś, na co naprawdę czekasz. Wasze zapachy — takie jak Santal & Vetiver czy Bergamot & Hinoki — przypominają niszowe perfumy. Czy to znak, że granica między pielęgnacją ciała a perfumami zaczyna się zacierać? Myślę, że ta granica już się zatarła — i zawsze taki był cel: przenieść poziom wyrafinowania charakterystyczny dla perfum luksusowych do kategorii pielęgnacji ciała. Ludzie szukają doświadczeń zapachowych wykraczających poza samo „świeże pachnienie”, a reakcje na to, co stworzyliśmy, wyraźnie to potwierdzają. Wchodząc na rynek europejski i pojawiając się w Sephorze, jak sądzisz, czego dziś naprawdę szukają świadomi konsumenci branży beauty — i jak zmieniły się ich oczekiwania w ostatnich latach? Oczekiwania znacząco ewoluowały w ciągu ostatnich kilku lat. Konsumenci są bardziej świadomi i bardziej uważni w wyborze produktów, których używają na co dzień. Sama skuteczność już nie wystarcza — ludzie chcą produktów o czystych składach, pięknym zapachu i estetycznym wyglądzie na półce. Marka spotkała się z bardzo pozytywnym odbiorem w Sephorze na innych rynkach, dlatego cieszymy się, że możemy dotrzeć do nowej grupy odbiorców w Europie. Gdybyś miał wybrać jeden produkt Salt & Stone jako must-have dla nowoczesnego, zabieganego stylu życia, co by to było i dlaczego? Dezodorant. To nasz flagowy produkt nie bez powodu — sięgasz po niego codziennie i zapewnia świeżość niezależnie od tego, co masz w planach. Korzystają z niego światowej klasy sportowcy, więc naprawdę sprawdza się w każdych warunkach.
Premierowo na ELLE.pl: Kolekcja Couple Dansant na wiosnę-lato 2026 redefiniuje letni power dressing
Nowa kolekcja Couple Dansant to opowieść o ubraniach lekkich, zmysłowych i świadomych. To właśnie tutaj minimalizm spotyka się z rzemiosłem, a upcycling zyskuje najbardziej pożądane oblicze sezonu.
W centrum kolekcji Couple Dansant są nie tylko ubrania, ale również pełny słońca Kapsztad. W najnowszej kolekcji na wiosnę-lato 2026 staje się pełnoprawnym bohaterem – jego rytm, światło i nasycone kolory budują narrację o lekkości, ruchu i autentyczności. To właśnie w tej scenerii Żaneta Mrowca i Magdalena Lenicka, twórczynie Couple Dansant, postanowiły zaprezentować wiosenno-letnią linię. Marynarki na lato 2026 od Couple Dansant to inwestycja godna it-girls Nowa kolekcja nie rezygnuje z charakterystycznych dla duetu elementów, ale interpretuje je na nowo. Zamiast wyrazistych „statement pieces” pojawiają się bardziej miękkie formy i przemyślane konstrukcje, które balansują między elegancją a codziennością. Ważnym punktem kolekcji pozostaje marynarka, tym razem w letniej, lnianej odsłonie. Lekka, oddychająca, ale wciąż precyzyjnie skrojona, redefiniuje klasyczny power dressing. Model Vivienne z odkrytymi plecami jest jednym z najmocniejszych akcentów – z przodu zachowuje architektoniczną konstrukcję, z tyłu zaskakuje zmysłowością. To projekt, który naturalnie przechodzi z dnia w wieczór, wpisując się w duszne tempo letnich miesięcy. Ważną rolę odgrywają detale. Ręczne przeszycia, subtelne wykończenia i materiały wysokiej jakości budują wartość projektów, które – choć wizualnie lekkie – są efektem precyzyjnej pracy. W tym kontekście wyróżnia się szal Harper z lamb shearlingu, dostępny w wiosennych odcieniach. To dodatek, który wprowadza kontrast i fakturę, a jednocześnie zachowuje charakterystyczny dla marki statement. Kolekcja została zaprojektowana modułowo – jej elementy można swobodnie łączyć, tworząc garderobę na cały sezon. To nie jest zestaw pojedynczych sylwetek, ale przemyślany system, który odpowiada na potrzeby współczesnego stylu życia. Couple Dansant – tworzone przez Żanetę i Magdę – konsekwentnie rozwija swoją filozofię odpowiedzialnej mody. Upcycling, lokalna produkcja i praca na materiałach najwyższej jakości nie są tu dodatkiem, ale fundamentem. W centrum pozostaje idea wydłużania życia ubrań, które zdecydowanie wykracza poza jeden sezon. Credits: Fotografia: Moïse Youmba (@moiseymb) Modelka: Sabrina Morreno (@sabrinamorreno) Stylizacja: Żaneta Mrowca (@zanetamrowca) & Gina Rae Bennett (@ginaraebennett) Produkcja: Magdalena Lenicka (@magdalenalenicka)
Katarzyna Bonda: „Czasem odnajduję siebie w sprawcach, ofiarach, postaciach z pogranicza" [WYWIAD]
„Czasami trzeba zrzucić skórę, to odświeżające” – mówi królowa polskiego kryminału, Katarzyna Bonda. Mnie opowiada nie tylko o nowej, wstrząsającej książce opartej na prawdziwej historii, lecz także metodzie pracy i życiowych zmianach.
Dlaczego tak bardzo lubimy się bać? KATARZYNA BONDA: Raczej chcemy zrozumieć... I dotyczy to nie tyle książek, ile wszystkich historii, które nas pochłaniają. W tej chwili najpopularniejsze są seriale bazujące na dokumentach, aktach, sprawach z życia. Jest też mnóstwo opowieści, które dokonują wiwisekcji umysłu morderców, takich jak Jeffrey Dahmer, Ted Bundy i inne „potwory”. Kiedyś nie było takiego dostępu do informacji, które pozwoliłyby wejść bardzo głęboko. A człowiek jest tak skonstruowany, że przestaje się bać, kiedy zaczyna rozumieć. Każdy ma też swoją ciemną stronę, którą najchętniej zgłębialibyśmy przez osoby trzecie, byle tylko nie dotyczyły nas bezpośrednio. Ale jest jeszcze jedna rzecz, mówię to w momencie, kiedy na świecie dzieją się poważne konflikty wojenne, a dotąd przez lata żyliśmy w gruncie rzeczy w miarę spokojnych czasach. Nie było takiego doładowania adrenalinowego, poczucia zagrożenia. I wówczas, żeby człowiek mógł zachować balans psychiczny, o wiele częściej niż dziś sięgał po kryminały. W przypadku kryminału możemy mówić też o gimnastyce umysłowej: jest przecież zagadka, w której ćwiczymy zdolności intelektualne. Czysta rozrywka. Czy ten strach w literaturze oraz serialach, filmach, podcastach kryminalnych, które są dziś jednymi z najpopularniejszych formatów, to bardziej trening przetrwania, czy oswajanie własnych ciemnych myśli? Myślę, że przede wszystkim chcemy pojąć, gdzie leży źródło zła, skąd się ono bierze. Jak się przed nim ustrzec? Wiele z opowieści porusza temat tego, jak człowiek staje się ofiarą. A przecież nikt z nas nie chce być ofiarą, chcemy się przed tym ratować. Zrozumienie modus operandi sprawcy, całej mechaniki zła, pozwala wejść głębiej w tę przestrzeń i przeżyć ją bezpiecznie. Siedzisz w fotelu, w łóżku, jedziesz pociągiem, słuchasz audiobooka albo podcastu, oglądasz serial na Netfliksie – jesteś bezpieczna, a jednocześnie wyzwalasz ekstremalne emocje. Potrzebujemy przerabiać swoje cienie. Mamy możliwość wejścia w przestrzeń tych ludzi i przeżywać ich opowieść, nie swoją. Czytelnik nie zawsze identyfikuje się z Hubertem Meyerem czy Leną Silewicz, moimi „wojownikami o dobro” (bohaterowie różnych serii kryminalnych Katarzyny Bondy – przyp. red.). Czasem odnajduję siebie w sprawcach, ofiarach, postaciach z pogranicza. Oczywiście większość z nas, na szczęście, nie przeżyje kryminalnych historii. Za to niemal wszyscy doświadczamy rozstania, problemów w pracy, upokorzeń, oszustw, kłamstw albo „złamanego hartu ducha”. I wtedy poznajemy bohatera, który ma gorzej, a jednak potrafi wyjść z bagna. Może to dać siłę, być w pewnym sensie terapeutyczne. Wiele czytelniczek, młodych dziewczyn, które przychodzą na targi czy spotkania, mówi mi, że „Polskie morderczynie”, „Krew w piach” czy „Zbrodnia niedoskonała” to ich ulubione książki, bo dzięki nim są silniejsze. Ciekawy paradoks, ale za wsze mnie to porusza. W Twojej najnowszej powieści „Dom Bestii” bierzesz na warsztat historię inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami – jedną z najbardziej wstrząsających spraw w historii polskiej kryminalistyki. W jej centrum jest Norbert: ubogi chłopak, mieszkający na plebanii, który z ofiary staje się oprawcą. Czy pisząc tę książkę, bardziej interesowała Cię sama zbrodnia, czy bohater i moment, w którym człowiek z ofiary zmienia się w kata? W centrum zainteresowania stawiam zawsze człowieka i jego historię. Zbrodnia jest tylko skutkiem procesu, który miał miejsce wcześniej. Najbardziej przerażające było dla mnie w tym wypadku przeistoczenie się ofiary w bestię. Na początku, gdy czytałam akta – a tomów było ponad 140 – współczułam sprawcy, co jest zaskakujące, zważywszy na bestialstwo, jakiego dokonał. Ta litość dla niego była czymś nieoczekiwanym. Mam poczucie pewnego odwrażliwienia po tylu latach czytania akt, zupełnie jak chirurg, który wchodzi na blok operacyjny. A w tym wypadku miałam ciarki na plecach i wiedziałam, że to będzie książka o przemianie ofiary w potwora. Bardzo rzadko w tego typu sprawach widać wyraźnie taką transformację. To odkrycie było dla mnie inspirujące i przerażające. Lubię ten stan, bo to znaczy, że emocje będą świeże i że mogę pokazać czytelnikowi coś, czego sama nie rozumiem. To był seryjny sprawca – jeden z ostatnich skazanych na dożywocie przez warszawski sąd. Mimo że nie znaleziono ciał, zabił cztery osoby. Kiedy czytałam akta, zrozumiałam, że do tego, by stworzyć socjopatę, przyczyniły się jego późniejsze ofiary. Człowiek tak długo bywa dręczony, że w końcu gniew i nienawiść w nim gromadzone zwyciężają, tworząc bezdusznego mordercę. U wielu sprawców, także tych najsłynniejszych, jak wspomniani Bundy czy Dahmer, w tle pojawia się wcześniejsze doświadczenie bycia gnębionym. Dzięki temu perfekcyjnie rozpoznają swoje ofiary. Łączy ich dojmujące uczucie lęku. W książce uderza motyw budowania bezpieczeństwa przez destrukcję. Norbert wierzy, że zabijając, chroni swoją rodzinę. Można odczytać to jako współczesną metaforę: obsesję kontroli, potrzebę perfekcyjnego wizerunku, lęk przed utratą statusu, pieniędzy, miłości. Norbert stara się za wszelką cenę chronić swój dom. Mordując, siejąc zło, „czyści” system wokół siebie i stwarza iluzoryczny raj, w którym sam jest Bogiem. Sprawuje całkowitą kontrolę nad rzeczywistością, bo tak wiele razy sam był ofiarą. Książka jest wejściem w totalne piekło, przestrzenią, do której nie chcemy zaglądać. Pisząc ją, dwa razy się rozchorowałam. Po raz pierwszy przy czytaniu akt, jakby te emocje weszły w ciało, nie mogłam ich unieść. Drugi raz w trakcie pisania, a trwało to długo, bo od momentu znalezienia historii do wydania minął rok i trzy miesiące. Od czasu „Okularnika” i „Czerwonego Pająka” nie pracowałam tak długo nad książką. A mimo to byłam pewna, że trzeba to zrobić. Jak sobie z tym radzisz? Jak się chronisz, kiedy masz do czynienia z tak obciążającym materiałem? To moja misja, więc mam siłę, żeby wszystko dźwignąć. Oczywiście w większości przypadków, gdy piszę kryminał z głowy, jest to czysta rozrywka. Teraz np. odpoczywam, pisząc następną część Leny. Tym, czym się zatrułam, tym się leczę. To jedyna droga. Książka powinna mieć jak najwyższą stawkę. Biorę na warsztat historie mocne, straszliwe, takie, które coś mówią o nas, o świecie i podnoszą świadomość. Przy pisaniu „Domu Bestii” trudniejsza była świadomość cierpienia czy odpowiedzialność za to, jak historię opowiesz? Chciałam opowiedzieć ją tak, jak przebiegała. I w tym wypadku nie zastanawiałam się nad misyjnością projektu. Ostatni rok miał być dla Ciebie rokiem totalnej transformacji. Co się zmieniło – twórczo, duchowo, prywatnie? Wszystkie te elementy się łączą. Przez ostatni rok zmieniłam sposób pracy i postrzegania opowieści przez jej pryzmat. Autor powinien raz na jakiś czas zrobić update systemu i wziąć pod uwagę, jak zmienia się świat. Kiedyś np. trzeba było dużo wyjaśniać. Nie istniały podcasty kryminalne, książki ekspertów. Dziś czytelnik to wszystko ma i nie potrzebuje już dodatkowych informacji, lecz przeżywania, przepracowania. W związku z tym moje książki są dziś trzy razy krótsze niż kiedyś. I to przyszło samo. Potem zaczęłam zmieniać się ja. Przestałam się dobrze czuć w moich sukienkach. Przyciemniłam włosy. Obcięłam grzywkę. Ludzie widzieli mnie przez blond zaczes, czerwoną szminkę na ustach plus sukienkę. Gdy pozbywałam się tych atrybutów, wielu mówiło wprost, że im się to nie podoba, że „mnie w tym nie ma”. Nawet bliskie osoby ostrzegały: „Przestaną cię kojarzyć, czytać”. Wątpię, żeby czytelnicy porzucili mnie przez grzywkę, bo w końcu liczy się opowieść, a nie to, jak wyglądam. Ten proces ruszył bezpowrotnie i nie mieszczę się już w ikonie, którą budowałam przez lata. Zewnętrzna przemiana jest skutkiem zmian w głowie, w sercu. Stara Bonda jest już nieaktualna, a liczy się tylko to, co szczere i autentyczne. Raz na jakiś czas trzeba zrzucić starą skórę, choć czasami to bolesne, ale odświeżające. Według Ciebie kształtujemy drogę małymi decyzjami, a nie wielkimi kulminacjami. Gdybyś miała wskazać jedną małą decyzję, która najbardziej wpłynęła na Twoje życie, co by to było? Nie ma w życiu żadnych wielkich decyzji. Oczywiście lubimy gloryfikować pewne etapy: wybór studiów, przeprowadzka, związek, dziecko… Osobiście uważam, że na nasz los wpływa raczej suma drobnych rzeczy i zdolność do przeistaczania się. Tak jak z tą cholerną grzywką. Decyzja była prosta, bo jeśli coś mi nie leży, to tego nie robię. Jeśli coś uwiera, likwiduję to. Jeśli uznaję, że książka jest za gruba – skracam. Gdy nudzi mnie historia – to tej książki nie kończę. Nie ma jednej decyzji, która wszystko zmienia, bo czynników jest tak wiele, że wygrasz tylko wtedy, jeśli jesteś elastyczna. Za to za każdym razem, kiedy o czymś decyduję, staram się nie robić niczego wbrew sobie. W perspektywie czasu wychodzi na to, że każda, nawet w tamtym momencie „błędna” decyzja okazuje się trampoliną do czegoś kluczowego. Chodzi o to, że nie potrafimy przewidzieć przyszłości. Mamy wpływ tylko na to, żeby czuć się z sobą dobrze teraz. Reszta jest konsekwencją wyboru. Tytuł „królowa polskiego kryminału” dodaje skrzydeł czy jest ciężarem? To miłe, że kiedyś ktoś tak o mnie mówił. To część historii, do której mam sentyment. Ale dziś konkurencja na rynku jest ogromna, pojawiło się wiele wspaniałych autorek, polskich i zagranicznych. Nie chcę się stawiać ponad nimi, bo każdej z nas przyświeca inna misja. Jak zaczynałam, nagrody, recenzje, rankingi, top listy były dla mnie ważne, bo nie wierzyłam w siebie. Dzisiaj, po latach, jestem „najedzona”. Czytelnicy, którzy wciąż chcą moich nowych książek, dają mi wystarczające doładowanie i tylko to się dla mnie liczy: być czytaną. Wiem, że to może zabrzmi źle, ale na koniec dnia najważniejsze jest dla mnie, czy napisałam świetną scenę. Czasem uda się i dwie. To wszystko. A gdybyś miała napisać książkę totalnie poza gatunkiem, co by to było? I tak zawsze wychodzi kryminalna historia, więc nie wiem, czy to kiedykolwiek nastąpi. Lubię czytać sagi historyczne, więc gdybym miała wyjść poza kryminał, byłaby to opowieść o Polsce widziana oczami małej jednostki, rodu. Jak „Dzikie łabędzie. Trzy córki Chin” Chang Jung – niby historia kobiet, a tak naprawdę historia Chin. Interesuje mnie los kraju nie z perspektywy geopolitycznej czy socjologicznej, tylko losów rodziny. Sama mam ciekawy rodowód i z dystansu potrafię rozpoznać, skąd wynikają moje cechy. Więc jeśli miałabym podjąć jakieś całkiem nowe wyzwanie, to i tak pojawiłyby się tam i miłość, i śmierć. A autobiografia? Planujesz taką? Kiedyś zaprzeczałam, ale czytelniczki coraz częściej mnie o to pytają. Chyba wchodzę w taki etap życia, że czuję się na siłach „dać kopa” motywacyjnego młodym dziewczynom, kobietom po przejściach albo takim, które gdzieś po drodze zgubiły marzenia. Sama w młodości namiętnie czytałam biografie i autobiografie po to, żeby znaleźć swoją ścieżkę. Uważam, że dużo osiągnęłam. I nie przemawia przeze mnie próżność, bo moja droga była wyboista. To, co kiedyś wydawało się dramatyczne, pozwoliło mi wzmocnić samą siebie i zawalczyć o lepsze życie. Wiele razy padałam na kolana, a jednak wstawałam i szłam dalej. Sądzę, że mam czym się podzielić. Z perspektywy czytelnika nie ma nic bardziej inspirującego niż autobiografia ukochanej pisarki. Ostatnio słuchałam autobiografii Anthony’ego Hopkinsa i miałam wrażenie, że nagle poznałam jego energię. Ważne, żeby autobiografia była szczera, nie laurkowa. Jeśli znajdę odwagę, żeby naprawdę szczerze się z sobą zmierzyć – tak jak Hopkins, który przyznaje się do mankamentów, pijaństwa, burd, różnych niechlubnych rzeczy – wtedy ten pomysł będzie miał sens.
Stella McCartney wraca z kolekcją dla H&M. „Nie powinno się wybierać między tym, co wygląda dobrze, a tym, co jest dobrze wykonane”
Stella McCartney pierwszy raz w historii H&M stworzyła drugą kolekcję dla szwedzkiej marki. Jako jedyny polski tytuł mieliśmy możliwość zapytania projektantki o rolę nostalgii w modzie, nieoczywiste połączenia i o to, w jaki sposób stała się pionierką w redefiniowaniu materiałów w przemyśle modowym.
Są powroty, które nie mają w sobie nic z nostalgii – raczej precyzyjnie zaprojektowany moment. Dokładnie taki, jak ponowna współpraca Stella McCartney z H&M, która 20 lat po swojej pierwszej odsłonie wraca jako coś więcej niż tylko „kolekcja”. To opowieść o tym, jak zmieniła się moda – i jak bardzo zmieniła się sama McCartney. Kolekcja będzie dostępna od 7 maja online na hm.com i w wybranych sklepach stacjonarnych H&M w Warszawie: Złote Tarasy i Westfield Arkadia. Bo choć dziś wszyscy mówią o zrównoważonym rozwoju, świadomym projektowaniu i redefiniowaniu materiałów, ona robiła to, zanim stało się to branżowym standardem. W tej kolekcji – balansującej między ostrym krawiectwem a miękką, płynną kobiecością – widać wszystko to, co przez lata budowało jej język: siłę bez agresji, sensualność bez dosłowności i estetykę, która nigdy nie istnieje w oderwaniu od wartości. W rozmowach, które publikujemy poniżej, McCartney wraca do własnych archiwów, ale nie po to, by je odtworzyć. Raczej po to, by zadać sobie (i całej branży) ważniejsze pytanie: co naprawdę zasługuje na powrót? I co dziś znaczy „nowoczesność”, kiedy nie chodzi już tylko o formę, ale też o sposób myślenia o modzie – od projektu po produkcję. To wywiady o intuicji, o odpowiedzialności i o tym, dlaczego w 2026 roku nie powinniśmy już wybierać między tym, co wygląda dobrze, a tym, co jest dobrze zrobione. Aleksandra Jóźwiak: Kolekcja opisywana jest jako „podróż przez twoją historię mody”. Co kierowało procesem selekcji – dlaczego niektóre archiwalne projekty wydały się dziś актуalne, a inne pozostały w przeszłości? Stella McCartney: To było bardzo intuicyjne. Wróciłam do garderoby Stella McCartney i przyjrzałam się rzeczom, które wciąż wydawały się właściwe – tym, które miały w sobie trwałość, które ludzie kochali i które można dziś nosić bez poczucia, że są przestarzałe. Dla mnie chodziło o rzeczy o realnej wartości, które przetrwały próbę czasu. A potem o przeniesienie ich do współczesności – z lepszymi materiałami, większą wiedzą i lepszym procesem produkcji. Niektóre rzeczy zostawia się w przeszłości, bo tam ich miejsce, ale silne projekty zawsze wracają. W kolekcji wyraźnie wyczuwalne jest napięcie między ostrym krawiectwem a płynną zmysłowością – mocną konstrukcją i miękką kobiecością. Czy to twoja definicja współczesnej siły kobiecej? To właściwie zawsze była moja definicja. Zawsze interesowała mnie ta równowaga – między męskim a kobiecym, siłą a miękkością. Projektuję dla kobiet, dla ich realnego życia, i uważam, że współczesna siła polega na umiejętności swobodnego poruszania się między tymi biegunami. To nie jest jednowymiarowe. Chodzi o posiadanie obu tych jakości – bez konieczności wyboru. Współczesna moda często opiera się na nostalgii. W twoim przypadku widzimy odniesienia do końcówki lat 90. i początku 2000., ale reinterpretowane w bardzo świadomy sposób. Jak odróżniasz nostalgię od prawdziwej ewolucji? Dla mnie sama nostalgia nie wystarcza. Ona musi iść do przodu. Tak, są tu odniesienia – te momenty są częścią mojej historii – ale chodzi o ich rozwijanie. O tworzenie ich na nowo, w lepszy sposób, z lepszych materiałów i z większą świadomością. W przeciwnym razie to tylko powtórzenie, a to mnie nie interesuje. Od lat jesteś jedną z najważniejszych postaci redefiniujących materiały w modzie. W tej kolekcji widzimy innowacje, takie jak tkaniny z kukurydzy czy olejów roślinnych z recyklingu. Czy dziś innowacja to wciąż eksperyment – czy już standard, którego powinna trzymać się branża? To absolutnie powinien być standard. Jesteśmy już poza etapem eksperymentów. Rozwiązania istnieją – może nie są idealne, ale są. Pytanie brzmi więc: dlaczego nie są powszechnie stosowane? Dla mnie to po prostu sposób pracy – to nie jest osobna rozmowa, tylko element projektowania. Hasło kampanii „&Stella” mówi o połączeniu – „&Me &You &Now”. Co dziś w modzie najbardziej potrzebuje ponownego połączenia: przeszłość z przyszłością, luksus z dostępnością czy estetyka z odpowiedzialnością? Właściwie wszystko. Ale gdybym miała wybrać, powiedziałabym: estetyka i odpowiedzialność – bo zbyt długo traktowano je jako coś oddzielnego. Nie powinno się iść na kompromis. Nie powinno się wybierać między tym, co wygląda dobrze, a tym, co jest dobrze wykonane. To właśnie to połączenie trzeba naprawić – a gdy to się wydarzy, reszta pójdzie za tym. Ann-Sofie, ta współpraca przypada dokładnie 20 lat po pierwszej kolekcji Stella McCartney x H&M. Co najbardziej zmieniło się w podejściu H&M do kolaboracji projektanckich przez te dwie dekady? Ann-Sofie Johansson: Model współprac H&M od zawsze opierał się na szerzeniu radości i entuzjazmu wobec mody – zastanawiamy się, jak demokratyzować dostęp do świetnego designu i ikonicznych momentów w historii mody. To, że Stella była dopiero drugą projektantką, z którą współpracowaliśmy w 2005 roku, potwierdza tę wizję, ale też nasze zainteresowanie przyszłością mody. Kolaboracje projektanckie zawsze dotyczyły zarówno patrzenia wstecz, jak i wybiegającego w przyszłość – i to się nie zmieniło. Stella jest osobą, która łamie zasady. Nie boi się kwestionować konwencji branży i proponować inspirującej, pełnej nadziei wizji tego, jak można robić rzeczy inaczej – po swojemu. To właśnie przyciągnęło nas do niej 20 lat temu. Czuliśmy, że ma pomysły na przełamanie schematów w branży, szczególnie w kontekście materiałów, i chcieliśmy to wspierać. Jednym z najbardziej satysfakcjonujących aspektów ponownej współpracy jest możliwość spojrzenia na to, jak daleko zaszliśmy – zarówno my, jak i Stella. To, co w 2005 roku wydawało się rewolucyjne – jak bawełna organiczna czy recykling materiałów – dziś jest standardem w wielu działaniach H&M i naszych kolaboracjach, z czego jesteśmy bardzo dumni. Kolekcja łączy silną tożsamość projektantki z demokratycznym podejściem H&M. Jak przełożyć high fashion na coś szeroko dostępnego, nie tracąc jego esencji? Te współprace nigdy nie są kompromisem – wręcz przeciwnie. Wkładamy ogrom pracy w bliską współpracę z zespołami projektantów oraz w staranny dobór materiałów i wykończeń. Tworząc kolekcję, zawsze myślimy o kliencie – o kluczowych elementach garderoby i o ubraniach, które będą służyć przez lata. Chcemy skondensować energię projektanta w kolekcji: jego DNA, aktualną wizję, archiwalne hity i podejście do ubioru. Stella zrobiła to znakomicie. Znajdziemy tu jej klasyczne elementy: oversize’owe koszule, trencze czy precyzyjne krawiectwo. Szczególnie mocna jest oferta akcesoriów – sama linia torebek jest imponująca i ponadczasowa. A dla równowagi pojawiają się też bardziej zabawne, ikoniczne elementy, jak biały T-shirt „Rock Royalty”, będący hołdem dla stylizacji, którą Stella – i Liv Tyler – nosiły na gali Met Gala 1999. To świetne nawiązanie do przeszłości. Bardzo wyjątkowe jest też to, że młodsze pokolenie może poznać historię Stelli w modzie – od pionierskich lat 90. w Chloé, kiedy wniosła londyńską energię do Paryża, po projekty z lat 2000 pod własną marką, gdzie definiowała nowoczesną, niepokorną kobiecość. Ta kolekcja pełna jest elementów „must-have”, które nawiązują do tego dziedzictwa – printów, błysku, koronki. Zrównoważone materiały to jeden z filarów kolekcji – od certyfikowanej wełny po organiczną bawełnę i innowacje z recyklingu. Jak taka kolekcja przekłada się na realny wpływ w skali produkcji H&M? W H&M zawsze myślimy o trwałości i projektowaniu z myślą o funkcji – o tym, jak wydłużyć życie produktów i zapewnić możliwość ich ponownego wykorzystania lub recyklingu. Współpraca ze Stellą to dla nas ogromna radość, ale te idee nie są nowe – są naturalnym rozwinięciem rozmów, które prowadzimy od lat. Od 2010 roku H&M należy do największych użytkowników certyfikowanej bawełny organicznej (m.in. według Textile Exchange) oraz innych materiałów pozyskiwanych w sposób zrównoważony. W 2013 roku jako pierwsza marka tej skali opublikowaliśmy listę dostawców, a od ponad 20 lat publikujemy raporty zrównoważonego rozwoju, wyznaczając standardy transparentności. Regularnie zajmujemy wysokie miejsca w rankingach, takich jak Dow Jones Sustainability Index czy Fashion Revolution Transparency Index. Nasze cele są ambitne: do 2030 roku chcemy, aby 100% materiałów pochodziło z recyklingu lub zrównoważonych źródeł, a do 2040 osiągnąć zerową emisję netto. W 2025 roku ograniczyliśmy emisje gazów cieplarnianych o 41% (własne operacje) i o 34,6% w łańcuchu dostaw względem 2019 roku. 91% materiałów było w 2025 roku zrównoważonych lub z recyklingu (w tym 32% z recyklingu). Równie ważne jest dla nas produkowanie wyłącznie tego, co jesteśmy w stanie sprzedać – nadprodukcja nie ma dziś racji bytu. Nowym elementem tej współpracy jest powołanie Insights Board – platformy łączącej różne głosy branży mody, tworzącej przestrzeń do dyskusji i wymiany idei. Chcemy, aby zrównoważony rozwój był realnym tematem rozmowy – bez lęku czy poczucia przytłoczenia. To inicjatywa, która ma nie tylko stawiać wyzwania nam, ale i całej branży, zachęcając do innowacyjnych rozwiązań i współpracy. Kolekcja jest bardzo kompletna – od krawiectwa po wieczorowe propozycje, denim i akcesoria. Jak pogodzić wyrazisty statement modowy z codziennymi potrzebami klientów? Chodzi przede wszystkim o pełną garderobę – i o połączenie przeszłości z teraźniejszością: Stella kiedyś i Stella dziś. Uwielbiamy, że obok nostalgicznych odniesień pojawiają się uniwersalne elementy budujące szafę, jak koszule czy garnitury. Jest też dużo radości i energii – błysk, glamour. A akcesoria, jak wspominałam, są wyjątkowo mocnym punktem – szczególnie torebki, które można nosić przez lata. Wspomniałaś, że każdy element kolekcji opowiada własną historię. Jaką historię chce dziś opowiadać H&M poprzez takie współprace? Czy nadal chodzi głównie o modę, czy szerzej o styl życia i wartości? Każda współpraca to połączenie mody i wartości – celebracja unikalnej perspektywy projektanta oraz jego wizji stylu, tożsamości i ekspresji. Chcemy, aby każda kolaboracja była inna – jako hołd dla różnorodności idei, które czynią modę tak ekscytującą branżą. Dlatego możemy przechodzić od Karl Lagerfeld do Stelli, przez Versace, Comme des Garçons, Marni, Simone Rocha czy Glenn Martens – i znów wracać do Stelli. Chodzi o celebrację talentu i różnorodności.
4 lekkie książki na wiosnę 2026, które czyta się jednym tchem (i myśli o nich znacznie dłużej)
Nie wszystkie „lekkie” historie są powierzchowne. Te książki wciągają od pierwszych stron, ale zostają w głowie na dłużej. I zdecydowanie rezonują z czytelnikiem.
Chociaż „lekkie” to być może określenie zbyt na wyrost. Te 4 pozycje na pewno czyta się lekko, ale każda z nich pod płaszczykiem z pozoru nieskomplikowanych historii, skrywa głębie i rezonuje z czytelnikiem na wielu płaszczyznach. Jeżeli wiosną planujecie mniej doomscrollingu, oto literackie tytuły, które odwrócą uwagę od ekranu i pozwolą zanurzyć wam się w (nie)zwykłych opowieściach. „Duchy” Dolly Alderton View Burdaffi on the source website Królowa współczesnych romansów, znawczyni milenialsowych serc wróciła z najnowszą powieścią „Duchy”. I jak zawsze nie zawiodła. Tym razem Dolly Alderton wzięła na warsztat jedno z najbardziej aktualnych zjawisk, z którymi mierzą się młodzi dorośli w relacjach, czyli ghosting. W tej książce autorka podejmuje kolejną próbę rozłożenia współczesnych związków na czynniki pierwsze i jako jedna z wielu stara się odpowiedzieć na pytanie: „czy do pełni szczęścia potrzeba jest nam miłość romantyczna”? Czy udało jej się spełnić obietnicę? Warto dodać tę pozycję do wiosennych lektur i przekonać się na własnej skórze. „Beach Read. Wakacyjny romans” Emily Henry View Burdaffi on the source website Nie dajcie zwieść się tytułowi: nie jest przeznaczona wyłącznie na plażę i wcale nie jest lekkim romansidłem. Mimo tego, że „Beach Read…” to faktycznie literatura z serii tych romantycznych, to jest rozrywką, z której można wynieść coś dla siebie. W dodatku to historia, w której wątkach większość czytelników odnajdzie własne doświadczenia: złamane serce, kryzys twórczy, pytanie „co dalej” i brak odpowiedzi, problemy rodzinne, zauroczenie licealną miłością… Książkę autorstwa Emily Henry świetnie się czyta: jej powieść wciąga już od pierwszych stron. „Ogród rozpaczy ziemskich” Beatriz Serrano View Burdaffi on the source website Kolejna powieść, której tytuł niejednoznacznie wskazuje, o czym jest książka. I bardzo dobrze, bo to jedna z historii bez nadmiaru kontekstu. Serrano prowadzi czytelnika przez codzienność młodej kobiety z pozorną lekkością, podszytą jednak czymś znacznie cięższym: pytaniami o sens pracy, relacji i własnych wyborów. To opowieść o współczesnym zmęczeniu, które trudno nazwać, ale łatwo rozpoznać. O mikrodecyzjach, które składają się na całe życie i o tym, jak bardzo można się w nim zagubić, nawet jeśli z zewnątrz wszystko wygląda „w porządku”. „Blisko domu” Michael Magee View Burdaffi on the source website Napisana świetnym językiem, powieść irlandzkiego pisarza to jeden z najlepszych debiutów ostatnich lat. Magee zabiera nas do Belfastu, gdzie śledzimy losy Seána – młodego mężczyzny próbującego odnaleźć się w rzeczywistości naznaczonej klasowymi podziałami, presją społeczną i cieniem przeszłości. To historia o dorastaniu, które nie kończy się w momencie wejścia w dorosłość, tylko trwa – czasem boleśnie – jeszcze długo po nim. „Blisko domu” czyta się szybko, ale zostaje na długo, bo opowiada o czymś bardzo uniwersalnym: potrzebie wyrwania się z miejsca, które nas ukształtowało, i jednoczesnym poczuciu, że nigdy do końca się to nie uda.