Premierowo na ELLE: Walentynkowa kolekcja Hibou "Love you, babe". Powstała z myślą o relacjach, które budują codzienność
Oto jedna z najbardziej klimatycznych kampanii walentynkowych, za którą stoi laureatka ELLE About Fashion, Dorota Szulc. Kolekcja marki Hibou to idealny pomysł na prezent dla samej siebie, przyjaciółki lub drugiej połówki.
W świecie, w którym Walentynki coraz częściej redefiniujemy na własnych zasadach, Hibou proponuje narrację bliższą codzienności niż spektakularnym gestom. Zamiast oczywistych symboli pojawiają się miękkie faktury, pudrowe odcienie różu, ciepła biel i delikatne koronki. Zamiast wielkich deklaracji – czułość, bliskość i drobne momenty, które składają się na prawdziwe relacje. Walentynkowa kolekcja Hibou to idealny prezent (również dla samej siebie) „Love you, babe” to kolekcja zaprojektowana z myślą o kobietach i więziach, które tworzą między sobą: przyjaźniach, siostrzeństwie, partnerskich relacjach, ale też o relacji z samą sobą. To ubrania, które naturalnie wpisują się w rytm dnia – od poranków z kawą, przez spokojne popołudnia, aż po wieczory spędzane w domowym komforcie. Kolekcja balansuje między intymnością a estetyką, która zachwyca wizualnie. To projekty, które równie dobrze można nosić wyłącznie dla siebie, jak i podarować komuś bliskiemu – bez presji okazji, bez potrzeby tłumaczenia gestu. Co znalazło się w walentynkowej kolekcji Hibou „Love you, babe”? W linii znalazły się zestawy z koronkowymi wykończeniami, lekkie topy, krótkie szorty, koszule oraz dodatki, takie jak opaski, gumki do włosów czy miękkie biustonosze do spania. Wszystko utrzymane w charakterystycznej dla Hibou estetyce: subtelnej, kobiecej i ponadczasowej, z naciskiem na wysokiej jakości jedwabie i bawełny przyjemne dla skóry.
Nie żyje Valentino Garavani. Jeden z najważniejszych projektantów zmarł w wieku 93 lat
Valentino Garavani, ikona światowej mody i założyciel legendarnego domu mody Valentino, zmarł w wieku 93 lat. Odszedł w Rzymie – ukochanym mieście, które wybrał na życie i twórczość. Moda straciła jednego z największych wizjonerów.
Spis treści: Kim był Valentino Garavani i dlaczego nazywano go cesarzem mody Jak Valentino Garavani zmienił świat mody na zawsze Życie prywatne i zawodowe Valentino: od Paryża do Rzymu Pożegnanie z modą: emerytura i dziedzictwo projektanta Kim był Valentino Garavani i dlaczego nazywano go cesarzem mody Valentino Garavani, urodzony 11 maja 1932 roku w miejscowości Voghera w Lombardii, był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci świata mody. Włoski projektant od najmłodszych lat fascynował się pięknem, a jego artystyczna wrażliwość szybko skierowała go ku projektowaniu mody. Po ukończeniu edukacji w Mediolanie kontynuował naukę w prestiżowych szkołach artystycznych w Paryżu. W wieku zaledwie 17 lat rozpoczął pracę u znanych projektantów Jean Dessèsa i Guy'a Laroche'a, co dało początek jego błyskotliwej karierze. W 1959 roku Garavani założył swój własny dom mody w Rzymie. Jego pierwsza kolekcja zachwyciła świat modowy. Rok później spotkał Giancarlo Giammettiego, który został jego partnerem życiowym i zawodowym. To właśnie z nim wspólnie budowali imperium Valentino. Ich relacja była jednym z filarów sukcesu marki. Valentino był nazywany "cesarzem mody" ze względu na elegancję swoich projektów oraz ogromny wpływ na świat mody. Jego znakiem rozpoznawczym stała się intensywna czerwień – kolor, który uważał za pasujący każdej kobiecie. "Czerwień Valentino" przeszła do historii jako symbol wyrafinowanego stylu i kobiecości. Jak Valentino Garavani zmienił świat mody na zawsze Debiut marki Valentino na prestiżowym pokazie mody we Florencji w 1962 roku był punktem zwrotnym. Od tego momentu dom mody zdobywał międzynarodowe uznanie. Kreacje projektanta nosiły ikony popkultury i koronowane głowy – od Jackie Kennedy, przez Elizabeth Taylor, po europejskie monarchinie. Jego suknie pojawiały się na najważniejszych wydarzeniach – Oscarach, królewskich ślubach, czerwonych dywanach. Jackie Kennedy, która wybrała jego suknię na ślub z Arystotelesem Onassisem, była jedną z pierwszych gwiazd, które pokochały styl Valentino. Jego projekty łączyły pokolenia – tę samą suknię nosiły zarówno Kennedy, jak i Jennifer Lopez. Jego styl był elegancki, pełen klasy i bezczasowy. W świecie, który często podąża za chwilową modą, Garavani wprowadził luksus i subtelność, które przetrwały próbę czasu. Dom mody Valentino pod jego kierownictwem zyskał renomę jednej z najbardziej prestiżowych marek haute couture na świecie. Życie prywatne i zawodowe Valentino: od Paryża do Rzymu Choć pochodził z Lombardii, to Rzym stał się jego domem i centrum życia zawodowego. Mieszkał i pracował w tym mieście przez większość swojego życia. To właśnie tam założył swoją markę, a także zorganizował pożegnalny pokaz mody, żegnając się z branżą. Garavani był znany nie tylko ze swojego kunsztu projektanckiego, ale i stylu życia. Organizował legendarne przyjęcia w zamku pod Paryżem, otaczał się elitą świata mody i show-biznesu. Jego zamiłowanie do luksusu było widoczne również w jego miłości do mopslików, które towarzyszyły mu niemal wszędzie. Relacja z Giancarlo Giammettim była fundamentem jego życia. Poznali się w 1960 roku na via Veneto. Ich współpraca była owocna i harmonijna, a przyjaźń – niezwykle silna i trwała przez dziesięciolecia. Pożegnanie z modą: emerytura i dziedzictwo projektanta W 1998 roku Valentino Garavani sprzedał swój dom mody za 300 milionów dolarów. Pomimo tej decyzji przez lata pozostawał aktywny w świecie mody, będąc jej symbolem i inspiracją. W 2007 roku, po 45 latach kariery, ogłosił przejście na emeryturę. Jego pożegnanie z branżą odbyło się w spektakularny sposób – podczas wydarzenia w Rzymie, z udziałem gwiazd, przyjaciół i najważniejszych postaci ze świata mody. To był moment, który podsumował niezwykłą karierę i przypieczętował status Garavaniego jako ikony. Jego dziedzictwo pozostaje żywe. "Czerwień Valentino" stała się synonimem klasy, a jego projekty na zawsze wpisały się w historię mody. Zmarł w Rzymie w wieku 93 lat, w mieście, które kochał i które uczynił światową stolicą elegancji. Śmierć Valentino Garavaniego to ogromna strata dla świata mody. Choć odszedł, jego wpływ będzie obecny jeszcze przez wiele pokoleń. Włoski projektant mody, który zmienił oblicze haute couture, zostanie zapamiętany jako prawdziwa legenda.
5 koncertów i festiwali, na które czekamy w 2026 roku. Dodajcie je do swojej listy “must see”
Jeżeli brakuje wam kulturalnych rozrywek albo nie wiecie, które wybrać spośród szerokiej oferty tegorocznych koncertów, przedstawiamy kilka wydarzeń (niekoniecznie tych mainstreamowych) - warto mieć je pod lupą.
Na jakie koncerty warto wybrać się w tym roku? Oprócz międzynarodowych gwiazd, które odwiedzą Polskę i z pewnością dostarczą słuchaczom niezapomnianych emocji, warto zajrzeć także na rodzime podwórko, gdzie będzie działo się całkiem sporo. Oto nasz subiektywny przewodnik po (naszym zdaniem) najciekawszych koncertach i wydarzeniach muzycznych, które zapewnią spektrum wrażeń. Hoshii Sessions, 30 stycznia 2026, Palladium Na to wydarzenie na szczęście nie musimy już długo czekać. Jedna z najbardziej oryginalnych inicjatyw muzycznych, Hoshii Sessions Live, czyli numery artystów z różnych światów (od popu po rap) przełożone na jazz, w aranżacji zespołu Hoshii w składzie: Kuba Więcek, Grzegorz Tarwid, Max Mucha i Miłosz Berdzik, to zdecydowanie koncert, który warto mieć na uwadze. Dlaczego? Spotkanie na scenie wyjątkowych osobowości i oryginalnych talentów owocuje niezwykłym muzycznym połączeniem i improwizacją, dając słuchaczom przeżycia, które zostają z nimi jeszcze na długo po wybrzmieniu ostatnich dźwięków. W warszawskim klubie Palladium tym razem na scenie razem z Hoshii wystąpią: Kukon, Hubert., schafter, Kosma Król, Dziarma i Wini. View oEmbed on the source website Zalia, 14 lutego 2026, Jassmine Nikt tak pięknie nie śpiewa o miłości jak ona, tak więc celebracja Walentynek z Zalią w klubie Jassmine to jedyny słuszny kierunek tego dnia (niezależnie od tego, czy świętujecie z partnerem lub partnerką, przyjaciółkami czy solo). Intymna atmosfera jazzowego klubu w połączeniu z głębokim, poruszającym głosem Zalii i emocjonalnymi piosenkami brzmi jak doskonały pomysł na celebrowanie miłości. Bigga Fest, 28 lutego 2026, Niebo Wielkimi krokami nadchodzi również druga edycja festiwalu, który powstał w kontrze do mainstreamowych wydarzeń i poruszył warszawską scenę muzyczną. Bigga Fest w kolejnej odsłonie łączy funk, groove, rap, jazz i soul, serwując w line upie takie formacje jak: Omasta, Cinnamon Gum, Grupa Torpedo, Master Stone i Karol Guaguo & The Flexatones. „Za koncepcją stoi przede wszystkim miłość do muzyki niezależnej i misja wspierania coraz większej społeczności reprezentującej ten świat. (...) Angażujemy do Bigga postaci i zespoły, obok których nie sposób przejść obojętnie, a mają potężną moc łączenia ludzi – zarówno tych na scenie jak i pod nią”, mówią o festiwalu organizatorzy. Olivia Dean, 30 maja 2026, Orange Warsaw Festival Objawienie sceny muzycznej, Olivia Dean, zachwyca subtelną kobiecością, charakterem, energią “girls girl” i dodatkowo - pięknymi stylówkami. Brytyjska artystka pojawi się na warszawskim Orange Warsaw Festival. To idealna okazja do rozpoczęcia festiwalowego sezonu. Wydana przez Olivię płyta „The Art Of Loving” rozbiła bank w 2025 roku i zapewniła jej status gwiazdy. Eklektyczna mieszanka popu, soulu i R&B, jej ciepły, miękki głos i aktualne teksty, z którymi tak łatwo można się utożsamić (nie bez powodu stają się viralami na TikToku) sprawiają, że zdecydowanie warto posłuchać tego zjawiska na żywo. Bad Bunny, 6 lipca 2026, PGE Narodowy Jeden z najpopularniejszych artystów na świecie, który już dwa lata po debiucie stał się najczęściej słuchanym latynoskim muzykiem w serwisie Spotify, zawita do Polski na początku czerwca. Przy muzyce Bad Bunny’ego trudno usiedzieć w miejscu - jego ostatnia płyta „Debí Tirar Más Fotos” (album w całości nagrany po hiszpańsku) to hołd dla kultury Portoryko. Zachwycił krytyków i słuchaczy, których od jego wydania w 2025 roku przybyło jeszcze więcej. Pomimo młodego wieku, śmiało można o nim powiedzieć, że już jest ikoną współczesnej muzyki rozrywkowej, dlatego nie warto przegapić jego koncertu na PGE Narodowy w Warszawie.
Prezenty świąteczne na ostatnią chwilę. Ucieszy się z nich każda “artsy girl”, która ma już wszystko
Kupowanie prezentów to piękna, ale wymagająca sztuka. Jeżeli szukacie upominków na ostatnią chwilę dla tej dziewczyny, która wydaje się, że ma już wszystko i w dodatku słynie z wymagającego gustu, oto przewodnik dla was.
Świąteczne szaleństwo trwa w najlepsze, a osoby, które jeszcze nie skompletowały pełnej listy prezentów, powoli zaczynają się stresować. Należycie do tej grupy? Jeśli tak, to przychodzimy z pomocą i uspokajamy: przedstawiamy prezenty na ostatnią chwilę, które usatysfakcjonują każdą wymagającą estetkę. Wśród nich znajdziecie upominki mniej lub bardziej praktyczne, ale wszystkie… po prostu piękne. Ołówek do ust Velvet Define, Inglot, 53 zł Zapomnij o “lip combo”: w kanonie makijażowym artsy girl zastąpi go Velvet Devine od Inglot, czyli hybryda konturówki i pomadki, która daje naturalny, niewymuszony efekt, pięknie wygląda na ustach (i równomiernie się “ściera”). To jeden z tych kosmetyków, będący niezbędnikiem w kosmetyczce każdej kobiety. Dodatkowo, odcień “Rose Chocolate 63” jest na tyle wdzięczny, że pasuje do każdego typu urody. Książka “Intermezzo”, Sally Rooney, wydawnictwo WAB, 54,99 zł Jeżeli dziewczyna, którą chcesz obdarować prezentem, miałaby przeczytać tylko jedną książkę w tym roku, niech to będzie nowa powieść autorki Sally Rooney. Okrzyknięta głosem pokolenia millenialsów (chociaż równie chętnie czytana przez “Zetki”) autorka zabiera czytelnika w świat emocjonalnych rozgrywek, uczuciowych łamigłówek i historii, która w jakiś sposób potrafi zrezonować z każdym. Longsleeve Ivy, Hibou, 259 zł Estetki uwielbiają piękne, przytulne piżamy, które jednocześnie są wygodne i stylowe. Czerwony longsleeve polskiej marki Hibou (projektującej najlepsze piżamy) z wiskozy to przylegająca do ciała bluzka, którą chce się nosić nie tylko w domu czy do spania. Jeżeli nie masz pomysłu na prezent dla swojej dziewczyny, siostry lub przyjaciółki - to idealny wybór. Limitowana świeca zapachowa 5:05 AM, orage studio, 190 zł Nagrodę w plebiscycie na najbardziej uniwersalny, a jednak zawsze cieszący oko i nos prezent, zdecydowanie wygrywają świeczki. W okresie jesienno-zimowym umilają długie, leniwe wieczory. Ta od ulubionej marki redaktorek mody pachnie jak świeży, mglisty poranek. Kinga Janocha, właścicielka orage studio, stworzyła limitowany, marzycielski, ale jednocześnie celebrujący codzienność zapach o nutach bergamotki, mandarynki i róży na bazie drzewa sandałowego i oudu. Perfumy Bibliotheque, Byredo, Galilu, 795 zł / 50 ml Nazwa perfum Byredo mówi sama za siebie i ręczę za to, że nie jest to wyłącznie chwyt marketingowy. Perfumy Bibliotheque przywodzą na myśl uniwersyteckie biblioteki albo takie, o których czytaliśmy w książkach. Zapach papieru, lakierowanych podłóg, nieco dusznego powietrza - to wszystko przełożone na paczulę, drewno, śliwkę i wanilię, tworzące kompozycję, w której nie da się nie zakochać. Tinted Balm Kit F.Miller, RAW Poznańska, 225 zł Odkrycie tego roku dla wszystkich minimalistek, które są zwolenniczkami makijażu “make up no make up”? Kremowe balsamy z pigmentem, łączące makijaż i pielęgnację w jednym. Nałożone palcami na policzki, usta i powieki dają wrażenie zdrowego, naturalnego rumieńca. Można je dowolnie miksować i łączyć, zawsze zmieszczą się do torebki i sprawią, że nawet makijaż poprawiony w biegu wygląda świetnie. Zdecydowanie na liście marzeń każdej artsy girl, która uwielbia nieoczywiste kosmetyki do makijażu. Zestaw marki F.Miller znajdziecie w RAW Poznańska. Balsam do ciała Silent Vanilla, La Bomba, 209 zł Kolejna propozycja prezentu z segmentu beauty, czyli tego najprzyjemniejszego, który działa kojąco na zmysły. Balsam do ciała polskiej marki La Bomba o zapachu otulającej, ale nie przytłaczającej wanilii, czuć na skórze cały dzień. Dzięki zawartości ceramidów i olejów natychmiast sprawia, że skóra jest miękka, ale waniliowe nuty zapachowe idealnie uzupełniają każde perfumy.
To francuskie serum do skóry głowy sprzedaje się co 4 minuty na całym świecie. 91% internautek potwierdza jego działanie. “Już po tygodniu włosy przestają się przetłuszczać”
Serum rewitalizujące do skóry głowy francuskiej marki to perełka wśród kosmetyków do pielęgnacji włosów, co potwierdzają nie tylko badania, ale również internautki.
W tym artykule: Serum rewitalizujące do skóry głowy Sisley – działanie Serum rewitalizujące do skóry głowy Sisley – opinie Serum do skóry głowy, które warto znać Jeżeli problem wypadających, pozbawionych objętości włosów dotyczy również ciebie, a na co dzień nie pomagają wcierki i inne produkty, być może zainteresuje cię to francuskie serum do skóry głowy, które zachwyciło już mnóstwo osób (nie tylko mnie). Luksusowy kosmetyk sprzedaje się na całym świecie co 4 minuty, a jego skuteczność jest potwierdzona badaniami. Chodzi o serum Hair rituel by Sisley – wzmacniające włosy, zwiększające objętość i odporność na szkodliwe działanie czynników zewnętrznych. Serum rewitalizujące do skóry głowy Sisley – działanie Jako redaktorka urody testuję na co dzień mnóstwo kosmetyków, zarówno tych budżetowych, jak i z górnej półki. Wśród każdej z tych opcji pojawiają się zachwyty i rozczarowania, ale serum rewitalizujące do skóry głowy Hair rituel by Sisley zdecydowanie zaliczam do tej pierwszej kategorii. Zanim przejdę do cudownego działania kosmetyku, na początku zatrzymam się na czymś, co zachwyciło mnie od razu, czyli zapachu. To francuskie serum pachnie “aktywną molekułą”, ekstraktem z szałwii, majeranku i czerwonego tymianku to luksusowa kompozycja, która faktycznie tak pachnie. Przyjemne olejki eteryczne nie tylko działają na zmysł węchu, ale przede wszystkim wzmacniają pielęgnacyjne działanie serum Sisley. View Burdaffi on the source website Kondycja skóry głowy odzwierciedla to, w jakim stanie są nasze pasma, dlatego pracę należy rozpocząć od podstaw. Francuskie serum Hair rituel by Sisley należy zaaplikować na skórę po umyciu głowy i delikatnie je wmasować. Można to robić zarówno rano, jak i wieczorem. Aktywne składniki w postaci minerałów, witamin, ekstraktów i protein stymulują cebulki, zapobiegając wypadaniu i spowalniając proces pojawienia się siwych kosmyków. Jakie są efekty po regularnym stosowaniu francuskiego serum rewitalizującego, które zauważyłam po sobie (i które potwierdzają zarówno badania, jak i inne testerki tego kosmetyku)? Włosy mniej wypadają, nie przetłuszczają się tak szybko, są lśniące i gładkie. Skóra głowy jest świeża i uwielbiam to uczucie, którego brakowało mi nawet po najdokładniejszym oczyszczeniu odpowiednim szamponem. Serum Sisley to “game changer” w pielęgnacji włosów, które warto włączyć do swojej rutyny. Pierwsze efekty są widoczne już po jednym tygodniu stosowania. Serum rewitalizujące do skóry głowy Sisley – opinie Mimo tego, że serum jest sporym wydatkiem, jego skuteczność została udowodniona badaniami (91% osób potwierdza ograniczenie wypadania włosów, a 89% zwiększenie objętości), a dodatkowo potwierdzają ją internautki, które miały okazję przetestować kosmetyk Hair rituel by Sisley. Poniżej znajdziesz fragmenty opinii, które pochodzą z oficjalnej strony perfumerii Sephora. Gorąco polecam Sisley Revitalising Fortifying. Serum jest niesamowite, nawet po 1 tygodniu moje włosy są grubsze, łatwiejsze w układaniu, mniej się przetłuszczają i tracę mniej włosów. Niesamowite!, napisała Vikki. Jest cudne. Bardzo ładnie włosy po nim wyglądają, jest wydajny i ma piękny zapach. Jest drogi, ale warto zainwestować, zrecenzowała Magda. Polecam pomimo ceny. Preparat stosuje odrobinę, robiąc systematyczne przerwy, zdecydowanie widzę poprawę kondycji włosów oraz skóry, wyznała Nudi. Serum do skóry głowy, które warto znać Oprócz francuskiego serum rewitalizującego, warto zwrócić uwagę na inne kosmetyki tego typu do pielęgnacji skóry głowy oraz włosów. Poniżej znajdziesz kilka sprawdzonych przez nas produktów. View Burdaffi on the source website
Couple Dansant: „Moda cyrkularna to luksus, na który powinno być stać wszystkich” [WYWIAD]
Magdalena Lenicka i Żaneta Mrowca kilka lat temu założyły markę upcylingową Couple Dansant. Dziewczyny przerabiają ubrania z drugiej ręki i dają im nowe życie, sprawiając, że ich projekty wyglądają z wybiegu.
Każdy projekt Couple Dansant to “statement piece”. Magda i Żaneta tworzą ubrania w duchu lokalnego rzemiosła, których bazą są elementy z odzysku i sprawiają, że wyglądają jak z wybiegu. W ich projektach chodzą polskie it-girls i influencerki oraz redaktorki mody na czele z Natalią Klimas. Dziewczyny rekonstruują płaszcze, marynarki i kurtki, dodając do nich charakterystyczne elementy, takie jak monochromatyczne lub kontrastujące sztuczne piórka, dodające unikatowości każdej rzeczy. Couple Dansant to jedna z pierwszych marek upcyklingowych w Polsce, a my zapytałyśmy je o to, czy czują się trendsetterkami i czy trudno jest utrzymać biznes w duchu mody zrównoważonej. Aleksandra Jóźwiak: Jakie są największe wyzwania w prowadzeniu marki upcyclingowej? Magdalena Lenicka: Przede wszystkim to, że każda rzecz jest unikatowa. W tradycyjnej marce zamawiasz materiał, szyjesz kolekcję i powielasz modele. My każdą marynarkę czy płaszcz musimy dekonstruować, dostosować, często naprawić. Produkt musi wyglądać jak nowy, mimo że przeszedł szereg procesów – od czyszczenia po rekonstrukcję. To wymaga czasu, logistyki i rzemieślniczej pracy. Żaneta Mrowca: Drugim wyzwaniem była nauka metodą prób i błędów – nie ma podręcznika, jak prowadzić markę upcyclingową. Początkowo zakładałyśmy, że każdy projekt będzie jedyny w swoim rodzaju. Z czasem stworzyłyśmy system: jeśli dany model, np. czarna marynarka z frędzlami, cieszy się dużym zainteresowaniem, możemy go odtworzyć w kilku rozmiarach. To wciąż unikat, ale dostępny w bardziej uporządkowanej formie. Gdybyście miały opisać estetykę Couple Dansant w trzech słowach... Magdalena: Ponadczasowa, elegancka, glamour. Tworzymy statement pieces – rzeczy, które zostają w szafie na lata, a jednocześnie wpisują się w trendy. Mamy pióra, frędzle, mocne akcenty, ale obok nich są modele klasyczne. Jak odbierają waszą markę klientki? Czy upcycling wymaga edukacji? Żaneta: Zdecydowanie. Staramy się być transparentne i tłumaczyć, czym jest upcycling. Nie każdy od razu rozumie, że kupuje przerobioną marynarkę czy płaszcz, ale estetyka przyciąga uwagę. Często klientki mówią: „Wow, nawet nie wiedziałam, że to upcycling!”. To dodatkowa wartość. Pracujemy też w systemie pre-orderów, więc edukujemy, dlaczego trzeba poczekać. To święto rzemiosła, a nie fast fashion. Czy według was upcycling ma szansę wejść do mainstreamu? Magdalena: Wierzymy, że tak. Statystyki pokazują, że moda upcyclingowa i vintage zyskują ogromnie na popularności – platformy typu Vestiaire Collective rosną z roku na rok. Coraz częściej widzimy też, że duże domy mody, jak Miu Miu, wprowadzają kolekcje upcyclingowe. Dla młodego pokolenia to naturalne i cool, a nie powód do wstydu, jak jeszcze kilkanaście lat temu. Jakie macie plany na przyszłość? Magdalena: Mieszkamy w Berlinie i rozwijamy markę poza Polską. W tym roku zorganizujemy pop-upy w Berlinie i Hamburgu, współpracujemy też z zagranicznymi influencerami. Marzy nam się showroom – jeszcze nie wiemy, czy w Berlinie, czy w Polsce – ale to kolejny krok. Nasze DNA jest polskie, wszystko produkujemy w Polsce, ale chcemy być rozpoznawalne także za granicą. Na koniec chciałam zapytać, czy zgadzacie się ze stwierdzeniem, że moda cyrkularna to luksus, na który powinno być stać wszystkich? Żaneta: Tak. Vintage i second-handy są dostępne na każdą kieszeń. Z drugiej strony uważamy, że moda cyrkularna to też inwestycja – jeśli coś przetrwało 20 lat, przetrwa kolejne 20. Warto inwestować w projekty, które zostaną w szafie na długo i które można przekazać dalej.
Matteo Brunetti: „Jedzenie to najprostszy sposób, żeby dotknąć czyjegoś serca” [WYWIAD]
Finalista programu „MasterChef Polska”, kucharz, autor książek kulinarnych i popularny twórca internetowy. Matteo Brunetti od lat mieszka w Polsce, ale jego kuchnia wciąż pachnie włoskim słońcem. W rozmowie z Elle.pl opowiada o emocjach, które ukrywa w gotowaniu, o łączeniu dwóch kultur i o tym, jak dba o siebie w świecie mediów społecznościowych i rosnącej presji bycia „zawsze w formie”.
Matteo Brunetti to jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci młodego pokolenia kucharzy w Polsce. Urodził się w Rzymie, a dziś mówi o sobie, że jest „po trochu z obu światów”. W jego gotowaniu widać to wyraźnie – łączy włoską prostotę z polską gościnnością, szacunek do składnika z poczuciem humoru i dystansem do siebie. Zasłynął dzięki udziałowi w MasterChefie, ale to media społecznościowe uczyniły z niego kucharza, którego ogląda tysiące osób dziennie. Na swoich profilach pokazuje przepisy, ale też emocje – bez retuszu, bez nadęcia. Mówi o kuchni jak o rozmowie, o gotowaniu jak o sposobie na bliskość. W rozmowie z Elle.pl opowiada, dlaczego wierzy, że kuchnia to język bez słów, jak muzyka wpływa na smak, czemu w Polsce brakuje mu spontaniczności i co robi, gdy czuje się wypalony w świecie, który wymaga nieustannej obecności online. Aleksandra Jóźwiak: Twoje gotowanie jest bardzo osobiste. Mówisz, że kuchnia to „język bez słów”. Co chcesz przekazywać ludziom swoją kuchnią? Matteo Brunetti: Dla mnie każde danie jest opowieścią – czy to wielowarstwowa lasagne, która pyrkocze półtora dnia, czy zwykła bułka z masłem. Jedzenie uruchamia zmysły i myśli, zanim cokolwiek powiemy. Chcę, żeby ludzie poczuli pasję do gotowania i zrobili pierwszy krok – dlatego upraszczam nawet trudne przepisy. A potem niech już sami doświadczą smaku, bo tego wciąż nie da się wysłać przez ekran. Moja rola? Podarować możliwie najlepsze doświadczenie jedzenia – z odrobiną humoru i lifestyle’u. „Przez żołądek do serca” – utożsamiasz się z tym powiedzeniem? A jak brzmi włoski odpowiednik? Włosi do serca trafiają wszystkimi drogami: przez żołądek, muzykę, taniec, żarty, romantyczne kolacje. Kluczowe są emocje – zapamiętujemy chwile, które je budzą. To dlatego gotowanie ma taki urok: co można zrobić bardziej czułego niż ugotować komuś ukochane danie? I przypominać, że wiele genialnych potraw to 3–4 składniki. Czy gotowanie to Twój język miłości? Jeden z wielu. Idealny posiłek to nie tylko smak – to zapach, tekstury, temperatura, a nawet muzyka i światło. Dobrze dobrany soundtrack wynosi chwilę wyżej. Ważne jest otoczenie, nakrycie stołu, światło. „Jemy oczami” – i nosem. Czyli w jedzeniu najważniejszy jest… zapach? Tak. Węch jest kluczowy, bo poprzedza smak. Jeśli coś źle pachnie, pierwszy „impakt” jest negatywny. Dlatego dbam, by dania „brzmiały” aromatem: cytrusowa skórka w nieoczywistym miejscu, dużo świeżych ziół, a czasem „kulinarne perfumy” – szybka infuzja ziół w dobrym alkoholu, jedno psiknięcie nad talerzem i olejki robią swoje. Masz równie silną pasję poza kuchnią? Muzyka. Słucham jej non stop – od klasyki po techno. Kiedyś grałem na perkusji w heavymetalowym zespole, dziś uczę się śpiewu i pracuję nad własnymi utworami. Chcę opowiadać muzyką to, co noszę w sobie. Kuchnia i muzyka – łączą się? Bardzo. Muzyka potrafi „podbić” smak dania, a danie – muzykę. Oktoberfest kojarzy się z piwem, jazz club – z winem. To oczywiste pary. Nawet to, czego słuchasz podczas gotowania, zmienia tempo i charakter: techno – ostre, szybkie ruchy; Barry White – romantycznie. Trudno mi żyć w ciszy. A różnice kulturowe: Polacy – powściągliwi, Włosi – ekspresyjni. Widać to w kuchni? Jeszcze parę lat temu powiedziałbym, że bardzo. Dziś w Polsce wraca lokalność i nostalgia – młodsze pokolenie odkrywa bogactwo regionów. To zbliża nas do Włoch, gdzie spontaniczność i regionalność są fundamentem. Kuchnie są różne, ale pasja – coraz bardziej podobna. Czego brakuje Ci we Włoszech, gdy jesteś w Polsce – i odwrotnie? W Polsce brakuje mi spontaniczności w relacjach: „za pół godziny kawa?” – tego tutaj jest mniej. We Włoszech to norma – aperitivo, tenis, kolacja, bo świeci słońce. Za to we Włoszech tęsknię za polskim spokojem. Włoskie życie bywa piękne, ale chaotyczne – w Polsce łatwiej o oddech. Jest kuchnia, która ostatnio Cię zaskoczyła? Azjatycka nie przestaje mnie fascynować. Po każdej podróży zostaje mi „ziarenko”: ostatnio co tydzień robię egg fried rice na woku. Lubię też łączyć Azję z Włochami – do długo gotowanego ragù dodaję odrobinę pasty miso, czasem gochujang, sos sojowy, kolendrę. Nie zmienia to agresywnie smaku, ale umami pracuje za kulisami. Media społecznościowe to Twoje główne narzędzie pracy. Jak dbasz o równowagę, gdy łatwo o porównywanie się i samotność? Social media są częścią mojego życia od lat – to praca na „półtora etatu”. Zdarzają się gorsze momenty: wkładasz serce, a odbiór jest słabszy. Wtedy nie ma co się użalać – analizuję, co działa, co nie, i koryguję kurs. Pytam siebie: tworzę dla odbiorców, dla siebie, czy szukam balansu? Prywatnie korzystam głównie do komunikacji i jako bezcenne źródło inspiracji – jedzenie i architektura. Za chwilę Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego. Jak dbasz o siebie? Uspokajam się i robię krok w tył, by zobaczyć problem w szerszym kadrze. Pytam „dlaczego?” – skąd ta emocja, co naruszyło moje granice, z czym to mi się kojarzy. Gdy rozumiem źródło, decyduję, co zrobić: porozmawiać, odpuścić, zmienić. W życiu najważniejsze są dla mnie dwie rzeczy: zdrowie psychiczne i sen. A w trudnych chwilach – „przywrócić siebie do siebie”.
Premierowo na ELLE.pl: funkcjonalność w wydaniu "it", czyli nowa kolekcja polskiej marki MUUV. na sezon AW25
Trendy pojawiają się i znikają, a polska marka MUUV. od lat jest wierna własnej estetyce. Najwyższa jakość i funkcjonalne kroje osadzone ponadczasowym stylu z pierwiastkiem nowoczesnego sznytu. Kaja Lizut i Malina Kurkowska powracają z nową kolekcją na jesień-zimę 2025.
Dziewczyny zaczynały od sportowych ubrań i kostiumów kąpielowych, które 10 lat namieszały na polskim rynku mody. Świetnie skrojone, funkcjonalne, minimalistyczne elementy świetnie się przyjęły. Kaja Lizut i Malina Kurkowska konsekwentnie od lat rozwijają markę MUUV., która teraz w ofercie ma także okrycia wierzchnie, swetry, spodnie i wełniane akcesoria. Jesień to idealny moment na przeorganizowanie szafy i uzupełnienie jej o brakujące elementy, a nowa kolekcja MUUV. zawiera uniwersalne, świetnej jakości ubrania i dodatki, które pozwalają czuć się stylowo, nie rezygnując z ciepła i wygody. Na łamach ELLE.pl prezentujemy premierowo kampanię polskiej marki. Kolekcja MUUV. na jesień-zimę 2025 to stylowe akcesoria i otulające swetry MUUV. od dekady konsekwentnie rozwija własny język mody, w którym minimalizm spotyka się z funkcjonalnością i subtelną nowoczesnością. W najnowszej kolekcji na jesień-zimę 2025 Kaja Lizut i Malina Kurkowska pozwoliły swojej estetyce wymknąć się spod kontroli – świadomie oddając głos młodszemu pokoleniu. Efekt? Stylizacyjna wolność, która nie boi się kontrastów. Krata w odcieniach black&white i yellow&white pojawia się obok futerka w głębokiej czekoladzie, a puchowe kamizelki zestawiane są z wiązanymi balaclavami z wełny merino. To kolekcja otwarta na interpretacje, która zachęca, by łączyć ze sobą elementy pozornie niedopasowane – i odkrywać w tym nowe, spójne historie. Kampania, stworzona we współpracy z artystką Sarą Stupiec, osadzona jest w mixed media i kolażu – i dokładnie taką narrację tworzą też projekty: warstwowe, pełne faktur, pozwalające na eksperyment. Jak nosić kolekcję MUUV.? Jesień i zima z MUUV. to jednak nie tylko wyobraźnia, ale i pragmatyzm. Akcesoria z miękkiej wełny merino – czapki, opaski i balaclavy – obok mocnych okryć wierzchnich, takich jak kultowa kurtka PIQUE w wersji vichy czy nowa wiatrówka z organicznej bawełny, tworzą bazę garderoby, w której styl idzie w parze z wygodą. Nowością są zestawy – oversize’owe spodnie i koszule, które można nosić razem lub osobno – oraz sukienki, które od dziewczęcej KAWAI z bufkami po sweterkową AHI pokazują, że elegancja i komfort mogą być równorzędnymi wartościami. Dopełnieniem całości są otulające swetry – od oversize’owego RARE po dopasowany THICC i kaszmirowy kardigan TUA – które czynią z tej kolekcji kompletne modowe uniwersum na chłodniejsze miesiące. AW25 to dowód, że MUUV. potrafi wymyślać siebie na nowo, nie tracąc przy tym DNA, które od lat buduje jej wyjątkową pozycję na polskiej scenie.
Robert i Mateusz z Tutaj Podcast: „Męskość nie musi być twarda. Może być czuła, emocjonalna, obecna” [WYWIAD]
Robert i Mateusz z „Tutaj podcast” rozmawiają o męskości bez wstydu, o bliskości bez tabu i o relacjach bez filtrów.
Czy “kryzys męskości” to wymyślone na potrzeby zasięgów hasło, którego nadużywają media czy naprawdę żyjemy w kulturze, w której mężczyznom coraz trudniej się odnaleźć? Między innymi na to trudne pytanie staramy się odpowiedzieć z moimi rozmówcami: Mateuszem Kowalskim i Robertem Koneckim, czyli twórcami “Tutaj Podcast”, będącym swego rodzaju fenomenem w tej dziedzinie. Mateusz i Robert stworzyli przestrzeń, w której odrzucają stereotypy i tworzą męskość na nowo. Co to znaczy? Podejmują temat emocji, pokazują jak wyglądają relacje z męskiej perspektywy i udowadniają, że każdy – niezależnie od płci – potrzebuje bliskości. Robią to poprzez opowiadanie o własnych doświadczeniach, z którymi – jak pokazuje rosnąca popularność “Tutaj Podcast” – wiele osób może się utożsamić. Aleksandra Jóźwiak: Wokół męskości narosło mnóstwo stereotypów. Jaka była wasza motywacja do ruszenia z podcastem o męskości? Bardziej własna ciekawość i potrzeba rozmowy czy zmiana sposobu, w jaki mężczyźni są postrzegani? Mateusz Kowalski: Jedno i drugie — i ciekawość, i potrzeba, i może nawet... misja? Na początku po prostu chcieliśmy coś razem zrobić. Jesteśmy przyjaciółmi, mamy zdrową, bliską relację i pomyśleliśmy: "Nagrajmy podcast". Dopiero z czasem zaczęliśmy zauważać, że za tą naszą przyjaźnią stoi coś więcej — potencjał, żeby łamać szkodliwe stereotypy. Robert Konecki: Wątki zdrowej męskości były z nami od początku, ale dopiero po kilku odcinkach dotarło do nas, jak bardzo nasze społeczeństwo tego potrzebuje. Przypominamy w podcaście te statystyki — 13 z 15 samobójstw w Polsce popełniają mężczyźni. To wiele mówi. Jeśli możemy, poprzez naszą relację czy tematy, które poruszamy w podcaście, pokazać innym facetom, że można inaczej — że można okazywać emocje, mieć nieseksualną intymność, mówić sobie „kocham cię”, to warto. Mateusz: Czuliśmy też, że mamy robotę do zrobienia... sami ze sobą. Patrzyłem na to, jak kobiety potrafią budować wspólnoty, głębokie relacje, i miałem poczucie, że ja też tego chcę. Moja przyjaźń z Robertem jest właśnie taka — wspierająca, emocjonalna, szczera. I że jak my pokażemy, jak może wyglądać taka zdrowa męska relacja, to możemy być impulsem — dla siebie i dla innych. Dla kogo jest wasz podcast? Z jakimi reakcjami spotkaliście się zarówno od kobiet, jak i mężczyzn? Mateusz: Słuchają nas wszyscy — i faceci, i kobiety. Trochę zaskakujące było to, że mamy tak dużo słuchaczek, ale z drugiej strony — to właśnie kobiety częściej sięgają po takie treści. Chociaż nie tylko! Piszą do nas np. ojcowie nastolatków. Jeden napisał, że po kilku odcinkach po raz pierwszy w życiu przytulił syna i powiedział mu, że go kocha. To było wzruszające. Robert: Dostajemy wiadomości od mężczyzn, którzy piszą, że pokazujemy im, że można czuć i się tego nie wstydzić. Ale też kobiety mówią: „Wreszcie mogę poznać męską perspektywę. Nie domyślać się, tylko naprawdę się dowiedzieć”. Słuchają nas razem z partnerami, później rozmawiają. Jesteśmy zapalnikiem do pogłębiania takich relacji. Mateusz: Transformacja męskości i odrzucenie jej negatywnych wzorców to nie tylko problem mężczyzn — to problem społeczny. Żyjemy razem, wpływamy na siebie. Dlatego cieszy nas, że słuchają nas również osoby o różnych orientacjach. Pamiętam wiadomość od chłopaka, geja, który napisał, że on ze swoim przyjacielem nie mówi sobie takich czułych rzeczy jak my. I że to go otworzyło. A przecież stereotypowo nieheteronormatywni faceci mają większy dostęp do swojej wrażliwości. Jak się okazuje tam też może być różnie. W swoim podcaście mówicie o “męskości pisanej na nowo”. Jaka ona jest waszymi oczami? Robert: Osobiście... nie przepadam za tym określeniem. Bo to nie chodzi o wyrzucanie tradycyjnej męskości do kosza. Raczej o jej poszerzanie. O to, żeby w tej męskości zmieściło się też przytulenie przyjaciela, pogłębianie relacji z nim, sięganie po pomoc psychologiczną , czy zdrowe odczuwanie emocji. Mateusz: Tradycyjna męskość też ma swoje wartości. Tylko, że często jest pokazywana jako jedyna opcja. My chcemy pokazywać, że jest więcej sposobów na bycie mężczyzną. To nie rewolucja, w której odrzucamy wszystko co tradycyjne, tylko ewolucja i poszerzenie męskości o atrybuty uważane wcześniej za niemęskie. Czy mężczyźni są dziś w tym słynnym kryzysie, o którym tak często rozpisują się media? Czy to bardziej proces zredefiniowania współczesnej męskości? Mateusz: My to widzimy inaczej. „Kryzys” to słowo nacechowane negatywnie. Wolimy mówić o transformacji. I widzimy ją np. na męskich kręgach, które prowadzimy, bo przychodzą tam faceci otwarci, gotowi na zmianę, chcący rozmawiać i zmieniać się – dla siebie, dla swoich partnerek, partnerów, dzieci. Moim zdaniem to nie jest kryzys, tylko rozkwit. Robert: Jasne, istnieją toksyczne zachowania mężczyzn — i nikt z nas tego nie neguje. Ale złość sama w sobie nie jest negatywna, a może być konstruktywna i jest bardzo potrzebna choćby do wyznaczania granic. Możemy tę energię wykorzystać do zmiany. Nie do piętnowania, ale do przekształcania. Mateusz: Polaryzacja, którą obserwujemy w mediach, czyli kobiety kontra mężczyźni — nie prowadzi do niczego dobrego. Młodzi faceci często czują się przez to wykluczeni. Słyszą, że są „toksyczni”, „niepotrzebni”. A przecież oni też szukają bliskości, akceptacji, sensu. Tylko że nikt ich tego nie uczył, bo mieli być przede wszystkim twardzielami. Ale przecież zmiany systemowe też są ważne — edukacja, polityka, media? Robert: Jasne, tylko że my nie zajmujemy się polityką. Nasza zmiana zaczęła się od tego, żeby zająć się sobą. Naprawiając relacje z partnerką, rodzicem, przyjacielem. I to promieniuje. Dotarło do nas dwóch osiemnastolatków z Chorzowa — specjalnie na męski krąg w Warszawie. Szukali kontaktu, otwartości, czułości. To jest zmiana. Mateusz: Teraz szykujemy się do udziału w projektach edukacyjnych dla młodzieży. To jest dla nas prawdziwa praca u podstaw. Nie ustawa — tylko rozmowa z chłopakiem, który pierwszy raz w życiu mówi komuś: "czuję się samotny". Na tym się skupiamy. A propos współczesnych relacji — czy Waszym zdaniem aplikacje randkowe zabiły miłość? Mateusz: To mocne, ale bardzo ciekawe pytanie. Dla mnie miłość to nie tylko uczucie — to decyzja. Działanie. Codzienna praca. A aplikacje, no cóż… one raczej promują inny model. Model nieustannego wyboru i znalezienia ideału, a moim zdaniem to tak nie działa. Robert: Jasne, apki ułatwiają spotkanie, ale jednocześnie dają złudne poczucie, że zawsze można mieć kogoś „lepszego”. Klikasz, przesuwasz, wybierasz. A relacja nie jest czymś, co się jednorazowo wybiera — relację się buduje. I to jest ten rozdźwięk. Mateusz: Ale winne nie są tylko aplikacje. To też kwestia kultury romantycznej, która nas wychowała. Romcomy, bajki, narracje, w których miłość się „wydarza”. Spotykacie się, iskrzy, zakochujecie się — koniec filmu. A my mówimy: wtedy dopiero zaczyna się robota. Robert: I to taka momentami naprawdę ciężka robota. Współczesna kultura — social media, reklamy, filmy — karmią nas złudzeniem, że miłość powinna być lekka, piękna, wygodna. A prawda jest taka, że to codzienna decyzja. Że związek nie wydarza się magicznie. Związek się tworzy. Mateusz: I jasne, żyjemy w czasach, w których wszystko mamy natychmiast — jedzenie z aplikacji, zakupy z dostawą w 10 minut, partnera z przesunięcia w prawo w apce. Tylko, że bliskość i miłość nie są usługą. One wymagają czasu, zaangażowania i zgody na to, że będzie trudniej, że będą kryzysy, że czasem będzie się chciało uciec. Robert: Więc odpowiadając: nie, aplikacje randkowe nie zabiły miłości. Ale na pewno ją utrudniły. Bo wymagają od nas większej świadomości — żeby się nie zgubić w tej pozornej obfitości i nie zapomnieć, że to, co prawdziwe, wymaga pracy. Chcecie, by męskość rozkwitała. Ale jak zbudować zdrową relację w świecie pełnym red flagów, presji sukcesu i oczekiwań bycia idealnym? Mateusz: Ja wierzę, że nie trzeba być „naprawionym”, żeby kochać i być w relacji. Możemy mieć swoje rany, swoje traumy, swoje “nieidealności” (jeśli jest takie słowo) — i nadal być gotowi na miłość. Na bliskość. Nie trzeba być perfekcyjnym, aby dawać innym coś dobrego. Robert: To co nam nie pomaga, to ciągłe porównywanie się do innych. Klasyfikowanie ludzi na podstawie zarobków, wyglądu, statusu. Nie ma ludzi idealnych, są “wystarczająco dobrzy” do tego, by zacząć budować z nimi relacje. Mateusz: I pamiętajmy, że dobrych relacji nie da się przewinąć jak TikToka. Trzeba przez nie przejść — czasem przez dyskomfort, przez konflikt, przez trudne emocje. Tylko wtedy relacja staje się prawdziwa i wartościowa. Czego – waszym zdaniem – kobiety najbardziej nie rozumieją w mężczyznach, a czego mężczyźni w kobietach? Robert: Hormony. To brzmi banalnie, ale serio — zrozumienie kobiecego cyklu hormonalnego i tego co dzieje się wtedy w ciele kobiety było dla mnie bardzo ważne. Dlatego też nagraliśmy trzy odcinki o tym, co faceci powinni wiedzieć o okresie, o seksie podczas okresu itd. To był ważny krok do lepszego zrozumienia kobiet. Mateusz: A ja nie rozumiem wybiórczego podejścia do równości. Niektóre kobiety deklaratywnie chcą partnerstwa, ale kiedy przychodzi realne życie, ta równość już nie jest taka oczywista, np. pod względem finansów, czy wsparcia emocjonalnego. Robert: I jeszcze jedno — złość. Zdarza się, że kobiety zakładają, że faceci nic nie czują, czują mniej albo że nie potrafią mówić o emocjach. A kiedy mężczyzna otwarcie wyraża złość to często spotyka się z to niezrozumieniem. A złość to zdrowa emocja i może, a nawet powinna być wyrażona w zdrowy sposób. Krzyk może być tego częścią. Nie każdy musi mówić o emocjach kwieciście — czasem wystarczy je poczuć.
Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025: Złote Lwy rozdane. Oto pełna lista laureatów
50. Festiwal Filmów Fabularnych w Gdyni dobiegł końca, a my poznaliśmy zwycięzców Konkursu Głównego. Sprawdźcie, których twórców i jakie produkcje wyróżniło jury pod przewodnictwem Magnusa Von Horna.
To jedno z najważniejszych wydarzeń kulturalnych w kraju – prawdziwe święto kina, które od lat gromadzi twórców, aktorów i miłośników sztuki filmowej. Na kilka dni Gdynia staje się stolicą polskiego kina: na czerwonym dywanie pojawiają się największe gwiazdy, w salach kinowych premierowo prezentowane są najgłośniejsze produkcje, a w kuluarach toczą się inspirujące rozmowy o sztuce i przyszłości rodzimej kinematografii. Konkurs Główny 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Festiwal Polskich Filmów Fabularnych jak zawsze dostarczył wiele emocji. Po raz 50. w Gdyni odbyło się wręczenie najważniejszych nagród w polskiej kinematografii. W Konkursie Głównym znalazło się 16 filmów, w tym 6 debiutów pełnometrażowych oraz 2 drugie filmy reżyserów. Ikony kina na czele z Agnieszką Holland, Wojciechem Smarzowskim czy Władysławem Pasikowskim zmierzyły się z debiutantami, m.in. Kordianem Kądzielą i Emi Buchwald. Kto wygrał w Konkursie Głównym? Poniżej znajdziecie pełną listę zwycięzców. WIELKA NAGRODA FPFF „ZŁOTE LWY” „Ministranci”, reż. Piotr Domalewski NAGRODA FPFF „SREBRNE LWY” reżyserka Agnieszka Holland, producenci: Marcin Wierzchosławski, Sarka Cimbalova, Agnieszka Holland, Alicja Jagodzińska-Kałkus, „Franz Kafka” KATEGORIA PERSPEKTYWY: „SZAFIROWE LWY” „Glorious Summer”, reż. Helena Ganjalyan, Bartosz Szpak „PLATYNOWE LWY” Ewa Braun (za całokształt twórczości) NAGRODY INDYWIDUALNE: REŻYSERIA Emi Buchwald, „Nie ma duchów w mieszkaniu w Dobrej” SCENARIUSZ „Ministranci”, reż. Piotr Domalewski ROLA KOBIECA Matylda Giegżno, „Światłoczuła” ROLA MĘSKA Idan Weiss, „Franz Kafka” PROFESJONALNY DEBIUT AKTORSKI Filip Wiłkomirski, „Brat” ZDJĘCIA Tomasz Naumiuk, „Franz Kafka” MUZYKA Piotr Szulc, „Trzy miłości” SCENOGRAFIA „Chopin, Chopin!”, Katarzyna Sobańska, Marcel Sławiński DRUGOPLANOWA ROLA KOBIECA Karolina Rzepa, „Nie ma duchów w mieszkaniu w Dobrej” DRUGOPLANOWA ROLA MĘSKA Andrzej Konopka, „LARP. Miłość, trolle i inne questy” DŹWIĘK Teresa Bagińska, Michał Bagiński, Miłosz Jaroszek, „Wielka Warszawska” MONTAŻ Agnieszka Glińska, „Ministranci” KOSTIUMY Magdalena Biedrzycka i Justyna Stolarz, „Chopin, Chopin!” CHARAKTERYZACJA Gabriela Polakowa, „Franz Kafka” FILM KRÓTKOMETRAŻOWY Grand Prix: „SLAP!!”, reż. Mikołaj Piszczan NAGRODA PUBLICZNOŚCI „Ministranci”, reż. Piotr Domalewski DEBIUT REŻYSERSKI LUB DRUGI FILM „Północ Południe”, reż. Sebastian Pańczyk WYJĄTKOWY WKŁAD ARTYSTYCZNY (NAGRODA PERSPEKTYWY) Kuba Grabowski, „Północ Południe” ZŁOTY PAZUR IM. ANDRZEJA ŻUŁAWSKIEGO Emi Buchwald, Jerzy Kapuściński, Magdalena Tomanek, „Nie ma duchów w mieszkaniu w Dobrej”