Couple Dansant: „Moda cyrkularna to luksus, na który powinno być stać wszystkich” [WYWIAD]
Magdalena Lenicka i Żaneta Mrowca kilka lat temu założyły markę upcylingową Couple Dansant. Dziewczyny przerabiają ubrania z drugiej ręki i dają im nowe życie, sprawiając, że ich projekty wyglądają z wybiegu.
Każdy projekt Couple Dansant to “statement piece”. Magda i Żaneta tworzą ubrania w duchu lokalnego rzemiosła, których bazą są elementy z odzysku i sprawiają, że wyglądają jak z wybiegu. W ich projektach chodzą polskie it-girls i influencerki oraz redaktorki mody na czele z Natalią Klimas. Dziewczyny rekonstruują płaszcze, marynarki i kurtki, dodając do nich charakterystyczne elementy, takie jak monochromatyczne lub kontrastujące sztuczne piórka, dodające unikatowości każdej rzeczy. Couple Dansant to jedna z pierwszych marek upcyklingowych w Polsce, a my zapytałyśmy je o to, czy czują się trendsetterkami i czy trudno jest utrzymać biznes w duchu mody zrównoważonej. Aleksandra Jóźwiak: Jakie są największe wyzwania w prowadzeniu marki upcyclingowej? Magdalena Lenicka: Przede wszystkim to, że każda rzecz jest unikatowa. W tradycyjnej marce zamawiasz materiał, szyjesz kolekcję i powielasz modele. My każdą marynarkę czy płaszcz musimy dekonstruować, dostosować, często naprawić. Produkt musi wyglądać jak nowy, mimo że przeszedł szereg procesów – od czyszczenia po rekonstrukcję. To wymaga czasu, logistyki i rzemieślniczej pracy. Żaneta Mrowca: Drugim wyzwaniem była nauka metodą prób i błędów – nie ma podręcznika, jak prowadzić markę upcyclingową. Początkowo zakładałyśmy, że każdy projekt będzie jedyny w swoim rodzaju. Z czasem stworzyłyśmy system: jeśli dany model, np. czarna marynarka z frędzlami, cieszy się dużym zainteresowaniem, możemy go odtworzyć w kilku rozmiarach. To wciąż unikat, ale dostępny w bardziej uporządkowanej formie. Gdybyście miały opisać estetykę Couple Dansant w trzech słowach... Magdalena: Ponadczasowa, elegancka, glamour. Tworzymy statement pieces – rzeczy, które zostają w szafie na lata, a jednocześnie wpisują się w trendy. Mamy pióra, frędzle, mocne akcenty, ale obok nich są modele klasyczne. Jak odbierają waszą markę klientki? Czy upcycling wymaga edukacji? Żaneta: Zdecydowanie. Staramy się być transparentne i tłumaczyć, czym jest upcycling. Nie każdy od razu rozumie, że kupuje przerobioną marynarkę czy płaszcz, ale estetyka przyciąga uwagę. Często klientki mówią: „Wow, nawet nie wiedziałam, że to upcycling!”. To dodatkowa wartość. Pracujemy też w systemie pre-orderów, więc edukujemy, dlaczego trzeba poczekać. To święto rzemiosła, a nie fast fashion. Czy według was upcycling ma szansę wejść do mainstreamu? Magdalena: Wierzymy, że tak. Statystyki pokazują, że moda upcyclingowa i vintage zyskują ogromnie na popularności – platformy typu Vestiaire Collective rosną z roku na rok. Coraz częściej widzimy też, że duże domy mody, jak Miu Miu, wprowadzają kolekcje upcyclingowe. Dla młodego pokolenia to naturalne i cool, a nie powód do wstydu, jak jeszcze kilkanaście lat temu. Jakie macie plany na przyszłość? Magdalena: Mieszkamy w Berlinie i rozwijamy markę poza Polską. W tym roku zorganizujemy pop-upy w Berlinie i Hamburgu, współpracujemy też z zagranicznymi influencerami. Marzy nam się showroom – jeszcze nie wiemy, czy w Berlinie, czy w Polsce – ale to kolejny krok. Nasze DNA jest polskie, wszystko produkujemy w Polsce, ale chcemy być rozpoznawalne także za granicą. Na koniec chciałam zapytać, czy zgadzacie się ze stwierdzeniem, że moda cyrkularna to luksus, na który powinno być stać wszystkich? Żaneta: Tak. Vintage i second-handy są dostępne na każdą kieszeń. Z drugiej strony uważamy, że moda cyrkularna to też inwestycja – jeśli coś przetrwało 20 lat, przetrwa kolejne 20. Warto inwestować w projekty, które zostaną w szafie na długo i które można przekazać dalej.
Matteo Brunetti: „Jedzenie to najprostszy sposób, żeby dotknąć czyjegoś serca” [WYWIAD]
Finalista programu „MasterChef Polska”, kucharz, autor książek kulinarnych i popularny twórca internetowy. Matteo Brunetti od lat mieszka w Polsce, ale jego kuchnia wciąż pachnie włoskim słońcem. W rozmowie z Elle.pl opowiada o emocjach, które ukrywa w gotowaniu, o łączeniu dwóch kultur i o tym, jak dba o siebie w świecie mediów społecznościowych i rosnącej presji bycia „zawsze w formie”.
Matteo Brunetti to jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci młodego pokolenia kucharzy w Polsce. Urodził się w Rzymie, a dziś mówi o sobie, że jest „po trochu z obu światów”. W jego gotowaniu widać to wyraźnie – łączy włoską prostotę z polską gościnnością, szacunek do składnika z poczuciem humoru i dystansem do siebie. Zasłynął dzięki udziałowi w MasterChefie, ale to media społecznościowe uczyniły z niego kucharza, którego ogląda tysiące osób dziennie. Na swoich profilach pokazuje przepisy, ale też emocje – bez retuszu, bez nadęcia. Mówi o kuchni jak o rozmowie, o gotowaniu jak o sposobie na bliskość. W rozmowie z Elle.pl opowiada, dlaczego wierzy, że kuchnia to język bez słów, jak muzyka wpływa na smak, czemu w Polsce brakuje mu spontaniczności i co robi, gdy czuje się wypalony w świecie, który wymaga nieustannej obecności online. Aleksandra Jóźwiak: Twoje gotowanie jest bardzo osobiste. Mówisz, że kuchnia to „język bez słów”. Co chcesz przekazywać ludziom swoją kuchnią? Matteo Brunetti: Dla mnie każde danie jest opowieścią – czy to wielowarstwowa lasagne, która pyrkocze półtora dnia, czy zwykła bułka z masłem. Jedzenie uruchamia zmysły i myśli, zanim cokolwiek powiemy. Chcę, żeby ludzie poczuli pasję do gotowania i zrobili pierwszy krok – dlatego upraszczam nawet trudne przepisy. A potem niech już sami doświadczą smaku, bo tego wciąż nie da się wysłać przez ekran. Moja rola? Podarować możliwie najlepsze doświadczenie jedzenia – z odrobiną humoru i lifestyle’u. „Przez żołądek do serca” – utożsamiasz się z tym powiedzeniem? A jak brzmi włoski odpowiednik? Włosi do serca trafiają wszystkimi drogami: przez żołądek, muzykę, taniec, żarty, romantyczne kolacje. Kluczowe są emocje – zapamiętujemy chwile, które je budzą. To dlatego gotowanie ma taki urok: co można zrobić bardziej czułego niż ugotować komuś ukochane danie? I przypominać, że wiele genialnych potraw to 3–4 składniki. Czy gotowanie to Twój język miłości? Jeden z wielu. Idealny posiłek to nie tylko smak – to zapach, tekstury, temperatura, a nawet muzyka i światło. Dobrze dobrany soundtrack wynosi chwilę wyżej. Ważne jest otoczenie, nakrycie stołu, światło. „Jemy oczami” – i nosem. Czyli w jedzeniu najważniejszy jest… zapach? Tak. Węch jest kluczowy, bo poprzedza smak. Jeśli coś źle pachnie, pierwszy „impakt” jest negatywny. Dlatego dbam, by dania „brzmiały” aromatem: cytrusowa skórka w nieoczywistym miejscu, dużo świeżych ziół, a czasem „kulinarne perfumy” – szybka infuzja ziół w dobrym alkoholu, jedno psiknięcie nad talerzem i olejki robią swoje. Masz równie silną pasję poza kuchnią? Muzyka. Słucham jej non stop – od klasyki po techno. Kiedyś grałem na perkusji w heavymetalowym zespole, dziś uczę się śpiewu i pracuję nad własnymi utworami. Chcę opowiadać muzyką to, co noszę w sobie. Kuchnia i muzyka – łączą się? Bardzo. Muzyka potrafi „podbić” smak dania, a danie – muzykę. Oktoberfest kojarzy się z piwem, jazz club – z winem. To oczywiste pary. Nawet to, czego słuchasz podczas gotowania, zmienia tempo i charakter: techno – ostre, szybkie ruchy; Barry White – romantycznie. Trudno mi żyć w ciszy. A różnice kulturowe: Polacy – powściągliwi, Włosi – ekspresyjni. Widać to w kuchni? Jeszcze parę lat temu powiedziałbym, że bardzo. Dziś w Polsce wraca lokalność i nostalgia – młodsze pokolenie odkrywa bogactwo regionów. To zbliża nas do Włoch, gdzie spontaniczność i regionalność są fundamentem. Kuchnie są różne, ale pasja – coraz bardziej podobna. Czego brakuje Ci we Włoszech, gdy jesteś w Polsce – i odwrotnie? W Polsce brakuje mi spontaniczności w relacjach: „za pół godziny kawa?” – tego tutaj jest mniej. We Włoszech to norma – aperitivo, tenis, kolacja, bo świeci słońce. Za to we Włoszech tęsknię za polskim spokojem. Włoskie życie bywa piękne, ale chaotyczne – w Polsce łatwiej o oddech. Jest kuchnia, która ostatnio Cię zaskoczyła? Azjatycka nie przestaje mnie fascynować. Po każdej podróży zostaje mi „ziarenko”: ostatnio co tydzień robię egg fried rice na woku. Lubię też łączyć Azję z Włochami – do długo gotowanego ragù dodaję odrobinę pasty miso, czasem gochujang, sos sojowy, kolendrę. Nie zmienia to agresywnie smaku, ale umami pracuje za kulisami. Media społecznościowe to Twoje główne narzędzie pracy. Jak dbasz o równowagę, gdy łatwo o porównywanie się i samotność? Social media są częścią mojego życia od lat – to praca na „półtora etatu”. Zdarzają się gorsze momenty: wkładasz serce, a odbiór jest słabszy. Wtedy nie ma co się użalać – analizuję, co działa, co nie, i koryguję kurs. Pytam siebie: tworzę dla odbiorców, dla siebie, czy szukam balansu? Prywatnie korzystam głównie do komunikacji i jako bezcenne źródło inspiracji – jedzenie i architektura. Za chwilę Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego. Jak dbasz o siebie? Uspokajam się i robię krok w tył, by zobaczyć problem w szerszym kadrze. Pytam „dlaczego?” – skąd ta emocja, co naruszyło moje granice, z czym to mi się kojarzy. Gdy rozumiem źródło, decyduję, co zrobić: porozmawiać, odpuścić, zmienić. W życiu najważniejsze są dla mnie dwie rzeczy: zdrowie psychiczne i sen. A w trudnych chwilach – „przywrócić siebie do siebie”.
Premierowo na ELLE.pl: funkcjonalność w wydaniu "it", czyli nowa kolekcja polskiej marki MUUV. na sezon AW25
Trendy pojawiają się i znikają, a polska marka MUUV. od lat jest wierna własnej estetyce. Najwyższa jakość i funkcjonalne kroje osadzone ponadczasowym stylu z pierwiastkiem nowoczesnego sznytu. Kaja Lizut i Malina Kurkowska powracają z nową kolekcją na jesień-zimę 2025.
Dziewczyny zaczynały od sportowych ubrań i kostiumów kąpielowych, które 10 lat namieszały na polskim rynku mody. Świetnie skrojone, funkcjonalne, minimalistyczne elementy świetnie się przyjęły. Kaja Lizut i Malina Kurkowska konsekwentnie od lat rozwijają markę MUUV., która teraz w ofercie ma także okrycia wierzchnie, swetry, spodnie i wełniane akcesoria. Jesień to idealny moment na przeorganizowanie szafy i uzupełnienie jej o brakujące elementy, a nowa kolekcja MUUV. zawiera uniwersalne, świetnej jakości ubrania i dodatki, które pozwalają czuć się stylowo, nie rezygnując z ciepła i wygody. Na łamach ELLE.pl prezentujemy premierowo kampanię polskiej marki. Kolekcja MUUV. na jesień-zimę 2025 to stylowe akcesoria i otulające swetry MUUV. od dekady konsekwentnie rozwija własny język mody, w którym minimalizm spotyka się z funkcjonalnością i subtelną nowoczesnością. W najnowszej kolekcji na jesień-zimę 2025 Kaja Lizut i Malina Kurkowska pozwoliły swojej estetyce wymknąć się spod kontroli – świadomie oddając głos młodszemu pokoleniu. Efekt? Stylizacyjna wolność, która nie boi się kontrastów. Krata w odcieniach black&white i yellow&white pojawia się obok futerka w głębokiej czekoladzie, a puchowe kamizelki zestawiane są z wiązanymi balaclavami z wełny merino. To kolekcja otwarta na interpretacje, która zachęca, by łączyć ze sobą elementy pozornie niedopasowane – i odkrywać w tym nowe, spójne historie. Kampania, stworzona we współpracy z artystką Sarą Stupiec, osadzona jest w mixed media i kolażu – i dokładnie taką narrację tworzą też projekty: warstwowe, pełne faktur, pozwalające na eksperyment. Jak nosić kolekcję MUUV.? Jesień i zima z MUUV. to jednak nie tylko wyobraźnia, ale i pragmatyzm. Akcesoria z miękkiej wełny merino – czapki, opaski i balaclavy – obok mocnych okryć wierzchnich, takich jak kultowa kurtka PIQUE w wersji vichy czy nowa wiatrówka z organicznej bawełny, tworzą bazę garderoby, w której styl idzie w parze z wygodą. Nowością są zestawy – oversize’owe spodnie i koszule, które można nosić razem lub osobno – oraz sukienki, które od dziewczęcej KAWAI z bufkami po sweterkową AHI pokazują, że elegancja i komfort mogą być równorzędnymi wartościami. Dopełnieniem całości są otulające swetry – od oversize’owego RARE po dopasowany THICC i kaszmirowy kardigan TUA – które czynią z tej kolekcji kompletne modowe uniwersum na chłodniejsze miesiące. AW25 to dowód, że MUUV. potrafi wymyślać siebie na nowo, nie tracąc przy tym DNA, które od lat buduje jej wyjątkową pozycję na polskiej scenie.
Robert i Mateusz z Tutaj Podcast: „Męskość nie musi być twarda. Może być czuła, emocjonalna, obecna” [WYWIAD]
Robert i Mateusz z „Tutaj podcast” rozmawiają o męskości bez wstydu, o bliskości bez tabu i o relacjach bez filtrów.
Czy “kryzys męskości” to wymyślone na potrzeby zasięgów hasło, którego nadużywają media czy naprawdę żyjemy w kulturze, w której mężczyznom coraz trudniej się odnaleźć? Między innymi na to trudne pytanie staramy się odpowiedzieć z moimi rozmówcami: Mateuszem Kowalskim i Robertem Koneckim, czyli twórcami “Tutaj Podcast”, będącym swego rodzaju fenomenem w tej dziedzinie. Mateusz i Robert stworzyli przestrzeń, w której odrzucają stereotypy i tworzą męskość na nowo. Co to znaczy? Podejmują temat emocji, pokazują jak wyglądają relacje z męskiej perspektywy i udowadniają, że każdy – niezależnie od płci – potrzebuje bliskości. Robią to poprzez opowiadanie o własnych doświadczeniach, z którymi – jak pokazuje rosnąca popularność “Tutaj Podcast” – wiele osób może się utożsamić. Aleksandra Jóźwiak: Wokół męskości narosło mnóstwo stereotypów. Jaka była wasza motywacja do ruszenia z podcastem o męskości? Bardziej własna ciekawość i potrzeba rozmowy czy zmiana sposobu, w jaki mężczyźni są postrzegani? Mateusz Kowalski: Jedno i drugie — i ciekawość, i potrzeba, i może nawet... misja? Na początku po prostu chcieliśmy coś razem zrobić. Jesteśmy przyjaciółmi, mamy zdrową, bliską relację i pomyśleliśmy: "Nagrajmy podcast". Dopiero z czasem zaczęliśmy zauważać, że za tą naszą przyjaźnią stoi coś więcej — potencjał, żeby łamać szkodliwe stereotypy. Robert Konecki: Wątki zdrowej męskości były z nami od początku, ale dopiero po kilku odcinkach dotarło do nas, jak bardzo nasze społeczeństwo tego potrzebuje. Przypominamy w podcaście te statystyki — 13 z 15 samobójstw w Polsce popełniają mężczyźni. To wiele mówi. Jeśli możemy, poprzez naszą relację czy tematy, które poruszamy w podcaście, pokazać innym facetom, że można inaczej — że można okazywać emocje, mieć nieseksualną intymność, mówić sobie „kocham cię”, to warto. Mateusz: Czuliśmy też, że mamy robotę do zrobienia... sami ze sobą. Patrzyłem na to, jak kobiety potrafią budować wspólnoty, głębokie relacje, i miałem poczucie, że ja też tego chcę. Moja przyjaźń z Robertem jest właśnie taka — wspierająca, emocjonalna, szczera. I że jak my pokażemy, jak może wyglądać taka zdrowa męska relacja, to możemy być impulsem — dla siebie i dla innych. Dla kogo jest wasz podcast? Z jakimi reakcjami spotkaliście się zarówno od kobiet, jak i mężczyzn? Mateusz: Słuchają nas wszyscy — i faceci, i kobiety. Trochę zaskakujące było to, że mamy tak dużo słuchaczek, ale z drugiej strony — to właśnie kobiety częściej sięgają po takie treści. Chociaż nie tylko! Piszą do nas np. ojcowie nastolatków. Jeden napisał, że po kilku odcinkach po raz pierwszy w życiu przytulił syna i powiedział mu, że go kocha. To było wzruszające. Robert: Dostajemy wiadomości od mężczyzn, którzy piszą, że pokazujemy im, że można czuć i się tego nie wstydzić. Ale też kobiety mówią: „Wreszcie mogę poznać męską perspektywę. Nie domyślać się, tylko naprawdę się dowiedzieć”. Słuchają nas razem z partnerami, później rozmawiają. Jesteśmy zapalnikiem do pogłębiania takich relacji. Mateusz: Transformacja męskości i odrzucenie jej negatywnych wzorców to nie tylko problem mężczyzn — to problem społeczny. Żyjemy razem, wpływamy na siebie. Dlatego cieszy nas, że słuchają nas również osoby o różnych orientacjach. Pamiętam wiadomość od chłopaka, geja, który napisał, że on ze swoim przyjacielem nie mówi sobie takich czułych rzeczy jak my. I że to go otworzyło. A przecież stereotypowo nieheteronormatywni faceci mają większy dostęp do swojej wrażliwości. Jak się okazuje tam też może być różnie. W swoim podcaście mówicie o “męskości pisanej na nowo”. Jaka ona jest waszymi oczami? Robert: Osobiście... nie przepadam za tym określeniem. Bo to nie chodzi o wyrzucanie tradycyjnej męskości do kosza. Raczej o jej poszerzanie. O to, żeby w tej męskości zmieściło się też przytulenie przyjaciela, pogłębianie relacji z nim, sięganie po pomoc psychologiczną , czy zdrowe odczuwanie emocji. Mateusz: Tradycyjna męskość też ma swoje wartości. Tylko, że często jest pokazywana jako jedyna opcja. My chcemy pokazywać, że jest więcej sposobów na bycie mężczyzną. To nie rewolucja, w której odrzucamy wszystko co tradycyjne, tylko ewolucja i poszerzenie męskości o atrybuty uważane wcześniej za niemęskie. Czy mężczyźni są dziś w tym słynnym kryzysie, o którym tak często rozpisują się media? Czy to bardziej proces zredefiniowania współczesnej męskości? Mateusz: My to widzimy inaczej. „Kryzys” to słowo nacechowane negatywnie. Wolimy mówić o transformacji. I widzimy ją np. na męskich kręgach, które prowadzimy, bo przychodzą tam faceci otwarci, gotowi na zmianę, chcący rozmawiać i zmieniać się – dla siebie, dla swoich partnerek, partnerów, dzieci. Moim zdaniem to nie jest kryzys, tylko rozkwit. Robert: Jasne, istnieją toksyczne zachowania mężczyzn — i nikt z nas tego nie neguje. Ale złość sama w sobie nie jest negatywna, a może być konstruktywna i jest bardzo potrzebna choćby do wyznaczania granic. Możemy tę energię wykorzystać do zmiany. Nie do piętnowania, ale do przekształcania. Mateusz: Polaryzacja, którą obserwujemy w mediach, czyli kobiety kontra mężczyźni — nie prowadzi do niczego dobrego. Młodzi faceci często czują się przez to wykluczeni. Słyszą, że są „toksyczni”, „niepotrzebni”. A przecież oni też szukają bliskości, akceptacji, sensu. Tylko że nikt ich tego nie uczył, bo mieli być przede wszystkim twardzielami. Ale przecież zmiany systemowe też są ważne — edukacja, polityka, media? Robert: Jasne, tylko że my nie zajmujemy się polityką. Nasza zmiana zaczęła się od tego, żeby zająć się sobą. Naprawiając relacje z partnerką, rodzicem, przyjacielem. I to promieniuje. Dotarło do nas dwóch osiemnastolatków z Chorzowa — specjalnie na męski krąg w Warszawie. Szukali kontaktu, otwartości, czułości. To jest zmiana. Mateusz: Teraz szykujemy się do udziału w projektach edukacyjnych dla młodzieży. To jest dla nas prawdziwa praca u podstaw. Nie ustawa — tylko rozmowa z chłopakiem, który pierwszy raz w życiu mówi komuś: "czuję się samotny". Na tym się skupiamy. A propos współczesnych relacji — czy Waszym zdaniem aplikacje randkowe zabiły miłość? Mateusz: To mocne, ale bardzo ciekawe pytanie. Dla mnie miłość to nie tylko uczucie — to decyzja. Działanie. Codzienna praca. A aplikacje, no cóż… one raczej promują inny model. Model nieustannego wyboru i znalezienia ideału, a moim zdaniem to tak nie działa. Robert: Jasne, apki ułatwiają spotkanie, ale jednocześnie dają złudne poczucie, że zawsze można mieć kogoś „lepszego”. Klikasz, przesuwasz, wybierasz. A relacja nie jest czymś, co się jednorazowo wybiera — relację się buduje. I to jest ten rozdźwięk. Mateusz: Ale winne nie są tylko aplikacje. To też kwestia kultury romantycznej, która nas wychowała. Romcomy, bajki, narracje, w których miłość się „wydarza”. Spotykacie się, iskrzy, zakochujecie się — koniec filmu. A my mówimy: wtedy dopiero zaczyna się robota. Robert: I to taka momentami naprawdę ciężka robota. Współczesna kultura — social media, reklamy, filmy — karmią nas złudzeniem, że miłość powinna być lekka, piękna, wygodna. A prawda jest taka, że to codzienna decyzja. Że związek nie wydarza się magicznie. Związek się tworzy. Mateusz: I jasne, żyjemy w czasach, w których wszystko mamy natychmiast — jedzenie z aplikacji, zakupy z dostawą w 10 minut, partnera z przesunięcia w prawo w apce. Tylko, że bliskość i miłość nie są usługą. One wymagają czasu, zaangażowania i zgody na to, że będzie trudniej, że będą kryzysy, że czasem będzie się chciało uciec. Robert: Więc odpowiadając: nie, aplikacje randkowe nie zabiły miłości. Ale na pewno ją utrudniły. Bo wymagają od nas większej świadomości — żeby się nie zgubić w tej pozornej obfitości i nie zapomnieć, że to, co prawdziwe, wymaga pracy. Chcecie, by męskość rozkwitała. Ale jak zbudować zdrową relację w świecie pełnym red flagów, presji sukcesu i oczekiwań bycia idealnym? Mateusz: Ja wierzę, że nie trzeba być „naprawionym”, żeby kochać i być w relacji. Możemy mieć swoje rany, swoje traumy, swoje “nieidealności” (jeśli jest takie słowo) — i nadal być gotowi na miłość. Na bliskość. Nie trzeba być perfekcyjnym, aby dawać innym coś dobrego. Robert: To co nam nie pomaga, to ciągłe porównywanie się do innych. Klasyfikowanie ludzi na podstawie zarobków, wyglądu, statusu. Nie ma ludzi idealnych, są “wystarczająco dobrzy” do tego, by zacząć budować z nimi relacje. Mateusz: I pamiętajmy, że dobrych relacji nie da się przewinąć jak TikToka. Trzeba przez nie przejść — czasem przez dyskomfort, przez konflikt, przez trudne emocje. Tylko wtedy relacja staje się prawdziwa i wartościowa. Czego – waszym zdaniem – kobiety najbardziej nie rozumieją w mężczyznach, a czego mężczyźni w kobietach? Robert: Hormony. To brzmi banalnie, ale serio — zrozumienie kobiecego cyklu hormonalnego i tego co dzieje się wtedy w ciele kobiety było dla mnie bardzo ważne. Dlatego też nagraliśmy trzy odcinki o tym, co faceci powinni wiedzieć o okresie, o seksie podczas okresu itd. To był ważny krok do lepszego zrozumienia kobiet. Mateusz: A ja nie rozumiem wybiórczego podejścia do równości. Niektóre kobiety deklaratywnie chcą partnerstwa, ale kiedy przychodzi realne życie, ta równość już nie jest taka oczywista, np. pod względem finansów, czy wsparcia emocjonalnego. Robert: I jeszcze jedno — złość. Zdarza się, że kobiety zakładają, że faceci nic nie czują, czują mniej albo że nie potrafią mówić o emocjach. A kiedy mężczyzna otwarcie wyraża złość to często spotyka się z to niezrozumieniem. A złość to zdrowa emocja i może, a nawet powinna być wyrażona w zdrowy sposób. Krzyk może być tego częścią. Nie każdy musi mówić o emocjach kwieciście — czasem wystarczy je poczuć.
Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025: Złote Lwy rozdane. Oto pełna lista laureatów
50. Festiwal Filmów Fabularnych w Gdyni dobiegł końca, a my poznaliśmy zwycięzców Konkursu Głównego. Sprawdźcie, których twórców i jakie produkcje wyróżniło jury pod przewodnictwem Magnusa Von Horna.
To jedno z najważniejszych wydarzeń kulturalnych w kraju – prawdziwe święto kina, które od lat gromadzi twórców, aktorów i miłośników sztuki filmowej. Na kilka dni Gdynia staje się stolicą polskiego kina: na czerwonym dywanie pojawiają się największe gwiazdy, w salach kinowych premierowo prezentowane są najgłośniejsze produkcje, a w kuluarach toczą się inspirujące rozmowy o sztuce i przyszłości rodzimej kinematografii. Konkurs Główny 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Festiwal Polskich Filmów Fabularnych jak zawsze dostarczył wiele emocji. Po raz 50. w Gdyni odbyło się wręczenie najważniejszych nagród w polskiej kinematografii. W Konkursie Głównym znalazło się 16 filmów, w tym 6 debiutów pełnometrażowych oraz 2 drugie filmy reżyserów. Ikony kina na czele z Agnieszką Holland, Wojciechem Smarzowskim czy Władysławem Pasikowskim zmierzyły się z debiutantami, m.in. Kordianem Kądzielą i Emi Buchwald. Kto wygrał w Konkursie Głównym? Poniżej znajdziecie pełną listę zwycięzców. WIELKA NAGRODA FPFF „ZŁOTE LWY” „Ministranci”, reż. Piotr Domalewski NAGRODA FPFF „SREBRNE LWY” reżyserka Agnieszka Holland, producenci: Marcin Wierzchosławski, Sarka Cimbalova, Agnieszka Holland, Alicja Jagodzińska-Kałkus, „Franz Kafka” KATEGORIA PERSPEKTYWY: „SZAFIROWE LWY” „Glorious Summer”, reż. Helena Ganjalyan, Bartosz Szpak „PLATYNOWE LWY” Ewa Braun (za całokształt twórczości) NAGRODY INDYWIDUALNE: REŻYSERIA Emi Buchwald, „Nie ma duchów w mieszkaniu w Dobrej” SCENARIUSZ „Ministranci”, reż. Piotr Domalewski ROLA KOBIECA Matylda Giegżno, „Światłoczuła” ROLA MĘSKA Idan Weiss, „Franz Kafka” PROFESJONALNY DEBIUT AKTORSKI Filip Wiłkomirski, „Brat” ZDJĘCIA Tomasz Naumiuk, „Franz Kafka” MUZYKA Piotr Szulc, „Trzy miłości” SCENOGRAFIA „Chopin, Chopin!”, Katarzyna Sobańska, Marcel Sławiński DRUGOPLANOWA ROLA KOBIECA Karolina Rzepa, „Nie ma duchów w mieszkaniu w Dobrej” DRUGOPLANOWA ROLA MĘSKA Andrzej Konopka, „LARP. Miłość, trolle i inne questy” DŹWIĘK Teresa Bagińska, Michał Bagiński, Miłosz Jaroszek, „Wielka Warszawska” MONTAŻ Agnieszka Glińska, „Ministranci” KOSTIUMY Magdalena Biedrzycka i Justyna Stolarz, „Chopin, Chopin!” CHARAKTERYZACJA Gabriela Polakowa, „Franz Kafka” FILM KRÓTKOMETRAŻOWY Grand Prix: „SLAP!!”, reż. Mikołaj Piszczan NAGRODA PUBLICZNOŚCI „Ministranci”, reż. Piotr Domalewski DEBIUT REŻYSERSKI LUB DRUGI FILM „Północ Południe”, reż. Sebastian Pańczyk WYJĄTKOWY WKŁAD ARTYSTYCZNY (NAGRODA PERSPEKTYWY) Kuba Grabowski, „Północ Południe” ZŁOTY PAZUR IM. ANDRZEJA ŻUŁAWSKIEGO Emi Buchwald, Jerzy Kapuściński, Magdalena Tomanek, „Nie ma duchów w mieszkaniu w Dobrej”
„Ministranci” wymierzają sprawiedliwość i rapują o Bogu. Recenzja filmu Piotra Domalewskiego w ramach 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
Co się stanie, gdy „Ministranci” z prowincji wezmą sprawy w swoje ręce i spróbują samodzielnie wymierzyć sprawiedliwość w swoim miasteczku? Historia stworzona przez jednego z najciekawszych obserwatorów polskiej codzienności, Piotra Domalewskiego, porusza czułe struny.
„Cicha noc” Piotra Domalewskiego zdeklasowała konkurencję w 2017 roku na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, zdobywając wówczas 9 nagród, w tym dla najlepszego filmu i reżysera. Chociaż nie znamy jeszcze wyników tegorocznego konkursu, w kuluarach pojawiają się głosy, że nowy film Domalewskiego jest jednym z najlepszych w tym roku. A konkurencja jest przecież na najwyższym poziomie. „Ministranci” urzekają od pierwszych scen, a im dalej w las, tym narastające spektrum emocji: od śmiechu po płacz i śmiech przez łzy. Małomiasteczkowe blokowiska, echa przemocy domowej, alkoholizm, nierówności klasowe i Kościół jako schron, który jednoczy – niezależnie od statusu i sytuacji życiowej. 4 nastoletnich chłopców: Filip (Tobiasz Wajda), Gucci (Bruno Błach-Baar), Kurczak (Mikołaj Juszczyk) i Mały Kurczak (Filip Juszczyk) udzielają się w kościele jako ministranci. Każdy z nich ma inną sytuację życiową, ale łączy ich miłość do rapu i wspólne wartości. Nie chcąc pogodzić się z obojętnością instytucji kościoła, postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce. Najpierw rozdają pieniądze potrzebującym, zabierając je z sejfu plebanii, a potem granice ich misji zaczynają się zacierać — podsłuch w konfesjonale ujawnia sekrety mieszkańców, a pozornie niewinna misja pomocy zamienia się w psychologiczną pułapkę. Każda decyzja odbija się echem, a chłopcy muszą zmierzyć się z konsekwencjami swoich działań, które okazują się trudniejsze, niż przypuszczali. Kościół jest przedstawiony w „Ministrantach” z jednej strony jako wadliwa, pełna hipokryzji instytucja (zarówno ze strony kleryków, jak i wiernych), ale Piotr Domalewski zwraca również uwagę na to, że wiara pełni rolę azylu. Tytułowi ministranci wychowują się w katolickich wartościach, a reżyser umiejętnie pokazuje, jak cienka jest granica między odwagą a fanatyzmem, między sacrum a profanum. W kulminacyjnych scenach film traci niewinność, odsłaniając ciemne strony idealistycznej rewolty i stawiając pytanie: czy naprawdę możemy być sędziami w imię Boga? Reżyser „Ministrantów” podąża za wypracowaną narracją polskiej prowincji, ale na próżno szukać tu sztampowych schematów. Zamiast prostych diagnoz otrzymujemy portret świata, w którym codzienność miesza się z duchowością, a dziecięca wrażliwość ściera się z brutalnością dorosłego życia. Na ekranie debiutują Tobiasz Wajda, Bruno Błach-Baar, Mikołaj i Filip Juszczyk. Młodzi aktorzy świetnie odnaleźli się na planie, a stworzonych przez nich bohaterów kupuje się w całości. Są jednym z największych odkryć tegorocznej edycji Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Nie bez znaczenia pozostaje oczywiście poprowadzenie ich na planie przez Piotra Domalewskiego. Oprócz trafnego castingu, „Ministranci” zachwycają scenariuszem, będącym jednym z najmocniejszych punktów filmu. Autentyczne, naturalne dialogi, postaci pełne charakteru (na wyróżnienie zasługuje kreacja Proboszcza, granego przez Sławomira Orzechowskiego). Gorzką tragikomedię Piotra Domalewskiego dobrze się ogląda, ale to nie jest lekki film. Historia ministrantów momentami boli, bywa bezlitosna, ale nigdy pusta. To kino, które wciąga, wzrusza i intryguje — i które jest tematem rozmów długo po zakończeniu seansu.
Eryk Kulm laureatem Kryształowej Gwiazdy ELLE. „Kino w jego wykonaniu nie jest obrazem, jest zmysłem”
Zgodnie z tradycją podczas Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni odbyła się Młoda Gala, na której przyznaliśmy Kryształową Gwiazdę ELLE.
Młoda Gala 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni: Kryształowa Gwiazda ELLE przyznana Festiwal Polskich Filmów Fabularnych to święto kina, które co roku celebrujemy z ogromnymi emocjami. Wydarzenie nie mogłoby się odbyć bez Młodej Gali, która zgodnie z tradycją poprzedza finałową Główną Galę. Wyjątkowa, bo jubileuszowa edycja, doceniła twórców filmowych. To wyróżnienia patronów wydarzenia, nagrody pozaregulaminowe oraz statuetki dla twórców filmów krótkometrażowych. Dzisiejszego wieczoru przyznana została również nagroda ELLE. W poprzednich latach laureatami statuetki byli m.in. Tomasz Włosok, Tomasz Kot, Dawid Ogrodnik, Bartosz Bielenia, Magdalena Koleśnik, czy Kamila Urzędowska. W tym roku Kryształowa Gwiazda trafiła w ręce Eryka Kulma, który wcielił się w rolę Fryderyka Chopina w filmie „Chopin, Chopin!” Michała Kwiecińskiego. Nagrodę wręczyła szefowa działu kultury ELLE Maja Chitro: „Kino w jego wykonaniu nie jest obrazem, lecz zmysłem. Nie tylko widzimy, lecz czujemy. A dziś w Gdyni czuć wyraźnie fiołki. Za tę niezwykłą zdolność sprawiania, że kino oddycha i pachnie, wręczamy dziś Kryształową Gwiazdę ELLE Erykowi Kulmowi”. View oEmbed on the source website
Festiwal Filmowy w Wenecji 2025: zwycięzcy. Jim Jarmusch ze Złotym Lwem
Główna ceremonia wręczenia nagród na Festiwalu Filmowym w Wenecji nie obyła się bez zaskoczeń, ale także politycznych akcentów. Jedną z najbardziej prestiżowych statuetek w branży filmowej otrzymał niezależny reżyser Jim Jarmush za swój najnowszy obraz, w którym główne role zagrali Adam Driver i Cate Blanchett.
Spis treści: Jim Jarmusch zdobywa Złotego Lwa za „Father Mother Sister Brother” Benny Safdie z tytułem najlepszego reżysera za „The Smashing Machine” Wielkie emocje i polityczne akcenty na gali zamknięcia Najlepsi aktorzy: Xin Zhilei i Toni Servillo z Volpi Cup Jim Jarmusch zdobywa Złotego Lwa za „Father Mother Sister Brother” Wenecki Festiwal Filmowy ponownie potwierdził swój status jako jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych sezonu — łącząc artystyczną wizję, polityczny rezonans i wielkie emocje. Tegoroczne Grand Prix, Złotego Lwa, zdobył legendarny amerykański reżyser niezależny Jim Jarmusch, któremu przypadło wyróżnienie za pełen refleksji, subtelny dramat rodzinny „Father Mother Sister Brother”. Jury doceniło reżysera za poruszający obraz, który zdobył uznanie krytyków i publiczności. Gala wręczenia nagród odbyła się w Wenecji, a prowadząca Emanuela Faneli rozpoczęła ceremonię przypominając o honorowych wyróżnieniach dla Wernera Herzoga, Gusa Van Santa i Juliana Schnabela. Kulminacją wieczoru było ogłoszenie głównego zwycięzcy, którym został właśnie film Jarmuscha. Benny Safdie z tytułem najlepszego reżysera za „The Smashing Machine” Nagroda Srebrnego Lwa za najlepszą reżyserię powędrowała do Benny’ego Safdie za film „The Smashing Machine”. Reżyser nazwał swoje dzieło „ćwiczeniem w radykalnej empatii” i podkreślił, jak ważna jest empatia w obecnych czasach. W swoim przemówieniu wyznał: „To spełnienie marzeń, być tutaj wśród gigantów przeszłości i teraźniejszości. To mnie onieśmiela.” Film opowiada historię Marka Kerra, a Safdie otrzymał owację od zgromadzonej publiczności. Z kolei Grand Jury Prize, czyli Srebrnego Lwa za najlepszy film otrzymała głośna produkcja „The Voice of Hind Rajab”, opowiadająca o tragicznej i autentycznej historii palestyńskiej dziewczynki—film, który wywołał rekordowe, niemal 24-minutowe owacje na stojąco. Wielkie emocje i polityczne akcenty na gali zamknięcia Nie zabrakło wzruszeń i mocnych wypowiedzi politycznych. Maryam Touzani, odbierając nagrodę publiczności Armani Beauty za film „Calle Malaga”, mówiła o cierpieniu mieszkańców Gazy i podkreśliła, że „polityka może zawieść, ale sztuka zawsze będzie domem dla sprawiedliwości, wolności i człowieczeństwa”. Podobne odniesienia padły z ust Anuparny Roy, laureatki nagrody za najlepszą reżyserię w sekcji Orizzonti za film „Songs of Forgotten Trees”. Zakończyła przemówienie słowami: „Każde dziecko zasługuje na pokój, wolność i wyzwolenie – Palestyna nie jest wyjątkiem.” Nastia Korkia, odbierając Luigi De Laurentiis Award za debiut „Short Summer”, mówiła o wojnie w Ukrainie i o wpływie, jaki ma ona na życie społeczne. Najlepsi aktorzy: Xin Zhilei i Toni Servillo z Volpi Cup Volpi Cup dla najlepszej aktorki otrzymała Xin Zhilei za rolę w filmie „The Sun Rises on Us All” w reżyserii Cai Shangjuna. Aktorka wygłosiła emocjonalne przemówienie w języku mandaryńskim, nie bacząc na próbujące ją uciszyć dźwięki muzyki. Toni Servillo został nagrodzony za najlepszą rolę męską w filmie „La Grazia” Paolo Sorrentino. W swojej mowie wspomniał o godności człowieka i wspomniał Palestynę, co spotkało się z ciepłym przyjęciem publiczności. Nagrodę Marcello Mastroianni dla najlepszego młodego aktora otrzymała Luna Wedler za film „Silent Friend”.
Premierowo na ELLE: Nowa kolekcja The Odder Side Pre AW 25 zachwyca kobiecymi klasykami, w których chcemy przechodzić cały sezon
Polska marka The Odder Side jak zwykle nie rozczarowuje. Justyna Przygońska i Brygida Handzelewicz-Wacławek proponują bazę codziennej garderoby w klasycznych krojach, które zyskują świeżą, współczesną interpretację.
Premierowo na łamach ELLE.pl przedstawiamy kolekcję Pre AW 25 polskiej marki The Odder Side, którą pokochały nie tylko Polki, ale również Francuzki i Skandynawki. Justyna i Brygida oraz ich najnowsza linia “First Step Into Fall” przypominają, że w powietrzu powoli czuć jesień, ale ich interpretacja jest miękka i zaczyna się od lekkiego przejścia. Klasyczne kroje, kobiece tkaniny i nowoczesne interpretacje codziennych elementów garderoby – jeżeli szukacie inspiracji na jesienne stylizacje, nowa kolekcja The Odder Side jest właściwym adresem. Kolekcja The Odder Side Pre AW 25 “First Step Into Fall” Sesja wizerunkowa kolekcji powstała na ulicach Amsterdamu – miejsca szczególnie bliskiego sercu właścicielek. To właśnie tu znajduje się butik marki i źródło wielu inspiracji. Obiektyw fotografa Sjoerda Cuypersa uchwycił modelkę Norę Ponse w miejskiej scenerii, która podkreśla energię i charakter ubrań. – Amsterdam to nasz naturalny wybór – kolekcja wtopiona w miejskie tło nabiera życia – dodaje Justyna Przygońska. “First Step Into Fall” można określić jako koncept garderoby kapsułowej, który idealnie łączy się z kobiecymi, ale jednocześnie oversize’owymi krojami. Justyna i Brygida opanowały to do perfekcji. Niewymuszona nonszalancja ze zmysłowym, swobodnym sznytem przenika każdy element nowej kolekcji The Odder Side, będącej zapowiedzią nadchodzącego sezonu AW 25, w którym pojawią się zaskakujące kroje, wzory i materiały. – Jesień to mięsiste tkaniny, ciepłe faktury, odcienie czerwieni, granatu, beżu i brązu. To też nieoczywiste połączenia: body z odkrytymi plecami zestawione z wełnianymi spodniami czy kwiatowe wzory z grubym swetrem – mówi Brygida Handzelewicz-Wacławek, współzałożycielka marki. Nowoczesne klasyki The Odder Side, które są idealne na jesień W kolekcji The Odder Side Pre AW 25 znajdziemy reinterpretacje bestsellerów i świeże propozycje idealne na jesień – od grafitowej koszuli Jensen i kurtki Dina z tłoczonym kołnierzem, przez czekoladowe Wander Jeans, po romantyczne sukienki Matilde i Layla czy minimalistyczną Bonnie z cupro i wiskozy. Dopełnieniem są lekkie T-shirty Seia, dzianinowe spódnice, kultowy kardigan Brando w nowej odsłonie i sweter Tessa z wiskozy, a także spodnie Alta i Flow, które świetnie łączą się z dopasowanymi body. Jesienne stylizacje podkreślają też skórzane paski Cinto w burgundzie i granacie, dodające całości wyrazistego charakteru. Co ciekawe, marka wraz z kolekcją Pre AW 25 rozszerza rozmiarówkę – po raz pierwszy w kolekcji pojawia się rozmiar XXL.
„W show-biznesie czegoś mi zaczęło brakować. Tego pierwotnego kontaktu ze sztuką” [WYWIAD]
Maciej Musiałowski – aktor, wokalista, twórca – od kilku lat konsekwentnie wymyka się schematom. W rozmowie dla ELLE.pl opowiada o swoim największym zawodowym wyzwaniu, ale też marzeniu: Festiwalu Sztuk Zjednoczonych, a także o potrzebie autentyczności, pracy nad debiutanckim albumem i o tym, co daje mu siłę, gdy pasja staje się wyzwaniem.
Zachwycił widzów i krytyków główną rolą w „Sali samobójców. Hejter” Janka Komasy, za którą otrzymał nominację do prestiżowych Orłów. Zadebiutował piosenką „Zabierz tę miłość” z Julią Wieniawą i odsłonił kolejny talent. Obecnie pracuje nad kilku planach zdjęciowych i solową płytą. Ale wychowany w artystycznej rodzinie Maciej Musiałowski, poza aktorstwem i muzyką, zmienia polski rynek sztuki. Od kilku lat jego najważniejszym projektem jest Festiwal Sztuk Zjednoczonych – wydarzenie, które zbudował niemal od zera i które dziś przyciąga do zabytkowego zamku w Domanicach artystów z różnych światów: od malarzy i performerów po muzyków i reżyserów. O tym, jak udaje mu się to łączyć, jak to wpływa na jego wrażliwość oraz czy pasja jest to bardziej błogosławieństwo czy utrapienie, rozmawiamy z Maciejem Musiałowskim. Aleksandra Jóźwiak: Wyobraź sobie, że masz przed sobą osobę, która nie wie absolutnie nic o Twoim festiwalu. Co byś powiedział, by ją przekonać, że warto przyjechać? Maciej Musiałowski: Jeśli ta osoba szuka czegokolwiek w sztuce, pragnie poczuć, doświadczyć i dać się wciągnąć w wir czegoś twórczego, to Festiwal Sztuk Zjednoczonych jest takim miejscem. Zamek, w którym się odbywa, jest sam w sobie dziełem sztuki. Dla mnie to, jakby fantasmagoria (magiczny spektakl – przyp. red.), że tak powiem za Witkacym. Miejsce, gdzie wszystko – teatr, muzyka, rzeźba, poezja, taniec, malarstwo, film, performance – dzieje się równocześnie. Sztuka wychodzi z każdego zakamarka zamku. I nawet nie jesteśmy w stanie ogarnąć wszystkiego, co się tam dzieje. I w tym właśnie jest piękno mojego Festiwalu. To wydarzenie, którego nie da się do końca objąć rozumem, trzeba go po prostu doświadczyć. Jeżeli ja miałabym opisać twój festiwal, to powiedziałabym, że to coś więcej niż wydarzenie kulturalne, a jedyny w swoim rodzaju manifest, który wychodzi poza utarte ramy. Zdecydowanie. To też spotkanie ludzi, którzy poświęcili swoje życie sztuce, ale niekoniecznie są w popkulturze. Pomysł na festiwal zrodził się z podziwu dla mojego brata Jana, jego środowiska malarzy, rzeźbiarzy, plastyków, performerów, artystów niekoniecznie obecnych w mainstreamie. To są ludzie absolutnie oddani, bezkompromisowi. Z czasem poczułem potrzebę zderzenia tych dwóch światów – niszowego i popkulturowego, w którym sam często funkcjonuję. Brakowało mi tych wartości, które pamiętałem z czasów szkoły artystycznej. Chciałem stworzyć przestrzeń, która będzie autentyczna, otwarta, szczera. Marzenie o zamku było zawsze, ale zamek bez ludzi? Bez sensu. Dlatego zamek stał się domem dla Festiwalu. Myślę, że w show-biznesie czegoś mi zaczęło brakować. Tego pierwotnego kontaktu ze sztuką. Kiedy kupiłem zamek, wiedziałem, że musi być otwarty. I sześć miesięcy później zrobiliśmy tam pierwszy festiwal. W tempie ekstremalnym. Bez agencji, bez wielkich inwestorów. Wszystko po to, żeby wspierać artystów i przeżywać razem sztukę w każdej postaci. To brzmi bardzo intensywnie. Miałeś momenty zwątpienia? Non stop! (śmiech). Ale serio – zwłaszcza w pierwszych edycjach, trafiałem na ludzi, którzy wykorzystywali moją naiwność, moje zaufanie. Przejechałem się na osobach, które udawały zaangażowanie, a działały we własnym interesie. To bolało. Ale też nauczyło. Dziś wiem więcej. Mam wokół siebie fantastycznych ludzi – artystów, przyjaciół, współorganizatorów. Ludzi, którzy naprawdę wierzą w tę ideę. Myślę, że nie przesadzę, jeżeli powiem, że ten Festiwal Sztuk Zjednoczonych to moja olimpiada. Sportowiec trenuje do biegu na 100 metrów, ja – do festiwalu. Poświęcam temu wszystko. I choć brzmi to patetycznie, ten projekt ukształtował mnie bardziej niż jakakolwiek szkoła. Czujesz się mentorem dla młodych artystów? Nie wiem, czy mentorem. Jeśli dla kogoś spotkanie ze mną ma wartość, to super. Ja czuję, że wykonuję coś w rodzaju public service. To taka moja cicha misja. Kiedy widzę, jak młodzi ludzie przyjeżdżają do zamku na kilka dni w roku, wchodzą do świata sztuki, dzielą się swoimi projektami, to wszystko zyskuje sens. Czy poza festiwalem masz w ogóle czas na inne projekty? Co z twoim albumem? O dziwo tak! Właśnie na festiwalu podzielę się kilkoma niepublikowanymi jeszcze piosenkami zapowiadającymi nadchodzące muzyczne przygody. Jestem w procesie pracy nad solowym albumem. A co z aktorstwem? Nadal działasz na planach filmowych? Naturalnie że tak! Co roku staram się przyjmować minimum dwa filmy. W tym roku projektów filmowych łącznie zrobiłem cztery. Dziś byłem na przymiarkach do kostiumowego filmu i cieszyłem się jak dziecko w sklepie z zabawkami. Świat kina i teatru zawsz będzie dla mnie bardzo ważny. Czy Twoja doba jakimś cudem jest dłuższa? Ta intensywność nie jest dla Ciebie zbyt duża? Czasem jest, ale mam poczucie że przyjdzie jeszcze czas na zwolnienie tej rozpędzonej machiny. Teraz jest dobrze tak jak jest, wytchnienie dają moje rytuały. W wolnych chwilach jeżdżę konno, spędzam czas z przyjaciółmi, organizujemy wellnessowe retreaty w zamku. Ale dużo uczę się o sobie, również dzięki terapii. Spotykam się raz w tygodniu z terapeutką i to pomaga mi skupić się na "Macieju Musiałowskim". Bo kiedy grasz ciągle inne postacie, łatwo zagubić siebie. Terapia pozwala mi zobaczyć, gdzie jestem naprawdę. I nie zatracić tego, co ważne. Rok temu Artur Rojek, który również kilkanaście lat temu powołał do życia swój alternatywny Off festival, powiedział mi, że jego siłą są emocje. A co jest Twoją? Trudne pytanie. Emocje są dla mnie czasami także największym strachem. Bywają siłą, ale też czymś, co mnie przerasta. Mam w sobie lęk przed tym, jak intensywnie potrafię czuć. Chyba twórczość. Sama potrzeba tworzenia. Pasja do wyrażania siebie i swoich obserwacji na temat świata. To mnie niesie. Pomyślałem też o ludziach – o społeczności, którą tworzę i której jestem częścią. Zdecydowanie daje mi to energię. Z perspektywy słuchaczki tej rozmowy powiedziałabym, że Twoją siłą jest pasja. Pasja, tak. To dobre słowo. Piękne i trudne. Bo pasja bywa bolesna. Potrafi kosztować bardzo dużo – energii, snu, zdrowia. Pierwsze edycje festiwalu to była pasja. Naprawdę. Miałem momenty, kiedy myślałem, że nie dam rady, że wszystko się zawali. Ale potem wraca światło. I jeśli wokół siebie masz ludzi, którzy w to wierzą – to jest wszystko. Wtedy można przetrwać nawet największe zmęczenie. I mieć z tego jeszcze radość.