Jedyna wnuczka Audrey Hepburn też jest artystką, ale nie poszła w ślady słynnej babci. Jak dzisiaj wygląda i kim jest Emma Ferrer?
Kim jest wnuczka Audrey Hepburn? Emma Ferrer to uznana artystka, która ma również doświadczenie w modelingu. Rok temu jej życie przewróciło się do góry nogami, gdy została laureatką prestiżowej nagrody Nobile Painting Prize.
W tym artykule: Emma Ferrer to jedyna wnuczka Audrey Hepburn. Kim jest? Emma Ferrer kontynuuje pracę swojej babci, Audrey Hepburn Ikona stylu, symbol kobiecości lat 60. XX wieku i legenda popkultury. Audrey Hepburn, która na stałe zapisała się w kartach historii, zdobyła popularność dzięki takim filmom jak “Sabrina” i “Śniadanie u Tiffany’ego”, i oczarowała miliony. Pomimo trudnego dzieciństwa (aktorka wychowywała się bez ojca i pod okupacją hitlerowskich Niemiec), zdobyła serca widzów i wykreowała niezapomniane filmowe postaci. Jej styl do dziś naśladują kobiety na całym świecie, a złożony wizerunek, pełen skrywanych tajemnic, dla wielu pozostaje źródłem niewyczerpanych inspiracji. Z jednej strony potrafiła być dziewczęcą romantyczką, z drugiej uwodzicielską femme fatale. W jej bohaterce ze “Śniadania u Tiffany’ego” zakochali się wszyscy, a słynne sceny i dialogi wciąż są przywoływane. Była profesjonalistką w pracy i uczuciową kobietą w życiu, która dbała o prywatność i rodzinę. Od zgiełku Hollywood uciekała do Szwajcarii, miała dwoje dzieci z różnych małżeństw: Sean Hepburn Ferrer ze związku z Melem Ferrerm (rozwiedli się w 1968 roku) oraz Luca Dotti z małżeństwa z włoskim psychiatrą Andreą Dottim. Emma Ferrer to jedyna wnuczka Audrey Hepburn. Kim jest? Rok po śmierci Audrey Hepburn, która odeszła w 1993 roku w wieku 63 lat z powodu nowotworu jelita grubego, w Szwajcarii urodziła się jej jedyna wnuczka, Emma Ferrer. Dorastała we Włoszech i często podróżowała do Hiszpanii, gdzie czerpała artystyczne inspiracje. Od zawsze wykazywała zainteresowanie malarstwem, dlatego jako 18-latka zapisała się na studia na Akademię Sztuk Pięknych we Florencji i tym samym została jedną z najmłodszych studentek, jakie kiedykolwiek przyjęto na ASP. Po ukończeniu szkoły Ferrer przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie pracowała w galeriach sztuki współczesnej jako kurator i międzynarodowy łącznik artystów. W międzyczasie zaczęła zajmować się również modelingiem. W 2014 roku podpisała kontrakt z międzynarodową agencją modelek Storm, która reprezentowała m.in. Kate Moss i Carę Delevingne. Chociaż ma na koncie sesje do światowych tytułów, w tym do “ELLE” czy “Harper’s Bazaar”, jej serce skłania się w stronę malarstwa, dlatego po kilku latach Emma wróciła do swojego domu we Włoszech, oddając się artystycznej praktyce. Niedawno została również laureatką prestiżowej nagrody Nobile Painting Prize. Emma Ferrer kontynuuje pracę swojej babci, Audrey Hepburn Mimo tego, że Emma Ferrer nie miała okazji poznać swojej słynnej babci, dba o jej dorobek artystyczny i pielęgnuje pamięć o Audrey Hepburn. 30-letnia malarka określa swoją babcię jako “wieczne źródło inspiracji dla mnie i dla reszty świata”. Przy okazji premiery dokumentu o ikonie filmu i stylu “Audrey: More Than An Icon”, która miała miejsce w 2021 roku, jej wnuczka wyznała, że “miała ona pragnienie wielkiej miłości i właśnie za tym goniła”. Emma nie miała okazji poznać Audrey Hepburn, ponieważ urodziła się rok po jej śmierci, ale kontynuuje jej pracę i zgłębia historię życia. Mimo tego, że Ferrer nie poszła w ślady słynnej Audrey i nie została aktorką (chociaż ma za sobą romans z filmem i drugoplanową rolę w thrillerze psychologicznym „The Man In The Attic”), to – podobnie jak jej babcia – angażuje się w pracę charytatywną na rzecz UNICEF-u.
Premierowo na ELLE.pl: Kolekcja Couple Dansant na wiosnę-lato 2026 redefiniuje letni power dressing
Nowa kolekcja Couple Dansant to opowieść o ubraniach lekkich, zmysłowych i świadomych. To właśnie tutaj minimalizm spotyka się z rzemiosłem, a upcycling zyskuje najbardziej pożądane oblicze sezonu.
W centrum kolekcji Couple Dansant są nie tylko ubrania, ale również pełny słońca Kapsztad. W najnowszej kolekcji na wiosnę-lato 2026 staje się pełnoprawnym bohaterem – jego rytm, światło i nasycone kolory budują narrację o lekkości, ruchu i autentyczności. To właśnie w tej scenerii Żaneta Mrowca i Magdalena Lenicka, twórczynie Couple Dansant, postanowiły zaprezentować wiosenno-letnią linię. Marynarki na lato 2026 od Couple Dansant to inwestycja godna it-girls Nowa kolekcja nie rezygnuje z charakterystycznych dla duetu elementów, ale interpretuje je na nowo. Zamiast wyrazistych „statement pieces” pojawiają się bardziej miękkie formy i przemyślane konstrukcje, które balansują między elegancją a codziennością. Ważnym punktem kolekcji pozostaje marynarka, tym razem w letniej, lnianej odsłonie. Lekka, oddychająca, ale wciąż precyzyjnie skrojona, redefiniuje klasyczny power dressing. Model Vivienne z odkrytymi plecami jest jednym z najmocniejszych akcentów – z przodu zachowuje architektoniczną konstrukcję, z tyłu zaskakuje zmysłowością. To projekt, który naturalnie przechodzi z dnia w wieczór, wpisując się w duszne tempo letnich miesięcy. Ważną rolę odgrywają detale. Ręczne przeszycia, subtelne wykończenia i materiały wysokiej jakości budują wartość projektów, które – choć wizualnie lekkie – są efektem precyzyjnej pracy. W tym kontekście wyróżnia się szal Harper z lamb shearlingu, dostępny w wiosennych odcieniach. To dodatek, który wprowadza kontrast i fakturę, a jednocześnie zachowuje charakterystyczny dla marki statement. Kolekcja została zaprojektowana modułowo – jej elementy można swobodnie łączyć, tworząc garderobę na cały sezon. To nie jest zestaw pojedynczych sylwetek, ale przemyślany system, który odpowiada na potrzeby współczesnego stylu życia. Couple Dansant – tworzone przez Żanetę i Magdę – konsekwentnie rozwija swoją filozofię odpowiedzialnej mody. Upcycling, lokalna produkcja i praca na materiałach najwyższej jakości nie są tu dodatkiem, ale fundamentem. W centrum pozostaje idea wydłużania życia ubrań, które zdecydowanie wykracza poza jeden sezon. Credits: Fotografia: Moïse Youmba (@moiseymb) Modelka: Sabrina Morreno (@sabrinamorreno) Stylizacja: Żaneta Mrowca (@zanetamrowca) & Gina Rae Bennett (@ginaraebennett) Produkcja: Magdalena Lenicka (@magdalenalenicka)
Katarzyna Bonda: „Czasem odnajduję siebie w sprawcach, ofiarach, postaciach z pogranicza" [WYWIAD]
„Czasami trzeba zrzucić skórę, to odświeżające” – mówi królowa polskiego kryminału, Katarzyna Bonda. Mnie opowiada nie tylko o nowej, wstrząsającej książce opartej na prawdziwej historii, lecz także metodzie pracy i życiowych zmianach.
Dlaczego tak bardzo lubimy się bać? KATARZYNA BONDA: Raczej chcemy zrozumieć... I dotyczy to nie tyle książek, ile wszystkich historii, które nas pochłaniają. W tej chwili najpopularniejsze są seriale bazujące na dokumentach, aktach, sprawach z życia. Jest też mnóstwo opowieści, które dokonują wiwisekcji umysłu morderców, takich jak Jeffrey Dahmer, Ted Bundy i inne „potwory”. Kiedyś nie było takiego dostępu do informacji, które pozwoliłyby wejść bardzo głęboko. A człowiek jest tak skonstruowany, że przestaje się bać, kiedy zaczyna rozumieć. Każdy ma też swoją ciemną stronę, którą najchętniej zgłębialibyśmy przez osoby trzecie, byle tylko nie dotyczyły nas bezpośrednio. Ale jest jeszcze jedna rzecz, mówię to w momencie, kiedy na świecie dzieją się poważne konflikty wojenne, a dotąd przez lata żyliśmy w gruncie rzeczy w miarę spokojnych czasach. Nie było takiego doładowania adrenalinowego, poczucia zagrożenia. I wówczas, żeby człowiek mógł zachować balans psychiczny, o wiele częściej niż dziś sięgał po kryminały. W przypadku kryminału możemy mówić też o gimnastyce umysłowej: jest przecież zagadka, w której ćwiczymy zdolności intelektualne. Czysta rozrywka. Czy ten strach w literaturze oraz serialach, filmach, podcastach kryminalnych, które są dziś jednymi z najpopularniejszych formatów, to bardziej trening przetrwania, czy oswajanie własnych ciemnych myśli? Myślę, że przede wszystkim chcemy pojąć, gdzie leży źródło zła, skąd się ono bierze. Jak się przed nim ustrzec? Wiele z opowieści porusza temat tego, jak człowiek staje się ofiarą. A przecież nikt z nas nie chce być ofiarą, chcemy się przed tym ratować. Zrozumienie modus operandi sprawcy, całej mechaniki zła, pozwala wejść głębiej w tę przestrzeń i przeżyć ją bezpiecznie. Siedzisz w fotelu, w łóżku, jedziesz pociągiem, słuchasz audiobooka albo podcastu, oglądasz serial na Netfliksie – jesteś bezpieczna, a jednocześnie wyzwalasz ekstremalne emocje. Potrzebujemy przerabiać swoje cienie. Mamy możliwość wejścia w przestrzeń tych ludzi i przeżywać ich opowieść, nie swoją. Czytelnik nie zawsze identyfikuje się z Hubertem Meyerem czy Leną Silewicz, moimi „wojownikami o dobro” (bohaterowie różnych serii kryminalnych Katarzyny Bondy – przyp. red.). Czasem odnajduję siebie w sprawcach, ofiarach, postaciach z pogranicza. Oczywiście większość z nas, na szczęście, nie przeżyje kryminalnych historii. Za to niemal wszyscy doświadczamy rozstania, problemów w pracy, upokorzeń, oszustw, kłamstw albo „złamanego hartu ducha”. I wtedy poznajemy bohatera, który ma gorzej, a jednak potrafi wyjść z bagna. Może to dać siłę, być w pewnym sensie terapeutyczne. Wiele czytelniczek, młodych dziewczyn, które przychodzą na targi czy spotkania, mówi mi, że „Polskie morderczynie”, „Krew w piach” czy „Zbrodnia niedoskonała” to ich ulubione książki, bo dzięki nim są silniejsze. Ciekawy paradoks, ale za wsze mnie to porusza. W Twojej najnowszej powieści „Dom Bestii” bierzesz na warsztat historię inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami – jedną z najbardziej wstrząsających spraw w historii polskiej kryminalistyki. W jej centrum jest Norbert: ubogi chłopak, mieszkający na plebanii, który z ofiary staje się oprawcą. Czy pisząc tę książkę, bardziej interesowała Cię sama zbrodnia, czy bohater i moment, w którym człowiek z ofiary zmienia się w kata? W centrum zainteresowania stawiam zawsze człowieka i jego historię. Zbrodnia jest tylko skutkiem procesu, który miał miejsce wcześniej. Najbardziej przerażające było dla mnie w tym wypadku przeistoczenie się ofiary w bestię. Na początku, gdy czytałam akta – a tomów było ponad 140 – współczułam sprawcy, co jest zaskakujące, zważywszy na bestialstwo, jakiego dokonał. Ta litość dla niego była czymś nieoczekiwanym. Mam poczucie pewnego odwrażliwienia po tylu latach czytania akt, zupełnie jak chirurg, który wchodzi na blok operacyjny. A w tym wypadku miałam ciarki na plecach i wiedziałam, że to będzie książka o przemianie ofiary w potwora. Bardzo rzadko w tego typu sprawach widać wyraźnie taką transformację. To odkrycie było dla mnie inspirujące i przerażające. Lubię ten stan, bo to znaczy, że emocje będą świeże i że mogę pokazać czytelnikowi coś, czego sama nie rozumiem. To był seryjny sprawca – jeden z ostatnich skazanych na dożywocie przez warszawski sąd. Mimo że nie znaleziono ciał, zabił cztery osoby. Kiedy czytałam akta, zrozumiałam, że do tego, by stworzyć socjopatę, przyczyniły się jego późniejsze ofiary. Człowiek tak długo bywa dręczony, że w końcu gniew i nienawiść w nim gromadzone zwyciężają, tworząc bezdusznego mordercę. U wielu sprawców, także tych najsłynniejszych, jak wspomniani Bundy czy Dahmer, w tle pojawia się wcześniejsze doświadczenie bycia gnębionym. Dzięki temu perfekcyjnie rozpoznają swoje ofiary. Łączy ich dojmujące uczucie lęku. W książce uderza motyw budowania bezpieczeństwa przez destrukcję. Norbert wierzy, że zabijając, chroni swoją rodzinę. Można odczytać to jako współczesną metaforę: obsesję kontroli, potrzebę perfekcyjnego wizerunku, lęk przed utratą statusu, pieniędzy, miłości. Norbert stara się za wszelką cenę chronić swój dom. Mordując, siejąc zło, „czyści” system wokół siebie i stwarza iluzoryczny raj, w którym sam jest Bogiem. Sprawuje całkowitą kontrolę nad rzeczywistością, bo tak wiele razy sam był ofiarą. Książka jest wejściem w totalne piekło, przestrzenią, do której nie chcemy zaglądać. Pisząc ją, dwa razy się rozchorowałam. Po raz pierwszy przy czytaniu akt, jakby te emocje weszły w ciało, nie mogłam ich unieść. Drugi raz w trakcie pisania, a trwało to długo, bo od momentu znalezienia historii do wydania minął rok i trzy miesiące. Od czasu „Okularnika” i „Czerwonego Pająka” nie pracowałam tak długo nad książką. A mimo to byłam pewna, że trzeba to zrobić. Jak sobie z tym radzisz? Jak się chronisz, kiedy masz do czynienia z tak obciążającym materiałem? To moja misja, więc mam siłę, żeby wszystko dźwignąć. Oczywiście w większości przypadków, gdy piszę kryminał z głowy, jest to czysta rozrywka. Teraz np. odpoczywam, pisząc następną część Leny. Tym, czym się zatrułam, tym się leczę. To jedyna droga. Książka powinna mieć jak najwyższą stawkę. Biorę na warsztat historie mocne, straszliwe, takie, które coś mówią o nas, o świecie i podnoszą świadomość. Przy pisaniu „Domu Bestii” trudniejsza była świadomość cierpienia czy odpowiedzialność za to, jak historię opowiesz? Chciałam opowiedzieć ją tak, jak przebiegała. I w tym wypadku nie zastanawiałam się nad misyjnością projektu. Ostatni rok miał być dla Ciebie rokiem totalnej transformacji. Co się zmieniło – twórczo, duchowo, prywatnie? Wszystkie te elementy się łączą. Przez ostatni rok zmieniłam sposób pracy i postrzegania opowieści przez jej pryzmat. Autor powinien raz na jakiś czas zrobić update systemu i wziąć pod uwagę, jak zmienia się świat. Kiedyś np. trzeba było dużo wyjaśniać. Nie istniały podcasty kryminalne, książki ekspertów. Dziś czytelnik to wszystko ma i nie potrzebuje już dodatkowych informacji, lecz przeżywania, przepracowania. W związku z tym moje książki są dziś trzy razy krótsze niż kiedyś. I to przyszło samo. Potem zaczęłam zmieniać się ja. Przestałam się dobrze czuć w moich sukienkach. Przyciemniłam włosy. Obcięłam grzywkę. Ludzie widzieli mnie przez blond zaczes, czerwoną szminkę na ustach plus sukienkę. Gdy pozbywałam się tych atrybutów, wielu mówiło wprost, że im się to nie podoba, że „mnie w tym nie ma”. Nawet bliskie osoby ostrzegały: „Przestaną cię kojarzyć, czytać”. Wątpię, żeby czytelnicy porzucili mnie przez grzywkę, bo w końcu liczy się opowieść, a nie to, jak wyglądam. Ten proces ruszył bezpowrotnie i nie mieszczę się już w ikonie, którą budowałam przez lata. Zewnętrzna przemiana jest skutkiem zmian w głowie, w sercu. Stara Bonda jest już nieaktualna, a liczy się tylko to, co szczere i autentyczne. Raz na jakiś czas trzeba zrzucić starą skórę, choć czasami to bolesne, ale odświeżające. Według Ciebie kształtujemy drogę małymi decyzjami, a nie wielkimi kulminacjami. Gdybyś miała wskazać jedną małą decyzję, która najbardziej wpłynęła na Twoje życie, co by to było? Nie ma w życiu żadnych wielkich decyzji. Oczywiście lubimy gloryfikować pewne etapy: wybór studiów, przeprowadzka, związek, dziecko… Osobiście uważam, że na nasz los wpływa raczej suma drobnych rzeczy i zdolność do przeistaczania się. Tak jak z tą cholerną grzywką. Decyzja była prosta, bo jeśli coś mi nie leży, to tego nie robię. Jeśli coś uwiera, likwiduję to. Jeśli uznaję, że książka jest za gruba – skracam. Gdy nudzi mnie historia – to tej książki nie kończę. Nie ma jednej decyzji, która wszystko zmienia, bo czynników jest tak wiele, że wygrasz tylko wtedy, jeśli jesteś elastyczna. Za to za każdym razem, kiedy o czymś decyduję, staram się nie robić niczego wbrew sobie. W perspektywie czasu wychodzi na to, że każda, nawet w tamtym momencie „błędna” decyzja okazuje się trampoliną do czegoś kluczowego. Chodzi o to, że nie potrafimy przewidzieć przyszłości. Mamy wpływ tylko na to, żeby czuć się z sobą dobrze teraz. Reszta jest konsekwencją wyboru. Tytuł „królowa polskiego kryminału” dodaje skrzydeł czy jest ciężarem? To miłe, że kiedyś ktoś tak o mnie mówił. To część historii, do której mam sentyment. Ale dziś konkurencja na rynku jest ogromna, pojawiło się wiele wspaniałych autorek, polskich i zagranicznych. Nie chcę się stawiać ponad nimi, bo każdej z nas przyświeca inna misja. Jak zaczynałam, nagrody, recenzje, rankingi, top listy były dla mnie ważne, bo nie wierzyłam w siebie. Dzisiaj, po latach, jestem „najedzona”. Czytelnicy, którzy wciąż chcą moich nowych książek, dają mi wystarczające doładowanie i tylko to się dla mnie liczy: być czytaną. Wiem, że to może zabrzmi źle, ale na koniec dnia najważniejsze jest dla mnie, czy napisałam świetną scenę. Czasem uda się i dwie. To wszystko. A gdybyś miała napisać książkę totalnie poza gatunkiem, co by to było? I tak zawsze wychodzi kryminalna historia, więc nie wiem, czy to kiedykolwiek nastąpi. Lubię czytać sagi historyczne, więc gdybym miała wyjść poza kryminał, byłaby to opowieść o Polsce widziana oczami małej jednostki, rodu. Jak „Dzikie łabędzie. Trzy córki Chin” Chang Jung – niby historia kobiet, a tak naprawdę historia Chin. Interesuje mnie los kraju nie z perspektywy geopolitycznej czy socjologicznej, tylko losów rodziny. Sama mam ciekawy rodowód i z dystansu potrafię rozpoznać, skąd wynikają moje cechy. Więc jeśli miałabym podjąć jakieś całkiem nowe wyzwanie, to i tak pojawiłyby się tam i miłość, i śmierć. A autobiografia? Planujesz taką? Kiedyś zaprzeczałam, ale czytelniczki coraz częściej mnie o to pytają. Chyba wchodzę w taki etap życia, że czuję się na siłach „dać kopa” motywacyjnego młodym dziewczynom, kobietom po przejściach albo takim, które gdzieś po drodze zgubiły marzenia. Sama w młodości namiętnie czytałam biografie i autobiografie po to, żeby znaleźć swoją ścieżkę. Uważam, że dużo osiągnęłam. I nie przemawia przeze mnie próżność, bo moja droga była wyboista. To, co kiedyś wydawało się dramatyczne, pozwoliło mi wzmocnić samą siebie i zawalczyć o lepsze życie. Wiele razy padałam na kolana, a jednak wstawałam i szłam dalej. Sądzę, że mam czym się podzielić. Z perspektywy czytelnika nie ma nic bardziej inspirującego niż autobiografia ukochanej pisarki. Ostatnio słuchałam autobiografii Anthony’ego Hopkinsa i miałam wrażenie, że nagle poznałam jego energię. Ważne, żeby autobiografia była szczera, nie laurkowa. Jeśli znajdę odwagę, żeby naprawdę szczerze się z sobą zmierzyć – tak jak Hopkins, który przyznaje się do mankamentów, pijaństwa, burd, różnych niechlubnych rzeczy – wtedy ten pomysł będzie miał sens.
Stella McCartney wraca z kolekcją dla H&M. „Nie powinno się wybierać między tym, co wygląda dobrze, a tym, co jest dobrze wykonane”
Stella McCartney pierwszy raz w historii H&M stworzyła drugą kolekcję dla szwedzkiej marki. Jako jedyny polski tytuł mieliśmy możliwość zapytania projektantki o rolę nostalgii w modzie, nieoczywiste połączenia i o to, w jaki sposób stała się pionierką w redefiniowaniu materiałów w przemyśle modowym.
Są powroty, które nie mają w sobie nic z nostalgii – raczej precyzyjnie zaprojektowany moment. Dokładnie taki, jak ponowna współpraca Stella McCartney z H&M, która 20 lat po swojej pierwszej odsłonie wraca jako coś więcej niż tylko „kolekcja”. To opowieść o tym, jak zmieniła się moda – i jak bardzo zmieniła się sama McCartney. Kolekcja będzie dostępna od 7 maja online na hm.com i w wybranych sklepach stacjonarnych H&M w Warszawie: Złote Tarasy i Westfield Arkadia. Bo choć dziś wszyscy mówią o zrównoważonym rozwoju, świadomym projektowaniu i redefiniowaniu materiałów, ona robiła to, zanim stało się to branżowym standardem. W tej kolekcji – balansującej między ostrym krawiectwem a miękką, płynną kobiecością – widać wszystko to, co przez lata budowało jej język: siłę bez agresji, sensualność bez dosłowności i estetykę, która nigdy nie istnieje w oderwaniu od wartości. W rozmowach, które publikujemy poniżej, McCartney wraca do własnych archiwów, ale nie po to, by je odtworzyć. Raczej po to, by zadać sobie (i całej branży) ważniejsze pytanie: co naprawdę zasługuje na powrót? I co dziś znaczy „nowoczesność”, kiedy nie chodzi już tylko o formę, ale też o sposób myślenia o modzie – od projektu po produkcję. To wywiady o intuicji, o odpowiedzialności i o tym, dlaczego w 2026 roku nie powinniśmy już wybierać między tym, co wygląda dobrze, a tym, co jest dobrze zrobione. Aleksandra Jóźwiak: Kolekcja opisywana jest jako „podróż przez twoją historię mody”. Co kierowało procesem selekcji – dlaczego niektóre archiwalne projekty wydały się dziś актуalne, a inne pozostały w przeszłości? Stella McCartney: To było bardzo intuicyjne. Wróciłam do garderoby Stella McCartney i przyjrzałam się rzeczom, które wciąż wydawały się właściwe – tym, które miały w sobie trwałość, które ludzie kochali i które można dziś nosić bez poczucia, że są przestarzałe. Dla mnie chodziło o rzeczy o realnej wartości, które przetrwały próbę czasu. A potem o przeniesienie ich do współczesności – z lepszymi materiałami, większą wiedzą i lepszym procesem produkcji. Niektóre rzeczy zostawia się w przeszłości, bo tam ich miejsce, ale silne projekty zawsze wracają. W kolekcji wyraźnie wyczuwalne jest napięcie między ostrym krawiectwem a płynną zmysłowością – mocną konstrukcją i miękką kobiecością. Czy to twoja definicja współczesnej siły kobiecej? To właściwie zawsze była moja definicja. Zawsze interesowała mnie ta równowaga – między męskim a kobiecym, siłą a miękkością. Projektuję dla kobiet, dla ich realnego życia, i uważam, że współczesna siła polega na umiejętności swobodnego poruszania się między tymi biegunami. To nie jest jednowymiarowe. Chodzi o posiadanie obu tych jakości – bez konieczności wyboru. Współczesna moda często opiera się na nostalgii. W twoim przypadku widzimy odniesienia do końcówki lat 90. i początku 2000., ale reinterpretowane w bardzo świadomy sposób. Jak odróżniasz nostalgię od prawdziwej ewolucji? Dla mnie sama nostalgia nie wystarcza. Ona musi iść do przodu. Tak, są tu odniesienia – te momenty są częścią mojej historii – ale chodzi o ich rozwijanie. O tworzenie ich na nowo, w lepszy sposób, z lepszych materiałów i z większą świadomością. W przeciwnym razie to tylko powtórzenie, a to mnie nie interesuje. Od lat jesteś jedną z najważniejszych postaci redefiniujących materiały w modzie. W tej kolekcji widzimy innowacje, takie jak tkaniny z kukurydzy czy olejów roślinnych z recyklingu. Czy dziś innowacja to wciąż eksperyment – czy już standard, którego powinna trzymać się branża? To absolutnie powinien być standard. Jesteśmy już poza etapem eksperymentów. Rozwiązania istnieją – może nie są idealne, ale są. Pytanie brzmi więc: dlaczego nie są powszechnie stosowane? Dla mnie to po prostu sposób pracy – to nie jest osobna rozmowa, tylko element projektowania. Hasło kampanii „&Stella” mówi o połączeniu – „&Me &You &Now”. Co dziś w modzie najbardziej potrzebuje ponownego połączenia: przeszłość z przyszłością, luksus z dostępnością czy estetyka z odpowiedzialnością? Właściwie wszystko. Ale gdybym miała wybrać, powiedziałabym: estetyka i odpowiedzialność – bo zbyt długo traktowano je jako coś oddzielnego. Nie powinno się iść na kompromis. Nie powinno się wybierać między tym, co wygląda dobrze, a tym, co jest dobrze wykonane. To właśnie to połączenie trzeba naprawić – a gdy to się wydarzy, reszta pójdzie za tym. Ann-Sofie, ta współpraca przypada dokładnie 20 lat po pierwszej kolekcji Stella McCartney x H&M. Co najbardziej zmieniło się w podejściu H&M do kolaboracji projektanckich przez te dwie dekady? Ann-Sofie Johansson: Model współprac H&M od zawsze opierał się na szerzeniu radości i entuzjazmu wobec mody – zastanawiamy się, jak demokratyzować dostęp do świetnego designu i ikonicznych momentów w historii mody. To, że Stella była dopiero drugą projektantką, z którą współpracowaliśmy w 2005 roku, potwierdza tę wizję, ale też nasze zainteresowanie przyszłością mody. Kolaboracje projektanckie zawsze dotyczyły zarówno patrzenia wstecz, jak i wybiegającego w przyszłość – i to się nie zmieniło. Stella jest osobą, która łamie zasady. Nie boi się kwestionować konwencji branży i proponować inspirującej, pełnej nadziei wizji tego, jak można robić rzeczy inaczej – po swojemu. To właśnie przyciągnęło nas do niej 20 lat temu. Czuliśmy, że ma pomysły na przełamanie schematów w branży, szczególnie w kontekście materiałów, i chcieliśmy to wspierać. Jednym z najbardziej satysfakcjonujących aspektów ponownej współpracy jest możliwość spojrzenia na to, jak daleko zaszliśmy – zarówno my, jak i Stella. To, co w 2005 roku wydawało się rewolucyjne – jak bawełna organiczna czy recykling materiałów – dziś jest standardem w wielu działaniach H&M i naszych kolaboracjach, z czego jesteśmy bardzo dumni. Kolekcja łączy silną tożsamość projektantki z demokratycznym podejściem H&M. Jak przełożyć high fashion na coś szeroko dostępnego, nie tracąc jego esencji? Te współprace nigdy nie są kompromisem – wręcz przeciwnie. Wkładamy ogrom pracy w bliską współpracę z zespołami projektantów oraz w staranny dobór materiałów i wykończeń. Tworząc kolekcję, zawsze myślimy o kliencie – o kluczowych elementach garderoby i o ubraniach, które będą służyć przez lata. Chcemy skondensować energię projektanta w kolekcji: jego DNA, aktualną wizję, archiwalne hity i podejście do ubioru. Stella zrobiła to znakomicie. Znajdziemy tu jej klasyczne elementy: oversize’owe koszule, trencze czy precyzyjne krawiectwo. Szczególnie mocna jest oferta akcesoriów – sama linia torebek jest imponująca i ponadczasowa. A dla równowagi pojawiają się też bardziej zabawne, ikoniczne elementy, jak biały T-shirt „Rock Royalty”, będący hołdem dla stylizacji, którą Stella – i Liv Tyler – nosiły na gali Met Gala 1999. To świetne nawiązanie do przeszłości. Bardzo wyjątkowe jest też to, że młodsze pokolenie może poznać historię Stelli w modzie – od pionierskich lat 90. w Chloé, kiedy wniosła londyńską energię do Paryża, po projekty z lat 2000 pod własną marką, gdzie definiowała nowoczesną, niepokorną kobiecość. Ta kolekcja pełna jest elementów „must-have”, które nawiązują do tego dziedzictwa – printów, błysku, koronki. Zrównoważone materiały to jeden z filarów kolekcji – od certyfikowanej wełny po organiczną bawełnę i innowacje z recyklingu. Jak taka kolekcja przekłada się na realny wpływ w skali produkcji H&M? W H&M zawsze myślimy o trwałości i projektowaniu z myślą o funkcji – o tym, jak wydłużyć życie produktów i zapewnić możliwość ich ponownego wykorzystania lub recyklingu. Współpraca ze Stellą to dla nas ogromna radość, ale te idee nie są nowe – są naturalnym rozwinięciem rozmów, które prowadzimy od lat. Od 2010 roku H&M należy do największych użytkowników certyfikowanej bawełny organicznej (m.in. według Textile Exchange) oraz innych materiałów pozyskiwanych w sposób zrównoważony. W 2013 roku jako pierwsza marka tej skali opublikowaliśmy listę dostawców, a od ponad 20 lat publikujemy raporty zrównoważonego rozwoju, wyznaczając standardy transparentności. Regularnie zajmujemy wysokie miejsca w rankingach, takich jak Dow Jones Sustainability Index czy Fashion Revolution Transparency Index. Nasze cele są ambitne: do 2030 roku chcemy, aby 100% materiałów pochodziło z recyklingu lub zrównoważonych źródeł, a do 2040 osiągnąć zerową emisję netto. W 2025 roku ograniczyliśmy emisje gazów cieplarnianych o 41% (własne operacje) i o 34,6% w łańcuchu dostaw względem 2019 roku. 91% materiałów było w 2025 roku zrównoważonych lub z recyklingu (w tym 32% z recyklingu). Równie ważne jest dla nas produkowanie wyłącznie tego, co jesteśmy w stanie sprzedać – nadprodukcja nie ma dziś racji bytu. Nowym elementem tej współpracy jest powołanie Insights Board – platformy łączącej różne głosy branży mody, tworzącej przestrzeń do dyskusji i wymiany idei. Chcemy, aby zrównoważony rozwój był realnym tematem rozmowy – bez lęku czy poczucia przytłoczenia. To inicjatywa, która ma nie tylko stawiać wyzwania nam, ale i całej branży, zachęcając do innowacyjnych rozwiązań i współpracy. Kolekcja jest bardzo kompletna – od krawiectwa po wieczorowe propozycje, denim i akcesoria. Jak pogodzić wyrazisty statement modowy z codziennymi potrzebami klientów? Chodzi przede wszystkim o pełną garderobę – i o połączenie przeszłości z teraźniejszością: Stella kiedyś i Stella dziś. Uwielbiamy, że obok nostalgicznych odniesień pojawiają się uniwersalne elementy budujące szafę, jak koszule czy garnitury. Jest też dużo radości i energii – błysk, glamour. A akcesoria, jak wspominałam, są wyjątkowo mocnym punktem – szczególnie torebki, które można nosić przez lata. Wspomniałaś, że każdy element kolekcji opowiada własną historię. Jaką historię chce dziś opowiadać H&M poprzez takie współprace? Czy nadal chodzi głównie o modę, czy szerzej o styl życia i wartości? Każda współpraca to połączenie mody i wartości – celebracja unikalnej perspektywy projektanta oraz jego wizji stylu, tożsamości i ekspresji. Chcemy, aby każda kolaboracja była inna – jako hołd dla różnorodności idei, które czynią modę tak ekscytującą branżą. Dlatego możemy przechodzić od Karl Lagerfeld do Stelli, przez Versace, Comme des Garçons, Marni, Simone Rocha czy Glenn Martens – i znów wracać do Stelli. Chodzi o celebrację talentu i różnorodności.
4 lekkie książki na wiosnę 2026, które czyta się jednym tchem (i myśli o nich znacznie dłużej)
Nie wszystkie „lekkie” historie są powierzchowne. Te książki wciągają od pierwszych stron, ale zostają w głowie na dłużej. I zdecydowanie rezonują z czytelnikiem.
Chociaż „lekkie” to być może określenie zbyt na wyrost. Te 4 pozycje na pewno czyta się lekko, ale każda z nich pod płaszczykiem z pozoru nieskomplikowanych historii, skrywa głębie i rezonuje z czytelnikiem na wielu płaszczyznach. Jeżeli wiosną planujecie mniej doomscrollingu, oto literackie tytuły, które odwrócą uwagę od ekranu i pozwolą zanurzyć wam się w (nie)zwykłych opowieściach. „Duchy” Dolly Alderton View Burdaffi on the source website Królowa współczesnych romansów, znawczyni milenialsowych serc wróciła z najnowszą powieścią „Duchy”. I jak zawsze nie zawiodła. Tym razem Dolly Alderton wzięła na warsztat jedno z najbardziej aktualnych zjawisk, z którymi mierzą się młodzi dorośli w relacjach, czyli ghosting. W tej książce autorka podejmuje kolejną próbę rozłożenia współczesnych związków na czynniki pierwsze i jako jedna z wielu stara się odpowiedzieć na pytanie: „czy do pełni szczęścia potrzeba jest nam miłość romantyczna”? Czy udało jej się spełnić obietnicę? Warto dodać tę pozycję do wiosennych lektur i przekonać się na własnej skórze. „Beach Read. Wakacyjny romans” Emily Henry View Burdaffi on the source website Nie dajcie zwieść się tytułowi: nie jest przeznaczona wyłącznie na plażę i wcale nie jest lekkim romansidłem. Mimo tego, że „Beach Read…” to faktycznie literatura z serii tych romantycznych, to jest rozrywką, z której można wynieść coś dla siebie. W dodatku to historia, w której wątkach większość czytelników odnajdzie własne doświadczenia: złamane serce, kryzys twórczy, pytanie „co dalej” i brak odpowiedzi, problemy rodzinne, zauroczenie licealną miłością… Książkę autorstwa Emily Henry świetnie się czyta: jej powieść wciąga już od pierwszych stron. „Ogród rozpaczy ziemskich” Beatriz Serrano View Burdaffi on the source website Kolejna powieść, której tytuł niejednoznacznie wskazuje, o czym jest książka. I bardzo dobrze, bo to jedna z historii bez nadmiaru kontekstu. Serrano prowadzi czytelnika przez codzienność młodej kobiety z pozorną lekkością, podszytą jednak czymś znacznie cięższym: pytaniami o sens pracy, relacji i własnych wyborów. To opowieść o współczesnym zmęczeniu, które trudno nazwać, ale łatwo rozpoznać. O mikrodecyzjach, które składają się na całe życie i o tym, jak bardzo można się w nim zagubić, nawet jeśli z zewnątrz wszystko wygląda „w porządku”. „Blisko domu” Michael Magee View Burdaffi on the source website Napisana świetnym językiem, powieść irlandzkiego pisarza to jeden z najlepszych debiutów ostatnich lat. Magee zabiera nas do Belfastu, gdzie śledzimy losy Seána – młodego mężczyzny próbującego odnaleźć się w rzeczywistości naznaczonej klasowymi podziałami, presją społeczną i cieniem przeszłości. To historia o dorastaniu, które nie kończy się w momencie wejścia w dorosłość, tylko trwa – czasem boleśnie – jeszcze długo po nim. „Blisko domu” czyta się szybko, ale zostaje na długo, bo opowiada o czymś bardzo uniwersalnym: potrzebie wyrwania się z miejsca, które nas ukształtowało, i jednoczesnym poczuciu, że nigdy do końca się to nie uda.
Oscary 2026: wyniki. Kto wygrał? Oto lista zwycięzców [NA ŻYWO]
Za nami 98. ceremonia wręczenia nagród Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej. Oto lista tytułów oraz twórców, którzy zdobyli najważniejsze statuetki filmowe.
Najważniejsza noc w świecie kina dobiegła. W Los Angeles rozdawano Oscary 2026 – nagrody, które co roku wyznaczają kierunek dla światowej kinematografii i decydują o tym, które filmy przejdą do historii. Wśród zwycięzców znalazły się zarówno wielkie hollywoodzkie produkcje, jak i autorskie, festiwalowe tytuły, które w ostatnich miesiącach elektryzowały krytyków. Oscary 2026 wyniki Wiemy już, że statuetkę dla Najlepszej aktorki drugoplanowej zdobyła Amy Madigan za rolę w filmie „Zniknięcia”, natomiast Sean Penn zdobył Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego za „Jedną bitwę po drugiej”. Nagrodę za najlepszy scenariusz oryginalny otrzymał Ryan Coogler za „Grzeszników”, a Paul Thomas Anderson został wyróżniony Oscarem za scenariusz adaptowany do filmu „Jedna bitwa po drugiej”. Akademia zdecydowała się również na rzadkie rozwiązanie w kategorii najlepszy film krótkometrażowy – statuetkę przyznano ex aequo dwóm produkcjom: „The Singers” oraz „Dwie osoby wymieniające się śliną”. Najlepszym filmem międzynarodowym została norweska „Wartość sentymentalna” w reżyserii Joachima Triera, która już od miesięcy była jednym z najczęściej komentowanych tytułów sezonu nagród. W kategoriach aktorskich statuetki powędrowały do Jessie Buckley za poruszającą rolę w filmie „Hamnet” (najlepsza aktorka pierwszoplanowa) oraz do Michaela B. Jordana, nagrodzonego za występ w filmie „Grzesznicy”. Oscara za najlepszą reżyserię otrzymał Paul Thomas Anderson za film „Jedna bitwa po drugiej” – i to właśnie ta produkcja okazała się największym zwycięzcą wieczoru, zdobywając również statuetkę w najważniejszej kategorii, czyli najlepszego filmu. Poniżej publikujemy pełną listę zwycięzców Oscarów 2026. Oscary 2026 lista zwycięzców Najlepszy film: „Frankenstein” „Hamnet” „Tajny agent” „Wartość sentymentalna” „Grzesznicy” „Bugonia” „Wielki Marty” „Jedna bitwa po drugiej” „Sny o pociągach” „F1: Film” Reżyseria: Paul Thomas Anderson – „Jedna bitwa po drugiej” Ryan Coogler – „Grzesznicy” Josh Safdie – „Wielki Marty” Joachim Trier – „Wartość sentymentalna” Chloé Zhao – „Hamnet” Aktorka pierwszoplanowa: Jessie Buckley – „Hamnet” Rose Byrne – „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” Renate Reinsve – „Wartość sentymentalna” Emma Stone – „Bugonia” Kate Hudson – „Song Song Blue” Aktor pierwszoplanowy: Timothée Chalamet – „Wielki Marty” Leonardo DiCaprio – „Jedna bitwa po drugiej” Ethan Hawke – „Blue Moon” Michael B. Jordan – „Grzesznicy” Wagner Moura – „Tajny agent” Aktorka drugoplanowa: Amy Madigan – „Zniknięcia” Elle Fanning – „Wartość sentymentalna” Inga Ibsdotter Lilleaas – „Wartość sentymentalna” Wunmi Mosaku – „Grzesznicy” Teyana Taylor – „Jedna bitwa po drugiej” Aktor drugoplanowy: Jacob Elordi – „Frankenstein” Benicio del Toro – „Jedna bitwa po drugiej” Sean Penn – „Jedna bitwa po drugiej” Stellan Skarsgård – „Wartość sentymentalna” Delroy Lindo – „Grzesznicy” Scenariusz oryginalny: Ryan Coogler – „Grzesznicy” Ronald Bronstein, Josh Safdie – „Wielki Marty” Eskil Vogt, Joachim Trier – „Wartość sentymentalna” Jafar Panahi – „To był zwykły przypadek” Robet Kaplow – „Blue Moon” Scenariusz adaptowany: Paul Thomas Anderson – „Jedna bitwa po drugiej” Clint Bentley, Greg Kwedar – „Sny o pociągach” Guillermo del Toro – „Frankenstein” Will Tracy – „Bugonia” Chloé Zhao, Maggie O’Farrell – „Hamnet” Film międzynarodowy: Brazylia, „Tajny agent” Francja, „To był zwykły przypadek” Norwegia, „Wartość sentymentalna” Hiszpania, „Sirât” Tunezja, „Głos Hind Rajab” Dokument: „Prawo Alabamy” „Chodź, zobacz mnie w dobrym świetle” „Cięcie skał” „Pan Nikt kontra Putin” „Idealna sąsiadka” Zdjęcia: „Frankenstein” „Wielki Marty” „Jedna bitwa po drugiej” „Grzesznicy” „Sny o pociągach” Muzyka oryginalna: „Bugonia” „Frankenstein” „Hamnet” „Jedna bitwa po drugiej” „Grzesznicy” Piosenka: „Dear Me” („Diane Warren: Relentless”) „Golden” („K-popowe łowczynie demonów”) „I Lied To You” („Grzesznicy”) „Sweet Dreams Of Joy” („Viva Verdi!”) „Train Dreams” („Sny o pociągach”) Efekty specjalne: „Avatar: Ogień i popiół” „F1: Film” „Jurassic World: Odrodzenie” „The Lost Bus” „Grzesznicy” Charakteryzacja: „Frankenstein” „Kokuho” „Grzesznicy” „Smashing Machine” „Brzydka siostra” Scenografia: Tamara Deverell, Shane Vieau – „Frankenstein” Fiona Crombie, Alice Felton – „Hamnet” Jack Fisk, Adam Willis – „Wielki Marty” Hannah Beachler, Monique Champagne – „Grzesznicy” Florencia Martin – „Jedna bitwa po drugiej” Kostiumy: Kate Hawley – „Frankenstein” Małgosia Turzańska – „Hamnet” Ruth E. Carter – „Grzesznicy” Deborah L. Scott – „Avatar: Ogień i popiół” Miyako Bellizzi – „Wielki Marty” Montaż: Stephen Mirrione – „F1: Film” Ronald Bronstein, Josh Safdie – „Wielki Marty” Andy Jurgensen – „Jedna bitwa po drugiej” Michael P. Shawver – „Grzesznicy” Olivier Bugge Coutté – „Wartość sentymentalna” Dźwięk: „F1: Film” „Frankenstein” „Jedna bitwa po drugiej” „Grzesznicy” „Sirât” Film krótkometrażowy: „Butcher’s Stain” „A Friend of Dorothy” „Dramat z okresu Jane Austen” „The Singers” „Dwie osoby wymieniające się śliną” Krótkometrażowy dokument: „Wszystkie puste pokoje” „Uzbrojony tylko w kamerę: Życie i śmierć Brenta Renauda” „Children No More: Were and Are Gone” „Diabeł ma zajęcie” „Perfectly a Strangeness” Najlepszy długometrażowy film animowany: Arco Elio K-popowe łowczynie demonów Mała Amelia Zwierzogród 2 Krótkometrażowa animacja: „Butterfly” „Wiecznie zielony” „The Girl Who Cried Pearls” „Retirement Plan” „The Three Sisters” Casting: „Hamnet” „Wielki Marty” „Jedna bitwa po drugiej” „Tajny agent” „Grzesznicy”
Zabiegi kosmetyczne na wiosnę 2026, które warto zrobić teraz. Kosmetolożka: „Działają jak reset po zimie, przywracając skórze blask”
Wiosną 2026 stawiamy na terapie, które nie tylko poprawiają wygląd, ale realnie pracują nad jakością skóry. Jakie zabiegi warto zrobić właśnie teraz, by cieszyć się skórą w najlepszej formie? Oto rekomendacje ekspertki.
Spis treści: TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: peeling chemiczny TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: mezoterapia mikroigłowa TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: terapia światłem szerokopasmowym BBL Zabiegi kosmetyczne na wiosnę: BOGDAO x ORI Studio [wybór ELLE] Wraz z pierwszymi, cieplejszymi dniami instynktownie zwracamy się ku sobie, również jeśli chodzi o pielęgnację naszej skóry. Po miesiącach niemal codziennej ekspozycji na niskie temperatury, suche powietrze i gwałtowne zmiany wilgotności, cera bywa odwodniona, bardziej reaktywna, mniej napięta i pozbawiona naturalnego blasku. To właśnie teraz najlepiej odpowiedzieć na jej potrzeby przemyślaną, holistyczną terapią, łączącą świadome i sprawdzone domowe rytuały z profesjonalnymi zabiegami gabinetowymi. Jak przywrócić skórze komfort, równowagę i zdrowy, świetlisty wygląd? Oto gotowa recepta – swoje ulubione zabiegi kosmetyczne na wiosnę zdradza mi kosmetolożka Justyna Kobyłka z kliniki dr Muszczynko. TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: peeling chemiczny Jednym z zabiegów, które szczególnie rekomenduję w tym okresie, są peelingi chemiczne. Odpowiednio dobrane potrafią w krótkim czasie wyraźnie poprawić kondycję skóry – wygładzić ją, rozświetlić, wyrównać koloryt i zwiększyć poziom nawilżenia. Działają jak reset po zimie, przywracając cerze naturalne glow, świeżość i energię. Ogromną zaletą peelingów jest możliwość pełnej indywidualizacji terapii. W swoich protokołach wykorzystuję kwasy dobrze znane i cenione w kosmetologii – migdałowy, mlekowy czy glikolowy – jednak szczególną uwagę poświęcam wzbogacaniu zabiegów o silne antyoksydanty, takie jak kwas bursztynowy czy glutation. To one wspierają skórę w walce ze stresem oksydacyjnym i przyspieszają jej regenerację. Każdą procedurę dopełniam starannie dobranymi ampułkami oraz maskami o działaniu nawilżającym, przeciwzapalnym i wzmacniającym procesy naprawcze. Dzięki temu efekt nie jest jedynie powierzchowny – pracujemy głębiej, nad realną poprawą jakości skóry. Wbrew obiegowym opiniom, właściwie dobrane peelingi – pod względem rodzaju, stężenia oraz pH – mogą być bezpiecznie wykonywane nie tylko wiosną, ale również latem. Kluczowe pozostaje jednak świadome podejście do fotoprotekcji i codzienne stosowanie wysokich filtrów SPF. TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: mezoterapia mikroigłowa Drugim zabiegiem o wysokiej skuteczności terapeutycznej jest mezoterapia mikroigłowa, którą wykonuję wyłącznie przy użyciu certyfikowanych urządzeń. Procedura ta wykorzystuje zjawisko kontrolowanej mikrostymulacji skóry, uruchamiając jej naturalne procesy naprawcze i produkcję kolagenu. Właściwie zaplanowana seria potrafi znacząco poprawić jędrność i elastyczność, wygładzić drobne zmarszczki, zredukować nierówną teksturę, blizny czy rozszerzone ujścia gruczołów łojowych. Skóra staje się jędrna, napięta i wyraźnie zregenerowana, ale w sposób subtelny, naturalny. Efekty terapii zależą zarówno od jakości zastosowanych, certyfikowanych preparatów, jak i od prawidłowo dobranych parametrów zabiegu. Dlatego tak istotna jest dla mnie dokładna kwalifikacja klientki – uwzględniająca stan skóry, jej potrzeby, styl życia i ewentualne przeciwwskazania. TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: terapia światłem szerokopasmowym BBL Wiosną często sięgam również po terapię światłem szerokopasmowym BBL, zwłaszcza w protokole Forever Young. To jedna z najbardziej zaawansowanych technologii nieablacyjnych, pozwalająca pracować nad poprawą jakości i napięcia skóry, a także nad redukcją przebarwień, rumienia i drobnych zmian naczyniowych. Zabieg jest stosunkowo krótki i komfortowy, a brak typowego okresu rekonwalescencji sprawia, że idealnie wpisuje się w tempo współczesnego życia. Skóra stopniowo odzyskuje jednolity koloryt i zdrowy, bardziej promienny wygląd – bez efektu „przerysowania”. Najlepsze rezultaty osiągamy jednak wtedy, gdy zabiegi stanowią element kompleksowej, długofalowej strategii. Piękna skóra nie jest efektem jednorazowej wizyty, lecz konsekwentnej współpracy i zaufania. Indywidualna kwalifikacja, świadome planowanie terapii oraz edukacja w zakresie pielęgnacji domowej tworzą fundament skutecznej, bezpiecznej pracy ze skórą. Zabiegi kosmetyczne na wiosnę: BOGDAO x ORI Studio [wybór ELLE] To propozycja dla osób, które oczekują czegoś więcej niż klasycznego oczyszczania. Zabieg opiera się na synergii zaawansowanego peelingu kwasowego i liftingującego masażu twarzy – dzięki czemu działa jednocześnie na jakość skóry i jej napięcie. Efekt? Cera staje się gładsza, bardziej świetlista i wyraźnie wypoczęta. Kluczowym etapem jest peeling BOGDAO – formuła, która delikatnie, ale skutecznie oczyszcza skórę i stymuluje ją do odnowy. Pomaga wyrównać strukturę, ograniczyć nadmiar sebum i zredukować widoczność przebarwień, przywracając cerze klarowność i zdrowy blask – szczególnie po zimie, gdy skóra bywa poszarzała i przeciążona. View oEmbed on the source website Po etapie eksfoliacji przychodzi czas na liftingujący masaż twarzy, który nie tylko poprawia napięcie skóry, ale także pobudza mikrokrążenie i wspiera naturalne procesy regeneracyjne. Działa również drenująco, redukując napięcia i obrzęki, dzięki czemu twarz odzyskuje świeży, zrelaksowany wygląd. Zabieg jest indywidualnie dopasowywany do potrzeb skóry – w zależności od jej kondycji stosowany jest jeden z dwóch peelingów. PEEL SOLUTION 01 sprawdzi się przy cerach wrażliwych i reaktywnych, działając łagodnie, kojąco i wzmacniająco na barierę hydrolipidową. Z kolei PEEL SOLUTION 02 dedykowany jest skórom wymagającym intensywniejszej stymulacji – wygładza, rozświetla i poprawia jędrność.
„Wartość sentymentalna”: film, który zostaje pod skórą. Joachim Trier to najczulszy narrator emocji [RECENZJA]
Są takie filmy, które kończą się wraz z napisami końcowymi. I takie, które dopiero wtedy zaczynają naprawdę pracować w naszej głowie. „Wartość sentymentalna” Joachima Triera zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.
Spis treści: „Wartość sentymentalna”: film, który podbił Cannes i idzie po Oscary O czym jest „Wartość sentymentalna”? Film, który zostaje z widzem na długo „Wartość sentymentalna”: film, który podbił Cannes i idzie po Oscary Nagrodzony w Cannes – gdzie po premierze publiczność nagrodziła go aż 19-minutową owacją na stojąco – film już dziś wymieniany jest wśród najważniejszych wydarzeń filmowych roku. „Wartość sentymentalna” zdobyła także dziewięć nominacji do Oscarów, w tym w najważniejszych kategoriach: Najlepszy Film, Reżyseria, Scenariusz oraz Role Aktorskie. To kolejny dowód na to, że Joachim Trier potrafi opowiadać o ludzkich emocjach z niezwykłą czułością i przenikliwością. Jego kino rezonuje z widzami na całym świecie. O czym jest „Wartość sentymentalna”? Film opowiada historię dwóch sióstr, które po latach spotykają się ponownie z ojcem – uznanym reżyserem filmowym – kiedy ten proponuje jednej z nich główną rolę w swoim nowym filmie. To spotkanie uruchamia lawinę wspomnień, napięć i niewypowiedzianych emocji, prowadząc bohaterów przez proces konfrontacji z przeszłością i własnymi relacjami. W centrum historii znajduje się rodzina, w której relacje – jak to często bywa – są jednocześnie czułe i skomplikowane. Trier przygląda się jej z niezwykłą wrażliwością, opowiadając o pamięci, żalu, bliskości i emocjach, które potrafią zostać z nami na lata. „Wartość sentymentalna” rozczula, smuci i bawi, jednocześnie skłaniając nas do przemyśleń na temat własnych więzów rodzinnych. Joachim Trier nie narzuca emocji i nie prowadzi widza za rękę. Zostawia przestrzeń – na interpretację, refleksję i własne doświadczenia. Dzięki temu historia staje się uniwersalna. Film, który zostaje z widzem na długo Jednym z największych atutów filmu jest obsada. Na ekranie pojawiają się m.in. Renate Reinsve, Stellan Skarsgård, a także Elle Fanning oraz Inga Ibsdotter Lilleaas. Każda z tych ról jest niezwykle subtelna i emocjonalnie precyzyjna. To aktorstwo, które nie opiera się na wielkich gestach. Wręcz przeciwnie – emocje narastają powoli, często w ciszy, w niedopowiedzianych momentach. Dzięki temu napięcie między bohaterami staje się niemal namacalne, a relacje rodzinne pokazane na ekranie wydają się boleśnie prawdziwe. Ogromną rolę w budowaniu atmosfery odgrywa także muzyka Hani Rani. Kompozycje polskiej artystki prowadzą widza przez historię, dosłownie nadając rytm obrazowi Triera. To jeden z tych soundtracków, które nie są tylko tłem dla wydarzeń, ale integralną częścią historii. „Wartość sentymentalna” zachwyca swoją wrażliwością. To kino ciche, ale niezwykle intensywne. Pisząc tę recenzję, wciąż mam przed oczami kolejne kadry – i łzy w oczach, gdy do nich wracam. Największą wartością filmu jest historia, która z jednej strony wydaje się zupełnie wyjątkowa, a z drugiej – boleśnie znajoma. Trierowi udało się uchwycić emocje, które wszyscy znamy z relacji rodzinnych: miłość, frustrację, tęsknotę i potrzebę bliskości. I być może właśnie dlatego „Wartość sentymentalna” działa tak mocno. To film, który nie próbuje olśnić spektakularnością. Zamiast tego powoli wchodzi pod skórę – i zostaje tam na długo. View oEmbed on the source website
BOSS Jesień/Zima 2026: powrót do archiwów, nowa era mody i zaskakujące sylwetki
Pokaz BOSS Jesień/Zima 2026 w mediolańskiej przestrzeni Rubbattino56 zgromadził ponad 600 gości, w tym światowe gwiazdy. Marka zaprezentowała reinterpretacje archiwalnych fasonów, przełomowe hybrydy materiałów i ekskluzywne akcesoria, wyznaczając nowy kierunek dla współczesnego krawiectwa.
Spis treści: Nowoczesność spotyka archiwalne inspiracje – spektakularny pokaz BOSS Jesień/Zima 2026 Powrót do archiwów i reinterpretacje klasyki – przełomowa kolekcja BOSS Hybrydowe formy i luksusowe materiały – nowa jakość współczesnego krawiectwa Nowoczesność spotyka archiwalne inspiracje – spektakularny pokaz BOSS Jesień/Zima 2026 26 lutego 2026 roku w mediolańskiej przestrzeni Rubbattino56 odbył się pokaz BOSS Jesień/Zima 2026, który zgromadził ponad 600 gości, w tym światowe gwiazdy i ambasadorów marki. Wśród zaproszonych znaleźli się m.in. David Beckham, S.COUPS, Meghann Fahy, Alicia Schmidt, Wang Shun oraz przedstawiciele świata mody i kultury: Luke Newton, Cat Burns, Misa Silva, Emilia Mernes, Joseph Zada, Josh Heuston, Robbie GK, Mew Suppasit, Fei Wang, Liu Xueyi, Liyas, Delilah Belle, Pia Wurtzbach, Cheng Chang Fan, Yamato i Alexandre Pato oraz polski ambasador, Maciej Musiał. Pokaz przygotowano w spektakularnej, architektonicznej scenografii inspirowanej strukturą tkanin i ochrowym aksamitem, która podkreśliła podwyższoną estetykę sezonu. Powrót do archiwów i reinterpretacje klasyki – przełomowa kolekcja BOSS Podczas pokazu BOSS Jesień/Zima 2026 zaprezentowano kolekcję hołdującą dziedzictwu rzemiosła marki, której DNA stanowi krawiectwo najwyższej próby. Archiwalne marynarki garniturowe z końca lat 80., znane z rzeźbionych ramion, zostały zaktualizowane poprzez wyższe klapy inspirowane projektami z lat 90. Charakterystyczne szerokie ramiona zyskały nową formę dzięki wyraźnie węższym taliom. Dwurzędowe marynarki połączono ze spodniami z pojedynczą zakładką, natomiast trzyrzędowe modele zestawiono z szerokimi spodniami z podwójnymi zakładkami. Każdy detal – od perfekcyjnego szwu po dopracowane proporcje – podkreśla mistrzostwo konstrukcji, zgodnie z filozofią dyrektora kreatywnego HUGO BOSS, Marco Falcioni. Hybrydowe formy i luksusowe materiały – nowa jakość współczesnego krawiectwa Jednym z kluczowych elementów kolekcji stały się hybrydowe połączenia luksusowych tkanin z technicznymi materiałami sportowymi. Wśród najważniejszych projektów znalazły się nylonowe trencze z krawieckimi klapami, płaszcze z bogato szczotkowanej alpaki oraz modele łączące skórę z kaszmirem. Marka BOSS po raz kolejny sięgnęła po skórę, która w kolekcji wystąpiła zarówno w klasycznych, miękkich odsłonach, jak i w postaci nowoczesnych dzianin inspirowanych włosiem kucyka. Faktura tkanin, sztuka manipulowania nimi oraz paleta kolorystyczna – od czerni przez granat i szarość po oliwkową zieleń, rdzawą terakotę i złotą ochrę – wyznaczyły ton nowej ery modowej marki.
Premierowo na ELLE: Walentynkowa kolekcja Hibou "Love you, babe". Powstała z myślą o relacjach, które budują codzienność
Oto jedna z najbardziej klimatycznych kampanii walentynkowych, za którą stoi laureatka ELLE About Fashion, Dorota Szulc. Kolekcja marki Hibou to idealny pomysł na prezent dla samej siebie, przyjaciółki lub drugiej połówki.
W świecie, w którym Walentynki coraz częściej redefiniujemy na własnych zasadach, Hibou proponuje narrację bliższą codzienności niż spektakularnym gestom. Zamiast oczywistych symboli pojawiają się miękkie faktury, pudrowe odcienie różu, ciepła biel i delikatne koronki. Zamiast wielkich deklaracji – czułość, bliskość i drobne momenty, które składają się na prawdziwe relacje. Walentynkowa kolekcja Hibou to idealny prezent (również dla samej siebie) „Love you, babe” to kolekcja zaprojektowana z myślą o kobietach i więziach, które tworzą między sobą: przyjaźniach, siostrzeństwie, partnerskich relacjach, ale też o relacji z samą sobą. To ubrania, które naturalnie wpisują się w rytm dnia – od poranków z kawą, przez spokojne popołudnia, aż po wieczory spędzane w domowym komforcie. Kolekcja balansuje między intymnością a estetyką, która zachwyca wizualnie. To projekty, które równie dobrze można nosić wyłącznie dla siebie, jak i podarować komuś bliskiemu – bez presji okazji, bez potrzeby tłumaczenia gestu. Co znalazło się w walentynkowej kolekcji Hibou „Love you, babe”? W linii znalazły się zestawy z koronkowymi wykończeniami, lekkie topy, krótkie szorty, koszule oraz dodatki, takie jak opaski, gumki do włosów czy miękkie biustonosze do spania. Wszystko utrzymane w charakterystycznej dla Hibou estetyce: subtelnej, kobiecej i ponadczasowej, z naciskiem na wysokiej jakości jedwabie i bawełny przyjemne dla skóry.